«Μπάτμαν» ή απλά δολοφόνος;

Αν στόχος του ανθρώπου ο οποίος, τα ξημερώματα της 4ης Δεκεμβρίου στο Μανχάταν, πυροβόλησε πισώπλατα και σκότωσε τον Μπράιαν Τόμπσον ήταν να στρέψει την προσοχή της αμερικανικής κοινής γνώμης στο σύστημα υγείας, τότε όλα δείχνουν πως πέτυχε διάνα. Πρόκειται για διαπίστωση η οποία ανήκει μεν στο «Economist», μοιάζει όμως να αποτελεί πλέον κοινό τόπο για τα περισσότερα ΜΜΕ, αλλά και για τις ίδιες τις Αρχές οι οποίες, πέντε μέρες αργότερα, συνέλαβαν και κατηγορούν για τον φόνο τον 26χρονο Λουίτζι Μαντζιόνε.

Το γεγονός ότι το ανθρωποκυνηγητό που προηγήθηκε είχε έκταση η οποία παραπέμπει συνήθως σε δολοφονίες πολιτικών ή σημαινόντων προσώπων της δημόσιας ζωής σημαίνει πρακτικά ότι τόσο το θύμα όσο και ο θύτης αντιμετωπίζονται ντε φάκτο ως τέτοια – έστω και σε επίπεδο συμβολισμού. Το «γιατί» είναι προφανές. Καθώς ο Τόμπσον ήταν διευθύνων σύμβουλος του μεγαλύτερου ιδιωτικού ομίλου παροχής υγειονομικής ασφάλισης στις Ηνωμένες Πολιτείες, της UnitedHealthcare, το μήνυμα που θέλησε να στείλει ο δράστης – ο Μαντζιόνε, εφόσον η Δικαιοσύνη αποδείξει πως πάτησε τη σκανδάλη και τον καταδικάσει – είναι ότι στο πρόσωπό του τιμωρεί με την «εσχάτη των ποινών» όλους όσοι βρίσκονται στις ηγετικές θέσεις ενός συστήματος το οποίο προκαλεί οργή σε εκατομμύρια πολίτες της χώρας.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο στους κάλυκες από τις σφαίρες που αφαίρεσαν τη ζωή του Τόμπσον βρέθηκαν γραμμένες τρεις λέξεις οι οποίες είναι πασίγνωστες στον κλάδο και χρησιμοποιούνται κατά κόρον από τα στελέχη του όταν αυτά κάνουν δύσκολη τη ζωή των ασφαλισμένων: Deny (αρνούμαι), Defend (υπερασπίζομαι), Depose (καταθέτω). Τα τρία D, δηλαδή, που εκτός των άλλων παραπέμπουν και στο γεγονός ότι οι σφαίρες έφυγαν από ένα περίστροφο με σιγαστήρα το οποίο προήλθε από έναν τρισδιάστατο (3D) ψηφιακό εκτυπωτή – ένα ακόμη στοιχείο που αποδεικνύει ότι ο δράστης είχε μελετήσει την πράξη του με κάθε λεπτομέρεια. Για να τα καταφέρει, μάλιστα, είχε κυριολεκτικά εξαφανιστεί από προσώπου γης επί περίπου ένα εξάμηνο, όπως επιβεβαίωσε και η μητέρα του, η οποία είπε πως είχε να μιλήσει μαζί του από το καλοκαίρι.

Η εκτίμηση ότι εδώ έχουμε, πιθανότατα, να κάνουμε με έναν νέου τύπου αυτόκλητο… Μπάτμαν, ο οποίος φιλοδοξεί να καθαρίσει από την «κόπρο» της διαφθοράς και της εκμετάλλευσης την Γκόθαμ Σίτι της (ιδιωτικής) υγείας, όχι μόνο δεν είναι αυθαίρετη, αλλά δικαιώνεται από όλες σχεδόν τις σχετικές δημοσκοπήσεις. Οπως, επίσης, από τις αντιδράσεις οι οποίες αποτυπώνουν ένα ευρύ κύμα συμπαράστασης προς αυτόν και την πράξη του και, ταυτόχρονα, απέχθειας για τα στελέχη του κλάδου. Ηδη, για του λόγου το αληθές, στο Διαδίκτυο πωλούνται καπελάκια και μπλουζάκια με το σύνθημα «Κυνηγός των CEO» και «Ελευθερία στον Λουίτζι», στο TikTok κυκλοφορούν μηνύματα όπως «αυτός ο άνθρωπος είναι ένας απόλυτος θρύλος», ενώ στους δρόμους έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους αφίσες με πρόσωπα ορισμένων CEO που συνοδεύονται από τη λέξη «Καταζητείται».

