Καλαματιανός συρτός

Είναι απογοητευτικό. Κοτζάμ Ομπάμα να ραπάρει Εμινεμ για να βοηθήσει την Κάμαλα Χάρις κι ο δικός μας ο Αντώνης Σαμαράς να μας τραγουδάει την Παπαλάμπραινα για να βοηθήσει ποιον; Ο πιο καλός μου φίλος, ο πιο πολύ δικός μου, είναι ο εαυτός μου, λέει σε μια λαμπρή στιχουργική του στιγμή ο Ακης Πάνου, για να τα γυρίσει αμέσως μετά, η αυτοκριτική όμως δεν προσιδιάζει στον μεσσήνιο πολιτικό. Λυπάμαι που το λέω, αλλά στην ηλικία που βρίσκεται, με την καλή υγεία που έχει και την πνευματική διαύγεια που ακόμα διατηρεί, θα έπρεπε να έχει ήδη αρχίσει να ξεφορτώνεται μερικούς ιδεασμούς με τους οποίους κάποτε πορεύτηκε, να πάψει να αντρειεύεται εκτός χρόνου, και να δει επιτέλους τον εαυτό του κατάματα.

Στο κάτω – κάτω, δεν τα πήγαμε κι άσχημα, ε Αντώνη; Εριξε μια κυβέρνηση αδειάζοντας τον μέντορά του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη προκειμένου να ναυαγήσει η προσέγγιση με τα Σκόπια, η οποία προσέγγιση αρκετά χρόνια αργότερα επετεύχθη βεβαίως και μάλιστα με τη σιωπηρή ανοχή του. Εφτιαξε νέο κόμμα και το γκρέμισε για να ξαναμπεί στο παλιό, ξιφούλκησε κατά των μηνημονίων πριν καλά – καλά ξυπνήσει ο Τσίπρας και του αρπάξει τη σπάθα από το χέρι, στη συνέχεια έγινε πρωθυπουργός των μνημονίων με τις πλάτες του ΠΑΣΟΚ, καίγοντας το πολιτικό κεφάλαιο και την εκλογική βάση του ιστορικού αυτού κόμματος. Στήριξε στη ζούλα τον Κυριάκο Μητσοτάκη στις εσωκομματικές για να μπορεί τώρα να του τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια και έσφιξε το χέρι του Νίκου Παππά εκεί που όλοι περιμέναμε ότι θα του το δαγκώσει. Κρίμα που δεν ζει ο Ιούλιος Βερν να τα γράψει όλα αυτά αλλά κι εγώ δεν είμαι στα καλύτερά μου τελευταία. Δεν μπορώ π.χ. να ξεχωρίσω τον άφρονα από τον παράφρονα.

Δυο εκτός λειτουργίας πόλοι ζουλάνε τα στερνά του ΣΥΡΙΖΑ. Για τον Κασσελάκη δεν έχω λόγια, για τον Τσίπρα όμως έχω πολλά. Δεν γίνεται να μαντεύουμε τι φρονεί και τι σχεδιάζει ενόσω παρακολουθεί τον Παναθηναϊκό χυμένος στα VIP του ΟΑΚΑ, τρώγοντας τσικ τσικ λιόσπορους. Ασχετο, αλλά οι Αρχαίοι έφτυναν τα τσόφλια στους μπροστινούς τους.