«Το χιούμορ και η υπερβολή δεν αναιρούν το δράμα»

«Θέλησα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για τους Κόρε. Υδρο. επειδή τους αγαπάω, επειδή η ιστορία τους είναι από τις πιο συγκινητικές και επειδή παρατήρησα αρκετά νέα παιδιά να τους αποθεώνουν ως καλτ εκπροσώπους ενός απόλυτου, ποιητικού και δραματικού στα όρια της γελοιότητας έρωτα, που στην εποχή μας όλο και πιο σπάνια ευδοκιμεί» αναφέρει ο σκηνοθέτης της ταινίας «Εδώ μιλάνε για λατρεία» Βύρων Κριτζάς (που είναι δημοσιογράφος και δεν δηλώνει σκηνοθέτης).

Πολλοί ίσως να μην τους γνωρίζουν. Ομως από τη δεκαετία του 1990 ως τη δεκαετία του 2020 οι Κερκυραίοι Κόρε. Υδρο. (από το Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες), παιδιά της γενιάς του MTV, απασχόλησαν όσο λίγες μπάντες την ελληνική indie ποπ/ροκ σκηνή, εισπράττοντας τόσο τη λατρεία όσο και τον χλευασμό. Στη δεκαετία του 2000 παρουσίασαν το πρώτο τους άλμπουμ, «Αν όλα τέλειωναν εδώ» (2003) αλλά και το πιο σημαντικό τους, «Φτηνή Ποπ για την Ελίτ» (2006).

Το ντοκιμαντέρ «Εδώ μιλάνε για λατρεία» ακολουθεί όλη την πορεία τους, εστιάζοντας στα δύο βασικά μέλη, τους Παντελή Δημητριάδη και Αλέξανδρο Μακρή, αλλά και στη σημασία τού να είναι κανείς ιδιαίτερος χωρίς να ντρέπεται για αυτό.

Ανεξαρτήτως του ντοκιμαντέρ «Εδώ μιλάνε για λατρεία», πότε ήρθατε για πρώτη φορά σε επαφή με τους Κόρε. Υδρο. και ποια ήταν η αίσθηση;

Είχαν ρωτήσει κάποτε τον Φοίβο Δεληβοριά ποιο τραγούδι άλλου καλλιτέχνη θα ήθελε να έχει πει ο ίδιος. Η απάντηση ήταν «το Αλλη μια νύχτα σύγχυσης και γέλιου των Κόρε. Υδρο.». Μπήκα τότε να τους ψάξω στο Μyspace – και στη φωτογραφία προφίλ είδα έναν περίεργο τύπο, που είχε σχηματίσει στο τριχωτό του στήθους του το νησί της Κέρκυρας. Μου είχε φανεί γραφικό και γελοίο. Αλλά μου τράβηξε την προσοχή.

Μέσα σε μια πρόταση πώς θα συνοψίζατε αυτό που ήταν και κυρίως αυτό που σήμαναν οι Κόρε. Υδρο.;

Σε ένα σημείο του ντοκιμαντέρ ακούγεται η φράση «Χωρίς τη γελοιότητα είμαστε γελοίοι». Νομίζω συνοψίζει ιδανικά ένα συγκρότημα που, παρά το έντονα δραματικό στοιχείο των τραγουδιών του, κρατούσε πάντα ανοιχτή την πόρτα στον αυτοσαρκασμό, στο «τρολάρισμα». Το χιούμορ και η υπερβολή δεν αναιρούν το δράμα, αντιθέτως το φωτίζουν και του δίνουν και μια ποπ διάσταση.

Αναπόφευκτα, ένα ντοκιμαντέρ σαν το «Εδώ μιλάνε για λατρεία» απευθύνεται κυρίως στους φαν του γκρουπ με το οποίο ασχολείται. Αυτό το κοινό είχατε κυρίως στο μυαλό σας όταν σκεφτήκατε τη δημιουργία αυτής της ταινίας; ‘Η δεν είχατε κανέναν;

Στα δημοσιογραφικά μου κείμενα προσπαθώ να υπάρχει κάτι τόσο για τον μυημένο αναγνώστη όσο και για τον πιο αδιάφορο και αδαή. Δεν θέλω να βαριέται κανείς! Αντιστοίχως, η ταινία ήθελα να αρέσει τόσο στην έφηβη θαυμάστρια των Κόρε. Υδρο. όσο και στη μάνα μου.