Υπάρχει όμως κάτι ακόμη που ενισχύει την παραπάνω εικόνα: τα σημαντικά ποσά που συνεχίζουν να συγκεντρώνονται στο πλαίσιο της καμπάνιας που έχει ξεκινήσει για τη νομική υπεράσπιση του Μαντζιόνε, ο οποίος, όταν και εφόσον εκδοθεί από την Πενσιλβάνια όπου συνελήφθη και κρατείται, θα καθίσει στο εδώλιο δικαστηρίου της Νέας Υόρκης. «Η άρνηση παροχής υγειονομικής κάλυψης προς ανθρώπους συνιστά δολοφονία, όμως σε κανέναν δεν έχει απαγγελθεί τέτοιου είδους κατηγορία», έγραψε χαρακτηριστικά ένας από τους δωρητές, φτάνοντας μάλιστα να κάνει λόγο για «δικαιολογημένη ανθρωποκτονία» στη συγκεκριμένη περίπτωση.

«Τον έχουν μετατρέψει σε μάρτυρα για όλα τα προβλήματα που έχουν αντιμετωπίσει οι άνθρωποι με τις ασφαλιστικές τους εταιρείες. Προφανώς, ποιος δεν έχει έρθει σε κόντρα μαζί τους κατά καιρούς; Μόνο που αυτός είναι ένας ψυχρός δολοφόνος», είπε στο Reuters ο Φελίπε Ροντρίγκες, πρώην ντετέκτιβ στην αστυνομία της πόλης, ο οποίος σήμερα είναι καθηγητής εγκληματολογίας στο John Jay College. «Δύσκολα μπορεί κανείς να υποτιμήσει την οργή, αλλά και τον φόβο που αισθάνονται οι άνθρωποι απέναντι στις ασφαλιστικές», τόνισε από την πλευρά του ο συνάδελφός του στο NYPD και επίσης καθηγητής στο ίδιο κολέγιο Ντέιβιντ Σαπίρο.

Παρ’ όλα αυτά, ουδείς μπορεί και δικαιούται να συμπεράνει ότι ο Μαντζιόνε αντιμετωπίζεται ως ήρωας από το σύνολο των Αμερικανών (και όχι μόνο). Ούτε ότι όλοι ή έστω οι περισσότεροι συμφωνούν με το, έμμεσο πλην σαφές, κάλεσμα να εξαπολυθεί ένα πογκρόμ εκτελέσεων των CEO, θεωρώντας πως ανταποκρίνεται στην αρχή «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Κάτι τέτοιο, άλλωστε, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την ανάγκη σεβασμού της ανθρώπινης ζωής, που δεν μπορεί να είναι επιλεκτική και δεν δίνει σε κανέναν το ατομικό δικαίωμα να μετατρέπεται σε τιμωρό και να την αφαιρεί – έστω κι αν συνηθίζεται στις παραδόσεις της Αγριας Δύσης.

Αυτό, όμως, που πρέπει πάνω από όλα να καταστεί σαφές είναι πως όσοι CEO και αν φύγουν από τη μέση – είτε στον συγκεκριμένο κλάδο είτε και σε άλλους, που προκαλούν εξίσου μεγάλη οργή στην κοινωνία – το πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί και οι παροχές υγείας δεν θα βελτιωθούν, ούτε θα θέσουν στο επίκεντρό τους τον άνθρωπο. Πολύ απλά, επειδή ό,τι συμβαίνει δεν οφείλεται πρωτίστως στα πρόσωπα και τις επιλογές τους, αλλά στους ομίλους (που θα βρουν εύκολα διαδόχους) και το σύστημα που υπηρετούν, το οποίο επιδιώκει να μικρύνει όσο γίνεται ο παρονομαστής των παροχών, έτσι ώστε να μεγιστοποιηθεί το αποτέλεσμα του κέρδους.

Πάρτε το αλλιώς, λοιπόν.