Ο μύθος του βιαστή – «τέρατος»

Ενα πρόσωπο και ένα όνομα κυριάρχησαν στους δρόμους του Παρισιού στις 23 Νοεμβρίου, καθώς πραγματοποιήθηκε η ετήσια πορεία για την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Η εικόνα της Ζιζέλ Πελικό ήταν παντού – είναι μια νέα ηρωίδα του φεμινισμού.

Μια αξιοσέβαστη, συνταξιούχος γιαγιά, της οποίας ο σύζυγος τη νάρκωνε, τη βίαζε και στρατολόγησε δεκάδες άλλους άντρες για να της ασκήσουν αφάνταστη σεξουαλική βία για πάνω από μία δεκαετία, ενσαρκώνει το τέλειο θύμα. Δεν πρέπει, λοιπόν, να εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Ντομινίκ Πελικό και όλοι οι 50 συγκατηγορούμενοί του έχουν πλέον κριθεί ένοχοι και ότι ο ίδιος ο Πελικό έχει καταδικαστεί σε 20 χρόνια φυλάκιση.

Η δίκη του Ντομινίκ Πελικό και η εκπληκτική ποικιλία προφίλ των συγκατηγορουμένων του έδειξαν στον κόσμο ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένος «τύπος» όταν πρόκειται για σεξουαλική βία. Ο μύθος του διεστραμμένου «τέρατος» που επιτίθεται σε άγνωστες γυναίκες δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα των βιασμών, οι περισσότεροι από τους οποίους διαπράττονται από άτομα γνωστά στο θύμα.

Επίσης το να αναφέρετε ότι σας ασκήθηκε σεξουαλική βία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα λάβετε και υποστήριξη: το 40% των γυναικών που κάνουν καταγγελία στη Γαλλία έχει αναφέρει ότι η μεταχείρισή τους από την αστυνομία ή τη χωροφυλακή ήταν κακή.

Εάν αυτή η δίκη και η ετυμηγορία έδωσαν το έναυσμα για έναν εθνικό απολογισμό και μια ενδοσκόπηση, εναπόκειται στη γαλλική κυβέρνηση να αναλάβει την ευθύνη να διασφαλίσει ότι κάθε θύμα αισθάνεται πως εισακούεται.

Στη δήλωσή της μετά την ετυμηγορία, η Ζιζέλ Πελικό είπε ότι έχει εμπιστοσύνη «στην ικανότητά μας συλλογικά να επιδιώξουμε ένα καλύτερο μέλλον όπου οι γυναίκες και οι άνδρες μπορούν να ζουν μαζί, με αμοιβαίο σεβασμό». Ελπίζω να έχει δίκιο.

Η Ροχαγιά Ντιαλό είναι γαλλίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας, σκηνοθέτρια και ακτιβίστρια