Οταν αναγκάστηκε να φέρει πίσω τη Γιάννα

Αν κάποιος επιθυμεί να εστιάσει στο αθλητικό κομμάτι και τα εκεί πεπραγμένα του Κώστα Σημίτη, δεν μπορεί να μη ρίξει φως στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων. Κοιτώντας τη μεγάλη εικόνα και τα όσα σημαντικά έγιναν, αναφωνείς μονομιάς πως «αυτός ο πολιτικός κέρδισε το στοίχημα». Ναι, οι έπαινοι την ώρα των αγώνων πήγαν στον διάδοχό του στην πρωθυπουργία, τον Κώστα Καραμανλή, ο Σημίτης όμως έστρωσε το χαλί για να γίνουν έργα που ουδέποτε είχαν φανταστεί οι Ελληνες ότι μπορούσαν να υλοποιηθούν στον τόπο τους. Η Αττική Οδός και το Μετρό, ο εκσυγχρονισμός των γραμμών του (τότε) Ηλεκτρικού, ήταν έργα απολύτως ταυτισμένα με τους Ολυμπιακούς Αγώνων. Οπως και η επιλογή της Αθήνας ως πόλης που θα φιλοξενούσε τους Αγώνες το 2004.

Αλλά ας μη σκεφθεί ο οποιοσδήποτε πως όλα ήταν εύκολα ή ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Στη Λωζάννη στις 5 Σεπτεμβρίου του ’97, όταν πήραμε τους Αγώνες, ο Κώστας Σημίτης δεν είναι καν εκεί, ίσως γιατί δεν πίστευε, ίσως γιατί δεν ήθελε να χρεωθεί ένα όχι ευτυχές αποτέλεσμα της όλης προσπάθειας, που έτσι κι αλλιώς δεν άρχισε επί των δικών του ημερών. Στη συνέχεια, αποδείχθηκε πως η πολιτική συχνά πυκνά «λέει» άλλα, λάθη γίνονται, συμμαχίες δημιουργούνται, σχέσεις διαλύονται και εν τέλει όταν υπάρχει μια περίοδος με Στρατήγη, Τζαβέλα, Μπακούρη, χάνεται πολύτιμος χρόνος. Η Γιάννα Αγγελοπούλου εκεί που ήταν πρόεδρος της επιτροπής διεκδίκησης μένει εκτός και στο τέλος προκύπτει κάτι του στυλ «σπριντ πριν από τους Αγώνες». Ο Κώστας Σημίτης σχεδόν αναγκάστηκε να φέρει πίσω την Αγγελοπούλου και να της δώσει τα ηνία για την προετοιμασία της διοργάνωσης, λες και ήθελε να πετάξει από πάνω του την «καυτή πατάτα», αλλά όλη αυτή η καθυστέρηση και με τη δική του ανοχή έφερε – σύμφωνα με τις κακές γλώσσες – μια υπερκοστολόγηση των έργων. Τελικά (και μάλλον αυτό είχε σημασία) όλα κύλησαν όπως έπρεπε, οι κίτρινες κάρτες έγιναν πράσινες, η πίεση (και) των ξένων απέδωσε καρπούς, οι προθεσμίες τηρήθηκαν.

Μια περίοδος όντως λαμπερή για την Ελλάδα, με την Αθήνα να λάμπει και να κινείται στους ρυθμούς της μεγάλης γιορτής. Ναι, πληρώσαμε κομματάκι πανάκριβα όλες τις υποδομές και μετά δεν μάθαμε ποτέ τι έπρεπε να τις κάνουμε, ήταν όμως και αυτό μέρος του… λογαριασμού. Παραγγείλαμε ένα ακριβό πιάτο χωρίς να γνωρίζουμε τις επιπτώσεις. Εστω κι αν μέσω αυτού έφτιαξαν οι υποδομές και ωφελήθηκε η πατρίδα μας. Αλλά όποιος παραγνωρίζει πως το τεράστιο κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν κάτι που επωμίστηκαν τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, μάλλον κλείνει τα μάτια στην αλήθεια. Οπως και το γεγονός πως από το πάρτι εκείνης της εποχής, πολλοί έγιναν πλουσιότεροι…