Ο 13ος Ημιμαραθώνιος της Αθήνας

Εχω γράψει και άλλοτε πως κάθε πόλη που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να διοργανώνει μία φορά τον χρόνο Μαραθώνιο και Ημιμαραθώνιο. Κι αν αυτό ισχύει για τις πόλεις του κόσμου μια φορά, για την Αθήνα έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία καθώς εδώ «γεννήθηκε» το αγώνισμα των 42.195 μέτρων.

Στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας έχω αναφερθεί πολλές φορές. Σήμερα έχω μερικές σκέψεις για τον Ημιμαραθώνιο που πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία πριν από δύο εβδομάδες, την Κυριακή 9 Μαρτίου.

Ηταν μόλις η 13η διοργάνωσή του, αλλά μάλλον ο αριθμός «13» στην προκειμένη περίπτωση μόνο γκαντέμικος δεν αποδείχθηκε.

Είχα την τύχη να αγωνιστώ στην πρώτη διοργάνωση, σε κάποιες μετέπειτα και στη φετινή. Εχω να πω ότι αυτή ήταν με διαφορά η καλύτερη!

Αρχικά να τονίσω ότι η συγκεκριμένη διαδρομή μου άρεσε πάρα πολύ και καλό θα ήταν να μην αλλάξει ξανά ποτέ. Το επισημαίνω γιατί την έχουμε τρέξει σε διάφορες εκδοχές… Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη δίνει τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να κυνηγήσουν μια καλή επίδοση στην απόσταση των 21,1 χλμ.

Επειτα, η υποστήριξη των δρομέων πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον τερματισμό τους με όλες τις αυτονόητες υπηρεσίες που πρέπει οπωσδήποτε να παρέχει ένας Ημιμαραθώνιος υπήρχαν και με το παραπάνω.

Ο Ημιμαραθώνιος θεωρείται, δε, «σκαλοπάτι» για τους νέους δρομείς προκειμένου μετά να δοκιμάσουν να αγωνιστούν και σε Μαραθώνιο. Το ρεκόρ συμμετοχών «πρωτάρηδων» δρομέων στην απόσταση άφησε υποσχέσεις για το μέλλον.

Αν συνυπολογίσει κανείς ότι η Αθήνα με αφορμή αυτό το δρομικό γεγονός φόρεσε τα γιορτινά της, ντύθηκε με πολύχρωμα χρώματα και έβλεπες παντού χαμόγελα, το αποτέλεσμα μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο θετικό.

Οσο για εκείνους που γκρίνιαξαν γιατί το συγκεκριμένο πρωινό ταλαιπωρήθηκαν στις μετακινήσεις τους, έχω να πω ότι αποτελούν παγκόσμια αρνητική πρωτοτυπία.

Παντού στον κόσμο οι αγώνες δρόμοι γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό και όχι με γκρίνιες. Δύο Κυριακές τον χρόνο συμβαίνει. Χαρείτε το.