65 χρόνια μετά: {LF}η Κύπρος στο ΝΑΤΟ;

«Με τον φίλο Νίκο είχαμε θέσει ως στόχο από τις πρώτες μας συναντήσεις να ενισχύσουμε τη στενή σχέση Ελλάδας και Κύπρου και να της δώσουμε θεσμικό χαρακτήρα. Αυτές είναι συζητήσεις ουσίας και όχι επικοινωνίας»: αυτά ήταν τα λόγια του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη, προχθές στη Λευκωσία. Και όσο κι αν σε πρώτη ανάγνωση δείχνουν ορθά και αυτονόητα, δεν μπορεί παρά να εγείρουν ένα ερώτημα: είναι όντως αυτός ένας νέος στόχος; Δηλαδή πριν ήταν διαφορετικά; Ολα τα προηγούμενα χρόνια δεν υπήρχε επαρκώς στενή σχέση και εθνική ευθυγράμμιση, στην οποία επίσης έγινε αναφορά; Τώρα ανακαλύφθηκαν; Και υπό ποιες συνθήκες; Γιατί δεν μπορεί κανείς να αποφύγει τη σύνδεση αυτής της «νέας», υποτίθεται, σχέσης με την εικόνα της Βουδαπέστης στην οποία οι δύο τους βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι με τον τούρκο πρόεδρο Ερντογάν. Εικόνα για την οποία επίσης αμφότεροι εξέφρασαν βαθιά ενόχληση με τον όρο «χαριεντίστηκαν» του διαγραφέντος Αντώνη Σαμαρά, με τη Λευκωσία μάλιστα να κάνει λόγο για ουσιαστική επαφή, χωρίς όμως να εξηγεί στο ελάχιστο τι σημαίνει αυτό το καινοφανές γεγονός, που, κακά τα ψέματα, είναι και ένα πρώτο βήμα νομιμοποίησης. Από την πλευρά του, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας αναφέρθηκε πάντως σε «διαχρονική συμπόρευση των δυο χωρών», που «διευρύνεται προς όφελος των κοινωνιών».

Παρά το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός εντόπισε τη στενή αυτή σχέση σε πεδία όπως η αμοιβαία αναγνώριση ακαδημαϊκών τίτλων σπουδών, οι κοινές αγορές φαρμάκων και η συνεργασία σε μεταμοσχεύσεις, η πολιτική προστασία ή η διαμόρφωση ευρωπαϊκής πολιτικής έναντι της κλιματικής αλλαγής και λοιπά αντίστοιχα, είναι δεδομένο ότι όσο κι αν όλα αυτά είναι ευπρόσδεκτα και θετικά, δεν απαντούν στο κεφαλαιώδες ζήτημα. Αντίθετα, όταν αναφέρθηκε στην ηλεκτρική διασύνδεση των δύο κρατών, θυμήθηκε την ευρωπαϊκή στήριξη, πλην ξέχασε την άτακτη υποχώρηση της Ελλάδας μπροστά το τουρκικό τελεσίγραφο διά της αρμάδας που απείλησε με επεισόδιο όχι στα δώδεκα, αλλά στα έξι μίλια στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο επί του θέματος. Λησμόνησε επίσης ότι η Ελλάδα περίπου πήρε… αποστάσεις από τον ευρωπαϊκό χάρτη με τον οποίο η Τουρκία έγινε έξαλλη, καθώς για πρώτη φορά, μέσω αυτού, η ΕΕ δείχνει, έστω διά της πλαγίας οδού, να υιοθετεί τις ελληνικές θέσεις.

Κατά τα λοιπά, ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε ενδείξεις προόδου στο Κυπριακό. Αυτό είναι άλλο ένα ερώτημα: Πού ακριβώς τις βλέπει, όταν η Τουρκία δηλώνει σε όλους τους τόνους και με όλους τους τρόπους τη θέση της ότι θέλει δύο κράτη και ότι δεν πρόκειται να αποσύρει ποτέ τις κατοχικές δυνάμεις; Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Και δεν είναι το μόνο. Κυρίαρχο στην απάντησή του θα πρέπει να είναι φυσικά το δόγμα «Η Κύπρος αποφασίζει, η Ελλάδα συμπαρίσταται» που συνιστά, ως οφείλει, ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ο οποίος και έχει τηρηθεί με την τραγική εξαίρεση της εθνικής προδοσίας της χούντας, που όχι μόνο άνοιξε τον δρόμο στον «Αττίλα», αλλά δεν έδωσε καν συντεταγμένα την τραγική μάχη που η ίδια προκάλεσε.

Ομως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι οι κυβερνήσεις όλων των κρατών δεν λαμβάνουν ενίοτε οι ίδιες αποφάσεις που η Ιστορία τελικά δεν τις δικαιώνει – με την Ελλάδα πρώτη όλων. Και αυτό ακριβώς συνέβη την επαύριο της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν ο πρώτος Πρόεδρός της, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, αγνόησε παντελώς τις παραινέσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την άμεση κατάθεση αίτησης ένταξης του νεαρού κράτους στο ΝΑΤΟ. Και κάτι που τότε θα μπορούσε να συντελεστεί περίπου ως αυτονόητο, σήμερα, 65 χρόνια μετά, είναι πλέον, και ορθώς, εθνικός στόχος της Κύπρου. Πλην, όμως, τώρα πια μοιάζει αδύνατον να επιτευχθεί. Εκτός και αν ως ενδείξεις προόδου νοούνται λ.χ. δύο κράτη, αμφότερα στο ΝΑΤΟ…