Σύρμω Κεκέ

Αγαπητό κορίτσι, που σε φωνάζαν Μίνα γιατί ήταν να σε πούνε Ασημίνα αλλά εν τέλει σε βαφτίσαν Σύρμω, μην ανησυχείς καθόλου. Ολα θα πάν’ καλούτσικα.

Σε κοιτάζω σε αυτή τη φωτογραφία που μετράει σχεδόν σαράντα χρόνια πίσω και σε συμπαθώ. Με την ψεύτικη ελιά σου και το συνωμοτικό βλέμμα σαν να μου λες «Εμείς οι δυο θα γελάσουμε πολύ».

Εγώ να ξέρεις από εδώ που βρίσκομαι δεν έχω στ’ αλήθεια κάτι να σου πω. Καμία προειδοποίηση για το μέλλον. Αν εξαιρέσουμε κάποιες κακοτοπιές που δεν περνούσαν από το χεράκι σου που κρατάει έτσι τσαχπίνικα το βολάν, θα γίνεις ακριβώς το αποτέλεσμα των επιλογών σου. Κι αυτό είναι αρκετά παρήγορο, αν το καλοσκεφτείς.

Ευτυχώς μέχρι τη στιγμή που σου γράφω, αν μη τι άλλο, είσαι ζωντανή. Και έγινες ηθοποιός. Φοβερό, ε;;; Με αυτόν τον τρόπο κατάφερες να παρατείνεις το καρναβάλι της φωτογραφίας. Η ζωή σου είναι μια εναλλαγή κοστουμιών, μακιγιάζ και διαθέσεων, οι παρέες σου κάτι υπέροχοι επίσης καρνάβαλοι. Δυσάρεστα δεν θέλω να σου πω. Τι να λέμε άλλωστε αφού εσύ «έτσι κι αλλιώς τα ξέρεις όλα», όπως λέει και το τραγούδι.  Αυτό που πραγματικά όμως θα ήθελα θα ήταν να μπορούσα να λάβω από σένα ένα γράμμα. Να είναι γραμμένο με τα παιδικά σου γράμματα σ΄ ένα αρωματικό φύλλο αλληλογραφίας και να μου το φέρει ο παλιός μας ο ταχυδρόμος με το ποδήλατό του, που όχι μόνο δεν θα έχει πεθάνει, αλλά θα είναι ακόμη νέος, και όπως θα ανοίξω τον φάκελο θα βγουν, λέει, από μέσα τα δυο μικρά χεράκια σου και θα με τραβήξουν πίσω. Πίσω σε εκείνη την ημέρα που μας έντυσε η μαμά Σπανιόλα και μας πήγε στο φωτογραφείο του Αντωνάτου. Θα κρατιόμαστε και οι τρεις από το χέρι κι εγώ θα ρίχνω κλεφτές ματιές στη μαμά γιατί μου έχει λείψει πολύ. Και μετά θα γυρίσουμε σπίτι και εκεί θα βρω πάλι όλους τους πεθαμένους μου. Θα φάμε όλοι μαζί για μεσημέρι και κανείς δεν θα είναι αμίλητος, κανείς στεναχωρημένος. Θα γελάμε, θα γελάμε, θα γελάμε και μετά θα σηκωθούμε και θα χορέψουμε. Και θα αγαπιόμαστε όπως θυμάμαι. Πολύ. Και να που το έφερε η αφήγηση και θα σου πω κάτι στενάχωρο τελικά. Οσα καρναβάλια κι αν ντυθείς, μικρή μου Μίνα, σαν την απώλεια δεν έχει. Μα η αγάπη είναι πάντα εκεί. Πάντα. Και αυτό θα είναι το βασικό σου όπλο κάθε φορά που θα χρειαστεί να ντυθείς καουμπόισσα, Ζορό ή δεν ξέρω τι άλλο στη ζωή σου.

Ελπίζω να έγινα κατανοητή και να μη σε κούρασα.

Σε γλυκοφιλώ. Ποτέ δεν σε (ξ)έχασα. ΥΓ: Ολε!

H Σύρμω Κεκέ είναι ηθοποιός. Αυτή την περίοδο παίζει στην παράσταση «Ο τρόμος του κροκόδειλου», σε σκηνοθεσία Β. Θεοδωρόπουλου, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, και στην τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ «Η παραλία»