Το ανέφικτο τους ενώνει{CR}

Σε συνέντευξη που έδωσε την επομένη της πρώτης συνάντησής του με τον Πρωθυπουργό, ο Νίκος Ανδρουλάκης είπε αυτά που όλοι περιμέναμε, δηλαδή ότι στα περισσότερα διαφωνούν μεταξύ τους, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να μιλάνε. Σε ένα, ωστόσο, συμφώνησαν και αυτό είναι η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για το Δημογραφικό. Με άλλα λόγια, συμφώνησαν για ένα πρόβλημα το οποίο δεν λύνεται, όπως ακριβώς συμφωνούν και για το Κυπριακό, ένα άλλο πρόβλημα που δεν λύνεται. Αυτή η πρόταση, όπως κατάλαβα από όσα είπε ο κ. Ανδρουλάκης, είναι να γίνει μια μεγάλη διάσκεψη με τους αρμόδιους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς, με τη συμμετοχή ακόμη και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, από την οποία θα διαμορφωθούν οι πολιτικές που θα αναστρέψουν τη συρρίκνωση του πληθυσμού. Ως εδώ, γιατί μετά με πιάσανε τα γέλια. Θυμίζει κατάσταση από ελληνική ταινία: Και ο παπάς και ο δάσκαλος και ο ενωμοτάρχης και όλοι οι χωριανοί μαζί για να βρουν τη λύση. Η κουβενταρία ως αυτοσκοπός. Με μια λέξη, ΠΑΣΟΚ.

Φυσικά, ο κ. Μητσοτάκης συμφώνησε και καλά έκανε. Τι είχε να χάσει; Αφού η πρόταση αφορά κάτι που δεν μπορεί να γίνει, γιατί να πεις όχι και να γίνει κακός; Πες του ένα ναι, για να του δώσεις και την ικανοποίηση ότι σε κάτι σε έπεισε, αφού δεν κοστίζει τίποτα.

Προϋπόθεση για να αντιμετωπίσουμε το Δημογραφικό είναι να αναγνωρίσουμε κατ’ αρχάς ότι δεν λύνεται. Το λέω έτσι καθ’ υπερβολήν προκειμένου να γίνει αντιληπτό ότι η λύση του προβλήματος δεν υπάρχει μέσα στο κουτί με τις παραδοσιακές πολιτικές. Πάω στοίχημα ότι ακόμη και αν καταλήξει σε συμπεράσματα αυτό το όργανο που προτείνει το ΠΑΣΟΚ, αυτά θα αφορούν οικονομικές ενισχύσεις του κράτους: να δώσουμε εδώ, να δώσουμε εκεί, να δώσουμε παρακάτω. Οσα και αν δώσει το κράτος, περισσότερα παιδιά δεν πρόκειται να κάνουμε για τον λόγο ότι το επιπλέον εισόδημα θα το χρησιμοποιήσουμε για τη βελτίωση του δικού μας βιοτικού επιπέδου. (Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, με τον εξυπνότερο λαό του κόσμου, ο οποίος όμως δηλώνει το υψηλότερο ποσοστό υποκειμενικής φτώχειας στην Ευρώπη: το 68% των Ελλήνων θεωρεί τον εαυτό τους φτωχό, όταν με τα ευρωπαϊκά κριτήρια μόνο ένα 20% του πληθυσμού κατατάσσεται στην κατηγορία αυτή.) Η ειρωνεία, επιπλέον, είναι ότι όσο ανεβαίνει το ατομικό μας βιοτικό επίπεδο τόσο ανεβαίνουν και οι απαιτήσεις μας για το μέλλον των παιδιών μας, γιατί κάθε γονέας, στις γενιές μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, περιμένει ότι οι απόγονοί του θα ζήσουν τουλάχιστον το ίδιο καλά όσο και ο ίδιος.

Ουσιαστικά, δηλαδή, η ευμάρεια μας εγκλωβίζει στον κύκλο του ενός ή το πολύ των δύο παιδιών.

Η τεκνοποιία δεν είναι καλή συνήθεια, όπως είναι η γυμναστική και η υγιεινή διατροφή. Είναι ανάγκη η οποία στις μέρες μας έχει εξασθενήσει υπερβολικά. Κάποτε οι άνθρωποι γεννοβολούσαν επειδή η ζωή ήταν σύντομη και αβέβαιη. Εκαναν πέντε ή έξι επειδή τα δύο θα επιζούσαν σε ώριμη ηλικία. Επιπλέον, οι άνθρωποι ζούσαν σε έναν κόσμο στον οποίο επικρατούσε η πεποίθηση ότι θα συναντηθούν ξανά με τους αγαπημένους τους νεκρούς σε έναν άλλο, καλύτερο κόσμο. Σήμερα, ο καθένας μας, ανεξαρτήτως των ελπίδων που μπορεί να τρέφει μέσα του, ξέρει ότι αυτή είναι η μία ζωή που έχουμε, δεν υπάρχει κάτι παραπάνω για να προσβλέπουμε, επομένως ας την περάσουμε όσο πιο καλά γίνεται. Ας το ζήσουμε! Επομένως, ευχαρίστως να έχω και έξι και οκτώ και δέκα παιδιά, αρκεί να έχω τις νταντάδες, τους πόρους για να κάνουν καλές σπουδές, για να τους αγοράσω αυτοκίνητα όταν θα γίνουν 18 και, τέλος, να μην έχω και τα λεφτά για να αφήσω στο καθένα τους από μια μεζονέτα;

Βέβαια, ως προς τη δήθεν λύση των οικονομικών ενισχύσεων, ο αντίλογος είναι ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν μέτρα κατά της υπογεννητικότητας με τη μορφή υπηρεσιών του κράτους. Πράγματι, θα μπορούσαν. Οχι όμως στην Ελλάδα, λυπάμαι. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Από την πλευρά τους, ωστόσο, οι πολιτικοί είναι υποχρεωμένοι εκ της θέσεώς τους να ανησυχούν για το πρόβλημα και να δείχνουν ότι κάτι κάνουν γι’ αυτό. Βαράνε ένα αεροπλάνο ψηλά στον ουρανό με εμπροσθογεμείς καραμπίνες των Ναπολεόντειων Πολέμων… Κάτι κάνουν, τέλος πάντων. Δεν τους μέμφομαι, η δουλειά τους είναι. Αλλά δεν αγοράζω το παραμύθι…