Η αμφισβήτηση της δικαιοσύνης

Τώρα που οι εξελίξεις στο θέμα των Τεμπών οδηγούν νομοτελειακά στην αποκάλυψη των στρεβλώσεων με τις οποίες συντηρήθηκε η υπόθεση του τρομερού δυστυχήματος ως «έγκλημα» που «συγκαλύφθηκε», το ενδιαφέρον μετατοπίζεται στο σύστημα το οποίο δημιούργησε, διόγκωσε και συντήρησε αυτό που από την πρώτη στιγμή σας περιέγραφα ως το «κίνημα της θλίψης». Με τη θλίψη απλώς να είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε από δυνάμεις του αντισυστημικού μηδενισμού προκειμένου να βληθεί η κανονικότητα: η προσπάθεια που καταβάλλεται, μετά το 2019, όχι πάντα πετυχημένη, να αλλάξει η χώρα παράδειγμα, να μεταρρυθμιστεί, να γίνει περισσότερο σίγουρη, περισσότερο δημιουργική και περισσότερο ανταγωνιστική.

Τώρα που η προσπάθεια να συνθλιβεί η κυβέρνηση φαίνεται να απομακρύνεται, έχει έρθει η ώρα οι ίδιοι παράγοντες να μεταφέρουν την πολεμική τους στη δικαιοσύνη και στην απονομή της. Ηδη φιλοτεχνούνται πορτρέτα απαξίωσης του ανακριτή και, γενικώς, καλλιεργείται η αμφισβήτηση της επάρκειας και της αντικειμενικότητας του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης, με αρχικό στόχο ακόμα μία φορά τις ευάλωτες εξαιτίας του τραύματος οικογένειες των θυμάτων – και στη συνέχεια τους πολίτες. Στην προσπάθεια αυτή, η συντεταγμένη κοινωνία οφείλει, αυτή τη φορά, να αντιδράσει. Δεν μπορεί να είμαστε έρμαια του κάθε τυχοδιώκτη.