Ενας κόσμος ανάποδα

Πριν από λίγες ημέρες, είχα γράψει ένα σχόλιο στην εφημερίδα σχετικά με τον μαθητή που πήρε την πρώτη (με βάση τους νέους κανόνες) αποβολή επειδή είχε το κινητό του τηλέφωνο στην τάξη. Μου είχε κάνει εντύπωση ότι αναπαράχθηκε τόσο πολύ από τα μέσα ενημέρωσης. Σκεφτόμουν πόσο αρνητικά θα είχε επηρεάσει αυτή η έκθεση την ψυχολογία του 15χρονου παιδιού, πόσο άσχημα θα αισθάνονταν οι γονείς του. Από την επόμενη μέρα όμως άρχισα να καταλαβαίνω ότι αυτήν την έκθεση την ψιλοεπιζητούσαν τόσο οι γονείς (που τους είδα σε εκπομπές) όσο και το ίδιο το παιδί. Είμαι εγώ ρομαντική ή έχει αλλάξει τόσο πολύ ο κόσμος;

Εχω την εντύπωση ότι μάλλον συμβαίνει το δεύτερο. Η έκθεση πλέον θεωρείται κατάκτηση. Και το να σε κρεμάσουν στα μανταλάκια ένα είδος επιτεύγματος. Φτάνει να είσαι εσύ ο μάγκας. Αυτός δηλαδή που δεν υπακούει, που κάνει τσαμπουκάδες (έκφραση της εποχής μου αλλά δεν ξέρω πώς το λένε τώρα), ο δυνατός. Κι αν πέσει και καμιά ψιλή, «εντάξει μωρέ, τι έγινε;». Ασε που μπορεί να βγεις και πλάτη στη Ζήνα. Σε έναν κόσμο που αποζητά όλο και περισσότερο τη δημοσιότητα, η έκθεση δεν έχει πια αρνητικό πρόσημο. Αυτό το «τι θα πει ο κόσμος;» που κατέτρεχε σε περασμένες δεκαετίες κόσμο και κοσμάκη έχει πλέον βαθιές ρωγμές στην πρόσοψή του. Και μακάρι να καταρρεύσει. Είναι όμως ανάγκη να συμπαρασύρει και κάποιες στοιχειώδεις αρχές; Εν τω μεταξύ, οι αποβολές για χρήση κινητού εντός της τάξης έγιναν πολλές, περιστατικά άγριας βίας μεταξύ ανηλίκων τροφοδοτούν καθημερινά δελτία ειδήσεων και εκπομπές. Το να ρίξω την ευθύνη στους γονείς θα ήταν η εύκολη λύση αλλά και, κατά κάποιον τρόπο, άστοχο αφού δεν έχω παιδί. Από την άλλη, βλέπω την αντίδραση του γονιού του οποίου ο γιος τιμωρήθηκε λόγω κινητού και, στη συνέχεια, έβρισε την καθηγήτρια και έσπασε έναν πίνακα: «Εντάξει μωρέ, ένα κάδρο έσπασε το παιδί, δεν έγινε και τίποτα» είπε. Και τον άλλον που ο γιος του… ξύρισε έναν μικρότερο μαθητή και τον δικαιολόγησε λέγοντας ότι θέλει να γίνει κομμωτής γι’ αυτό κυκλοφορεί με μία φαλτσέτα στην τσέπη. Αναρωτιέμαι τι κάνει, σήμερα, τους γονείς τόσο ελαστικούς. Και καταλήγω ότι είναι μάλλον οι τύψεις. Ανθρωποι που μεγάλωσαν στις εποχές της ευμάρειας ή, έστω, των ονείρων που μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα, ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους. Διότι είναι η πρώτη, ύστερα από πολλές, γενιά που γνωρίζει ότι τα τέκνα θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς. Και αυτό, δύσκολα το διαχειρίζεσαι.

Αυτό που με σόκαρε περισσότερο ωστόσο ήταν ο ξυλοδαρμός, το ξεγύμνωμα και το παραλίγο κούρεμα του 14χρονου κοριτσιού στη Γλυφάδα. Τα πλάνα είναι άγρια, σαν σκηνοθετημένα – πού έχουν μάθει αυτά τα παιδιά να δέρνουν έτσι; Ο λόγος; Το θύμα είναι η καλύτερη μαθήτρια, έξυπνη, όμορφη, δημοφιλής. Και το ξύλο ήταν η τιμωρία της διότι τόλμησε να ξεχωρίσει από τη μετριότητα. Δεν τον καταλαβαίνω αυτόν τον κόσμο. Μοιάζει σαν να έχει γυρίσει ανάποδα και τα αυτονόητα να μην ισχύουν, να μη μας βοηθούν να κατανοήσουμε τις νέες συνθήκες. Αυτό εννοούσαμε όταν πιστεύαμε ότι θα τον αλλάζαμε;