Κενές θέσεις

Η ελληνική αγορά εργασίας παρουσιάζει μια παράδοξη εικόνα: αυξανόμενες κενές θέσεις εργασίας και υψηλή ανεργία, ενώ οι επιχειρήσεις αδυνατούν να βρουν προσωπικό με τις απαιτούμενες δεξιότητες. Σε προηγούμενες σελίδες αναλύεται το πρόβλημα των κενών θέσεων εργασίας και το τεράστιο οικονομικό κόστος που συνεπάγεται για την Ελλάδα.

Το θέμα, όμως, δεν αφορά μόνο αριθμούς. Απαιτείται ριζικός επανασχεδιασμός της εκπαίδευσης, συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και στρατηγική σύνδεσης δεξιοτήτων με τις ανάγκες της οικονομίας. Διαφορετικά, η Ελλάδα θα συνεχίσει να βλέπει το ανθρώπινο κεφάλαιό της να απαξιώνεται, με βαρύ κόστος για την ανάπτυξη και την κοινωνία. Το τρίτο τρίμηνο του 2024, οι κενές θέσεις αυξήθηκαν κατά 32,6%, καταδεικνύοντας μια αυξανόμενη ζήτηση που δεν ικανοποιείται. Παράλληλα, η χώρα μας καταγράφει το υψηλότερο ποσοστό ετεροαπασχόλησης στον ΟΟΣΑ, φτάνοντας το 41,7%.

Επίσης, αρκετές επιχειρήσεις συχνά αποτυγχάνουν να επενδύσουν στην κατάρτιση του προσωπικού τους, ενώ οι πολιτικές κατάρτισης επικεντρώνονται στην ποσότητα παρά στην ποιότητα. Παράλληλα, η έλλειψη ευέλικτων εργαλείων πρόβλεψης δεξιοτήτων και οι αργοί ρυθμοί προσαρμογής στην ψηφιακή οικονομία υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα.

Επομένως, πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβεται ένα διαχρονικό έλλειμμα συντονισμού ανάμεσα στην εκπαίδευση, την αγορά εργασίας και την οικονομική στρατηγική. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, παρά τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού, παραμένει αποκομμένο από τις πραγματικές ανάγκες των επιχειρήσεων. Ενώ από τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποφοίτησαν χιλιάδες νέοι με πλεόνασμα δεξιοτήτων (31,4%), πολλοί απασχολούνται σε θέσεις κατώτερες των προσόντων τους, οδηγώντας σε απώλεια δυναμικού και παραγωγικότητας.