Το κράτος φταίει πάντα!

Ολα μετατρέπονται σε αντικείμενο αντιπαράθεσης. Τα πάντα εργαλειοποιούνται και νοηματοδοτούνται με τρόπο που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πολιτική ύλη. Ακόμα και ένα ατύχημα. Μία γυναίκα προσέκρουσε πάνω σε τρένο σε φυλασσόμενη διάβαση. Η εικόνα σοκαριστική. Ευτυχώς λίγα μέτρα πιο πέρα ήταν η στάση και ο μηχανοδηγός είχε ελαττώσει ταχύτητα. Διαφορετικά η σκηνή θα είχε μετατραπεί σε τραγωδία. Επίσης ευτυχώς υπήρχε κάμερα ασφαλείας που έδειξε ότι οι μπάρες φύλαξης ήταν κατεβασμένες και η οδηγός πέρασε ενδιάμεσα αγνοώντας ακόμα και την κόρνα του συρμού. Αμέλεια; Απροσεξία; Η ίδια περιγράφει ότι δεν θυμάται τίποτα. Ξαφνικά διαρρέεται ότι επέστρεφε ύστερα από 36 ώρες εφημερία, το νοσοκομείο με ανακοίνωσή του το διέψευσε, επισημαίνοντας ότι είναι ψευδής ο αριθμός των ωρών, αλλά και πως σε κάθε περίπτωση «το ιατρικό προσωπικό προβλέπεται να ξεκουράζεται στις εφημερίες εντός του νοσοκομείου». Στο μεσοδιάστημα διαρροής και ανακοίνωσης, στα social media ανέβηκε το γνωστό κακοπαιγμένο έργο. Κραυγές για «διαλυμένο σύστημα υγείας» που «εξοντώνει τους λειτουργούς του», αναρτήσεις συνδικαλιστών που ξημεροβραδιάζονται στο Τουίτερ πως επρόκειτο για εργατικό ατύχημα. Μετά την ανακοίνωση του νοσοκομείου σιωπή. Η πραγματικότητα δεν αρκεί για να χαλάσει μια ωραία ιστορία. Αλλωστε ο πολίτης δεν φταίει ποτέ και σε τίποτα, η ατομική ευθύνη έχει προ πολλού δαιμονοποιηθεί ως φιλελεύθερη προσέγγιση. Αρκεί βέβαια να αναλογιστεί κανείς τι θα έλεγαν οι ίδιοι άνθρωποι εάν η γιατρός είχε ανεβασμένη στο προφίλ της φωτογραφία με τον υπουργό Υγείας ή ακόμα χειρότερα με τον Πρωθυπουργό. Εάν δηλαδή η ανθρώπινη απροσεξία δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο στη φαρέτρα της αντιπολιτευτικής μάχης.

Την επομένη άλλη είδηση βρέθηκε στην κορυφή των σάιτ. 220 επιβάτες που ήθελαν να επιστρέψουν από την Ικαρία στον Πειραιά έβγαλαν εισιτήριο μέχρι τη Σύρο σκοπεύοντας να παραμείνουν παρατύπως στο πλοίο ως τον τελικό προορισμό. Οι υπεύθυνοι τους τσάκωσαν με αποτέλεσμα να αποβιβαστούν στη Σύρο, ώστε να χωρέσουν όσοι είχαν πληρώσει νομίμως τα ναύλα. Επισήμως η δικαιολογία δεν ήταν πως ήθελαν να γλυτώσουν το τσουχτερό εισιτήριο Ικαρία – Πειραιάς, αλλά πως δεν έβρισκαν εισιτήριο. Αλλά ακόμα και έτσι να συνέβη… τι κάνεις λοιπόν όταν δεν βρίσκεις εισιτήριο; Κάποιοι γυρνούν νωρίτερα, άλλοι αλλάζουν προορισμό, όπως φαίνεται μερικοί πάνε κανονικά τις διακοπές τους και βρίσκουν τρόπο να τη σκαπουλάρουν. Και μάλιστα με άνωθεν ευλογίες! «Μάλλον δεν φταίνε αυτοί που προσφεύγουν στα τεχνάσματα, αλλά αυτοί που διαμορφώνουν τις συνθήκες για να αντιμετωπιστεί με τέχνασμα η ανάγκη της μετακίνησης» απεφάνθη ο αντιδήμαρχος Ικαρίας.

Το ξεκαθαρίσαμε άλλωστε. Ο πολίτης δεν φταίει ποτέ και σε τίποτα. Το άτομο δεν αποτελεί αυτόνομο ηθικό υποκείμενο, αλλά τμήμα ενός ευρύτερου συνόλου του οποίου το κράτος οφείλει να του λύνει όλα του τα προβλήματα. Να αρνείται να εμβολιαστεί και το κράτος να του παρέχει δωρεάν self test. Να σπάει θρανία, έδρανα, σχολεία και να πληρώνει (κυριολεκτικά) τα σπασμένα το κράτος γιατί όπως είχε πει και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ όταν προτάθηκε να πληρώνουν οι γονείς «αυτή η αντίληψη περί ατομικής ευθύνης δεν πρόκειται να λύσει τίποτα». Μπορεί να βάζει δύο τρένα στην ίδια πορεία, αλλά τα πανό στις διαδηλώσεις να «απαιτούν» «κάτω τα χέρια από τον σταθμάρχη». Μπορεί να απέχει από τις εκλογές, να μην πηγαίνει να ψηφίζει και μετά να καταγγέλλει τους κυβερνώντες. Το είχε πει άλλωστε ο Πλάτων: «Μια από τις τιμωρίες όταν δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου».

Αν και το τελευταίο δεν είναι απολύτως σίγουρο.