Ρίξε στο γυαλί φαρμάκι

Πολλά έχουν ειπωθεί για τον Αδωνι Γεωργιάδη αλλά για μένα ένα είναι το βασικό. Ο άνθρωπος είναι παιχνιδιάρης, πώς να το κάνουμε. Πιο πολύ κι από την πολιτική του αρέσει το πείραγμα ή το παίγνιο. Αλλιώς τι τον έπιασε να κοψοχολιάσει νυχτιάτικα την κυρία ιατρό που έγραψε μονοκοπανιά 750 συνταγές προς τον σύζυγό της; (Ασχετο: με τόσα φάρμακα, ελπίζω να βρίσκεται ακόμη εν ζωή.) Κακά τα ψέματα. Στη θέση του Αδωνη κι εγώ θα γούσταρα τρελά να μυρίσω από το τηλέφωνο τον πανικό στη φωνή της υπερδραστήριας γιατρίνας, δεν λύνονται όμως έτσι αυτά τα πράγματα.

Οι δρόμοι του φαρμάκου είναι σκοτεινοί και δεν αφορούν μόνον μια γιατρό και το σόι της, σε περιοχή μάλιστα με απεριόριστο επιχειρηματικό τράτο περί το μεταναστευτικό… Είναι μικρές οι κοινωνίες εκεί και οι φαρμακοποιοί μετρημένοι στα δάχτυλα. Κι αν οι συνταγές δεν πήγαν μόνον σε έναν πράσινο σταυρό παρά μοιράστηκαν σε δυο τρεις, και πάλι δεν λύνεται το κουβάρι της καταλήστευσης του Δημοσίου. Πώς και πέρασαν όλα αυτά κάτω από το ραντάρ του υπουργείου και σε ποιανού το συκώτι (ή την τσέπη) να μεταβολίζεται τώρα που μιλάμε όλο αυτό το φαρμάκι; Ποιοι το πουλάνε σε ποιους, και πόσο πάει; Σε αυτά πρέπει να απαντήσει ο υπουργός κι όχι να κάνει τηλεφωνικές φάρσες νύκτωρ. Για ποιον λόγο φερειπείν στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση, μιας και τη λένε ηλεκτρονική, να μην υπάρχει ένας ηλεκτρονικός κόφτης που θα βαράει αλέρτ, πιο λυσσασμένο κι από το 112, όταν κάποιος μερακλής γιατρός το παρακάνει; Και αυτό το αλέρτ, οψέποτε υπάρξει, να μη σηκώνει από τον ύπνο υπουργούς αλλά εισαγγελείς που με το ένταλμα στο χέρι θα χτυπούν με τη σειρά τους κουδούνια σπιτιών και αρέστο σούμπιτο.

Κάθομαι εδώ, έχω ανοίξει το πλαστικό μωβ πολυκουτάκι μου με τα εφτά καπάκια – όσα οι μέρες της εβδομάδας – που μέσα του περιμένουν οι στατίνες μου. Εκκενώστε – εκκενώστε φωνάζω κάθε που έρχεται η σειρά της καθεμιανής μ΄ένα ποτήρι νερό να την πιω στην υγειά μου.