Επίσης, οι Κόρε. Υδρο. είναι ένα συγκρότημα που πολύς κόσμος δεν γνωρίζει. Τι θα λέγατε σε αυτόν τον κόσμο για να τον ελκύσετε ώστε να δει την ταινία σας;

Οτι θα γελάσει και θα συγκινηθεί.

Οφείλω να παραδεχτώ ότι εμένα, που δεν είχα ιδέα για τους Κόρε. Υδρο., η ταινία και με κράτησε και με συγκίνησε, όπως επίσης με έκανε να γελάσω, και μάλιστα πολύ. Και κρίνοντας από ανθρώπους σαν εμένα που το είδαν και μιλήσαμε, αυτό συνέβη και σε πολλούς ακόμα. Ακούγοντάς το ως δεδομένο, πώς θα το ερμηνεύατε;

Δεν ξέρω αν είμαι ο καταλληλότερος να το εξηγήσω, γιατί είμαι μεγάλος φαν του συγκροτήματος, τυφλός από έρωτα. Θεωρώ πάντως ότι έχει να κάνει με τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες-μέλη της μπάντας, τον Παντελή και τον Αλέξανδρο. Είναι δύο τραβηχτικοί άνθρωποι. Εχουν κάτι. Ο Αλέξανδρος δεν λέει τίποτα πολύτιμο, ωστόσο καταθέτει την αλήθεια του, με την οποία ταυτίζεται πολύς κόσμος. Ο Παντελής είναι κάτι μεταξύ Ιησού Χριστού και Γούντι Αλεν. Τρώγεται με τα ρούχα του και ύστερα τα σκίζει: Κάνει τις δυσλειτουργίες του τέχνη.

Η δική μου ερμηνεία είναι ότι η «τρέλα» των Κόρε. Υδρο. με έναν τρόπο αντανακλάται στο ίδιο το ντοκιμαντέρ, που μοιάζει να αρχίζει από μια τρέλα και εκεί να καταλήγει. Και αυτό τού δίνει μια φρέσκια, πρωτότυπη (σχεδόν πρωτόγνωρη) εικόνα. Πώς θα σχολιάζατε αυτή τη γνώμη;

Είναι εύστοχο το σχόλιό σας. Μου έρχεται στο μυαλό ένας δίσκος του Σαββόπουλου που λέγεται «Το Περιβόλι του Τρελού». Υπάρχει κάτι ζωντανό, πολύχρωμο και ολάνθιστο στην τρέλα των ανθρώπων, που αν αφεθεί ελεύθερο, μπορεί να οδηγήσει σε εγκλήματα αλλά και σε θαύματα. Συνήθως την κρύβουμε την τρέλα μας και την ιδιαιτερότητά μας – θέλουμε να μοιάζουμε στους άλλους. Η ιστορία των Κόρε. Υδρο. κατά κάποιον τρόπο μάς λέει ότι η τρέλα είναι κάτι πολύτιμο.

Ποια ελληνικά μουσικά ντοκιμαντέρ αγαπάτε και γενικότερα ποια ντοκιμαντέρ νιώθετε ότι σας έχουν επηρεάσει – αν κάτι τέτοιο έχει γίνει;

Πέρασα όμορφα βλέποντας το «λπ» του Χρήστου Πέτρου (για τη Λένα Πλάτωνος), αλλά και το «Γιάννης Σπανός: Πίσω απ’ τη Μαρκίζα», του Αρη Δόριζα. Δύο μουσικά ντοκιμαντέρ που θα σύστηνα στον καθένα είναι το οσκαρικό «Searching for Sugar Man», αλλά και το «Anvil! The Story of Anvil». Μάλιστα από τα δύο αυτά έχω πάρει μικρά στοιχεία – ιδέες που ενσωμάτωσα στο δικό μου.

Πιστεύετε ότι ένα φαινόμενο σαν των Κόρε. Υδρο. μπορεί να εμφανιστεί στους καιρούς μας;

Οι Κόρε. Υδρο. ήταν ένας μετασεισμός των ισχυρών δονήσεων που προκάλεσε το MTV. Η δισκογραφία διατηρούσε την αίγλη της τότε, οι μπάντες είχαν εχθρούς, το να βάλει τεσσεράμισι αστέρια στον δίσκο σου ο Αργύρης Ζήλος ήταν κάτι. Σήμερα δεν μπορεί να υπάρξει κάτι αντίστοιχο. Αλλά δεν το χρειαζόμαστε κιόλας. Χρειαζόμαστε παιδιά που συνομιλούν με την εποχή τους και επιλέγουν τη δική τους αποβλάκωση.