Νίκος Ανδρουλάκης

Βέβαια, αμέσως προσθέτει ότι «με τέτοιο ρυθμό ανόδου, το ΠΑΣΟΚ θέλει μίνιμουμ μια δεκαετία για να ξαναπιάσει τα χαμηλότερα νούμερά του ως μεγάλο κόμμα».

Η βαρύτερη κατηγορία που αρθρώνει όμως η ίδια πηγή είναι πως επιβεβαιώνει όσους στοιχημάτιζαν ότι η δεύτερη φορά του στην αρχηγική καρέκλα δεν θα είναι αλλιώς επειδή αδυνατεί να ανανεώσει το κόμμα (αυτούς που είχαν προβλέψει πως τα κομματικά ποσοστά μετά το μπουστάρισμα το οποίο είθισται να έπεται μιας ανοιχτής εσωκομματικής διαδικασίας θα ξαναπέσουν).

Για να στηρίξει τα λεγόμενά του, επικαλείται τις εκδηλώσεις της ερχόμενης εβδομάδας που προμοτάρονται σαν προγραμματική εξόρμηση στην κοινωνία, όπως το αφιέρωμα για την είσοδο της Ελλάδας στην ΟΝΕ, το οποίο διοργανώνει το In Social, κι αυτή για τον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Διοίκησης. «Κάνει εκδήλωση με τον 73χρονο Χριστοδουλάκη και τον Παπαδήμο. Φωνάζει τον 77χρονο Μπένο να του δώσει ιδέες για το σύγχρονο κράτος» λέει, επιδιώκοντας να τονίσει πως το σκάουτινγκ νέων στελεχών δεν είναι το δυνατό του σημείο.

Κατά μια διαδεδομένη στην επίσημη και ανεπίσημη ενδοπασοκική αντιπολίτευση άποψη, υστερεί στην ανάδειξη της επόμενης γενιάς του ΠΑΣΟΚ γιατί «δεν αισθάνεται άνετα με όποιον κρίνει ότι έχει τα φόντα να εξελιχθεί σε δελφίνο. Η παλιά φρουρά, από την άλλη, δεν θεωρείται απειλή».

Κάποιος απ’ αυτούς που συμπλέουν μαζί του, μιλώντας με το αντίπαλο πράσινο στρατόπεδο, διατείνεται ότι «έχει μανία καταδίωξης», ενώ πρώην υπουργός της παράταξης, ο οποίος έχει καταναλώσει πολλές εργατοώρες στην κομματική κουζίνα, πιστεύει πως «δεν αντιστοιχεί στην εποχή. Δεν έχει τη δυνατότητα να βάλει νέα θέματα στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου». Αν ήταν πιο βιτριολικός, θα παρατηρούσε ότι καταφεύγει διαρκώς στα πεπραγμένα του Αντόνιο Κόστα και του Πέδρο Σάντσεθ αναζητώντας σοσιαλδημοκρατική έμπνευση.

Ανθρωπος με γνώση όσων συζητιούνται πίσω από τις κλειστές πόρτες του Πολιτικού Κέντρου – του άτυπου οργάνου που έφτιαξε για να αντικρούσει τις κατηγορίες ορισμένων συνυποψηφίων του πως υπονομεύει την ενότητα του ΠΑΣΟΚ με τη συμπεριφορά του – αναφέρει ότι συνεχίζει να παρουσιάζει δυσανεξία στην αντίθετη από τη δική του γνώμη.

Ο Ανδρουλάκης ακολούθησε τη συμβουλή που του έδωσαν προεκλογικά μια παρουσιάστρια της πρωινής ζώνης και ένας εκτελών χρέη επικοινωνιολόγου του. Ετσι, στην περίοδο Β’ του προσπαθεί να μη δείχνει πάντα θυμωμένος. Φοράει συχνά το χαμόγελό του. Ωστόσο, όταν μέχρι και δικοί του θυμούνται εκείνο το τσιτάτο του Τσόρτσιλ για το στόμα του κροκόδειλου (που δεν ξέρεις αν ανοίγει για να χαμογελάσει ή να σε κατασπαράξει), ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι ικανός να γίνει η αλλαγή που ευαγγελίζεται;