Η αυτοκαταστροφή {LF}των ελίτ

Είναι δυστυχώς πάντα σε ισχύ το παλιό γνωμικό πως ο Θεός φροντίζει να αποβλακώνει όσους επιθυμεί να «εξοντώσει». Το είδαμε προ ημερών να επαναλαμβάνεται στο Κέντρο Κένεντι της Ουάσιγκτον, όταν ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς γιουχαΐστηκε από τους συγκεντρωμένους συνήθεις θεατές των εκεί εκδηλώσεων. Τα αίτια δεν είναι απολύτως σαφή. Αλλοι εκτιμούν πως το κοινό εξέφρασε την αποδοκιμασία του προς την κυβέρνηση Τραμπ γενικά. Αλλοι πάλι υποθέτουν πως οι εκεί παρευρισκόμενοι διαμαρτυρήθηκαν για τα μέτρα που πήρε η νέα κυβέρνηση για τη διοίκηση του Κέντρου στη λογική της διάλυσης των υποστηρικτών της κουλτούρας woke και στον διορισμό του Βανς στη νέα διοίκηση. Ανεξάρτητα των λόγων, η μαζική αποδοκιμασία των παρευρισκομένων θεατών στην υψηλού επιπέδου εκδήλωση στο Kennedy Center κάθε άλλο παρά κακό έκανε στον αντιπρόεδρο Βανς και στην κυβέρνηση Τραμπ γενικότερα.

Αναλογιστείτε τη λαϊκή αποθέωση που υποδέχθηκε τον Τραμπ προ ημερών στον τελικό του αμερικανικού football (superbowl) και τη γενική αποδοκιμασία, στο ίδιο μέρος, της τραγουδίστριας Τέιλορ Σουίφτ που τον επέκρινε! Στο Κέντρο Κένεντι έδειξε το πρόσωπό της για τον μέσο Αμερικανό η αφ’ υψηλού αντιμετώπιση ενός «χωριατόπαιδου» (o τίτλος του βιβλίου του Τζέι Ντι Βανς, «Το τραγούδι του χιλμπίλη») από το Κεντάκι, από την ψηλομύτικη ελίτ της κουλτουριάρικης Ουάσιγκτον. Αυτό είναι το μήνυμα που έφθασε στο μέσο αμερικανικό σπίτι αλλά κι αυτό που προς το συμφέρον της εξέπεμψε η ηγεσία του Λευκού Οίκου. Δυστυχώς οι πολιτικές ελίτ δείχνουν να σκάβουν τον λάκκο τους πριν από την οριστική τους εξαφάνιση!

Αντί να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους σε πολιτικές που φροντίζουν τα πραγματικά προβλήματα της αμερικανικής κοινωνίας, οι περισσότερο «φιλελεύθεροι» (με την αμερικανική έννοια του όρου, δηλ. αριστερόστροφοι κρατιστές) πολίτες και πολιτικοί εμμένουν στα ζητήματα των φυλετικών και σεξουαλικών ταυτοτήτων διαφόρων μειονοτήτων. Εξωθώντας έτσι τους υπόλοιπους Αμερικανούς στην αγκαλιά των υπερσυντηρητικών πολιτικών του «θρησκευτικού Νότου» ή της MAGA (Make America Great Again) του Ντόναλντ Τραμπ. Με τον τρόπο αυτόν υπονομεύουν τη νομιμοποίηση και την ευρύτερη αποδοχή των δημοκρατικών θεσμών, κάνουν ευκολότερη την αποσύνθεση της κρατικής διοικητικής μηχανής και διευκολύνουν τον Τραμπ να προωθήσει την πολιτική του ατζέντα αναθεώρησης των πάντων.

Το υπόβαθρο των αποδοκιμασιών κατά του Τζέι Ντι Βανς αποκαλύπτει το χάσμα της ταξικής διαφοροποίησης των σύγχρονων ΗΠΑ. Μόνο που η ταξική αυτή αντίθεση δεν είναι πλέον εισοδηματική αλλά περισσότερο κοινωνική, πολιτιστική και ταυτοτική. Η μέση Αμερική αποστρέφεται πλέον την κουλτούρα, τη μόρφωση, την καλλιέργεια και τη λεγόμενη ελιτίστικη ανωτερότητα. Δεν καταδικάζει τον πλούτο, φθάνει αυτός να μη συνοδεύεται από κοινωνική αυθεντία, από ελιτίστικη γνώση κι από στάση «ξέρω εγώ που σου λέω». Η επιστροφή σε ένα αξιακό σύστημα που απεικονίζει μια δήθεν αθωότητα των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων, γίνεται προσπάθεια να αναβιώσει και να ξαναγίνει ο κυρίαρχος χαρακτήρας της Αμερικής.

Μπορεί όμως να γίνει αυτό; Ή μήπως η προσπάθεια αναβίωσης του παρελθόντος μπορεί να μοιάσει σε φάρσα και να οδηγήσει σε τραγικά αδιέξοδα;