Ξέσπασμα

«Εδώ έβαλε εμένα να τα μασάω τα λόγια μου για το “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια” προεκλογικά. Και δεν μίλαγα. Ετσι δεν είναι; Ερχόμουνα εδώ πέρα κι έκανα γαργάρα το “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια” αριστερός άνθρωπος. Και μας βλέπανε οι άνθρωποι. Κι έλεγα αηδίες στην τηλεόραση επειδή τα έλεγε ο πρόεδρος. Και δεν μίλαγα. Σοβαρά τώρα; Αυτή είναι η παράδοση της Αριστεράς στην Ελλάδα; Οτι είναι ιερή συμμαχία το ΝΑΤΟ; Κι έβγαζα σοφιστείες και τα λοιπά». Το ξέσπασμα του Κώστα Ζαχαριάδη αδικείται στο χαρτί.

Τα σκαμπανεβάσματα της φωνής, οι χειρονομίες και το ύφος που έπιασε η κάμερα μαρτυρούσαν κάποιον ειλικρινά οργισμένο. Οχι μόνο με τον έκπτωτο πρόεδρο, ο οποίος μπήκε στην Κουμουνδούρου κι έσπασε το ένα μετά το άλλο τα κρύσταλλα της ιδεολογίας που φύλαγαν οι σύντροφοι στις κομματικές προθήκες για να θυμούνται το παρελθόν του χώρου τους, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό επειδή δεν βρήκε τρόπο να σώσει τα συριζαϊκά τιμαλφή. Η αγανάκτηση έκανε το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ – και όσους βρίσκονται στη δική του πλευρά – σχεδόν συμπαθή στο τηλεοπτικό κοινό. Το πηγαίο σιχτίρι του ήταν αφοπλιστικό.

Αδυναμία

Γιατί; Επειδή συνόψισε το δράμα που ζουν ορισμένοι μέσα στο μελόδραμα το οποίο ανεβάζει το κόμμα. Ακόμη κι αν παρακολουθεί κανείς με ανακούφιση την πολιτική, εκλογική και δημοσκοπική απίσχναση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν γίνεται να μην αναγνωρίσει ότι η πραγματικότητα τον εκδικείται με μένος δυσανάλογο του τωρινού του στάτους – σαν να χτυπάει ένα πτώμα, δηλαδή.

Τα εσωκομματικά γεγονότα που ακολούθησαν το 17,83% έχουν πείσει και τον πιο δύσπιστο πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί πια απειλή ούτε για τους πολιτικούς του αντιπάλους ούτε για την ελληνική οικονομία. Οι χαρακτήρες οι οποίοι κάποτε φορούσαν τις φόρμες εκείνων που ετοιμάζονται να σπάσουν τους αρμούς της εξουσίας σήμερα έχουν αποκαλύψει τα όρια των δυνατοτήτων τους. Κι όχι μόνο.

Η παθητικότητα με την οποία άφηναν το κασσελακικό γκλίτερ να τους καλύψει δείχνει την αδυναμία τους να επανεφεύρουν – ή έστω να ανανεώσουν – το κόμμα τους με τρόπο που θα αντιλαμβάνεται τι θέλουν όποιοι αναζητούν μια αντιπολίτευση ικανή να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Οταν άκουσε τον Ζαχαριάδη ένας πολιτικός αναλυτής, αναρωτήθηκε αυθόρμητα «τι δηλώνει για εσένα αυτό;». Μια απάντηση στην απορία θα μπορούσε να είναι πως μάλλον φανερώνει ότι προτιμά ένα φρικτό τέλος για τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ παρά μια φρίκη χωρίς τέλος.