Συλλογικό έγκλημα χωρίς τιμωρία

Υπάρχει ένα σκίτσο που έκανε τον γύρο του Διαδικτύου τις τελευταίες μέρες. Ενα κοριτσάκι προσπαθεί να μπει στην είσοδο του σχολείου της και γύρω από την πύλη στέκονται γονείς με τα βλαστάρια τους, οι οποίοι αντί για ανθρώπινα πρόσωπα, έχουν κεφάλια άγριων ζώων. Και είναι αυτό ακριβώς που υπονοεί στο σκίτσο του ο Χρήστος Παπανίκος που κρύβει και την πραγματική πηγή του προβλήματος. Η κακομαθημένη επικρατούσα αντίληψη πως «παιδιά είναι και το αίμα τους βράζει», η άκρατη νεολαγνεία που άρχισε να κυριαρχεί από τα χρόνια των μνημονίων, τότε που ενοχικά οι ενήλικοι πείστηκαν ότι «κλέβουν τα όνειρα της νέας γενιάς» και της χρωστάνε, η λογική της ασυδοσίας και η διάχυση της ανομίας και ατιμωρησίας που επικράτησε μετά τα ταραγμένα χρόνια της κρίσης. Το λούμπεν έγινε mainstream, η αγένεια θεωρήθηκε μαγκιά και απαγορεύτηκε το απαγορεύεται. Οσα συμβαίνουν τελευταία σε σχολικές αίθουσες, προαύλια και πλατείες υπογραμμίζουν όλες εκείνες τις συνέπειες της ανοχής και της ασυδοσίας. Παιδιά κυριολεκτικά βασανίζουν συνομηλίκους τους, τους στέλνουν στο νοσοκομείο, τους προκαλούν μόνιμες βλάβες στο σώμα και την ψυχή.

Γονείς αδιάφοροι, στέκονται θεατές σε απαράδεκτες συμπεριφορές των παιδιών τους, δικαιολογούν την ανυπακοή ή ακόμα χειρότερα τρέχουν στο σχολείο για να επιπλήξουν καθηγητές που έκαναν παρατήρηση στο βλαστάρι τους, ξεχνώντας πως στην πραγματικότητα έτσι το καταστρέφουν. Αντί να τους μάθουν με το προσωπικό τους παράδειγμα το μεγαλείο της ανάληψης ευθύνης, τους εξασκούν στην ανευθυνότητα, κάνοντάς τα να πιστεύουν πως πάντα θα υπάρχει κάποιος να τα ξελασπώνει. Υπάρχουν βέβαια και πιο ακραία παραδείγματα θράσους και πρόκλησης. Από τον πατέρα που διαμαρτυρήθηκε μπροστά στις κάμερες για την αποβολή του γιου του για το κινητό, έως τις τρομακτικές δηλώσεις πατέρα 17χρονου που βγήκε για να δικαιολογήσει την αισχρή πράξη του γιου του να ξυρίσει με φαλτσέτα το μουστάκι 12χρονου μέσα σε σχολείο στην Ερμιόνη με την εξωφρενική φράση «τα παιδιά είναι παιδιά και παίζανε». Ενα παζλ παρακμής με πολλές ψηφίδες που συνθέτουν ένα αρρωστημένο σκηνικό.

Γονείς χειροκροτητές απαράδεκτων συμπεριφορών, εισαγγελείς που με προφορικές εντολές αφήνουν ελεύθερους τους δράστες, καθηγητές και διευθυντές σχολείων που μειώνουν την ένταση αισχρών περιστατικών – τα οποία όφειλαν να έχουν αποτρέψει – και περιχαρακώνουν τον ρόλο τους αποκλειστικά στην παράδοση της διδακτέας ύλης εντός του ωρολογίου προγράμματος. Μέχρι που κάποιο παιδί αυτοκτονεί. Και τότε οι βασανιστές του μαζί με εκείνους που «δεν είδαν δεν άκουσαν» οργανώνουν δακρύβρεχτα happenings σχηματίζοντας το όνομα του θύματος με σχολικές τσάντες στην αυλή του σχολείου.