Ενα κόμμα με συνοχή, ευελιξία, ανανέωση

Σε κάθε χώρα, ένα κόμμα δημιουργείται για να υπηρετήσει την πατρίδα κι όχι τον εαυτό του. Ενα κόμμα γεννιέται όχι για να ανακυκλώνεται στην εξουσία πάση θυσία, αλλά για να υπηρετήσει το έθνος, να προασπίσει την ταυτότητα, τη γλώσσα, την ιστορία και τα συμφέροντα του εκάστοτε λαού. Την ακεραιότητα των συνόρων. Να ανεβάζει διαρκώς το επίπεδο των πολιτών, οικονομικά και πολιτιστικά. Να σφυρηλατεί ισχυρές συμμαχίες, που  κάνουν τη χώρα πιο ασφαλή – ένα κόμμα οφείλει να εμπνέεται από ένα ανάλογο, διαρκές όραμα. Και η Νέα Δημοκρατία, εν πολλοίς, και παρά τα επιμέρους, κατά καιρούς, για τα οποία θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς, έχει επαληθεύσει αυτό το όραμα του ιδρυτή της Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ο καθείς από εμάς μπορεί να έχει άλλη άποψη για διάφορα ζητήματα, αλλά η γενική εικόνα της Νέας Δημοκρατίας μέσα στη διαδρομή του χρόνου, αν θέλουμε να δούμε καθαρά και δίκαια, πέρα απ’ τις προκαταλήψεις και το ψωροφιλότιμο, είναι πολύ θετική, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, παρά την κάμψη που έφερε αναπόφευκτα και δικαίως το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 κι αργότερα, με τη μεγάλη κρίση, τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Κι αυτό συμβαίνει για έναν απλό και βασικό λόγο, όπως αποδείχτηκε στην πράξη: η Νέα Δημοκρατία έχει το ταλέντο να αυτο-ανανεώνεται διαρκώς, να προσαρμόζεται και συχνά να προηγείται του επερχόμενου. Είναι ίσως το μόνο κόμμα που, όποτε έχασε εθνικές εκλογές, επέλεξε αμέσως νέον αρχηγό, χωρίς δεύτερες κουβέντες – όταν άλλα κόμματα, υποτίθεται προοδευτικά και συμμετοχικά, κρατούν πολλαπλά αποτυχόντες ηγέτες επί αρκετά χρόνια, οπότε παρακμάζουν και σαπίζουν, ή ερίζουν ανελέητα και σπαρακτικά μέχρι να έρθει ο επόμενος.  Αυτό, η ταχεία αλλαγή ηγέτη, δίνει στη ΝΔ το προνόμιο της διαρκούς ανανέωσης, τη διάλυση των προηγούμενων, εγκατεστημένων μηχανισμών, τον θρυμματισμό των κρυσταλλωμένων ελίτ, και την αναγέννηση των εσωτερικών θεσμών και των κυρίαρχων προσώπων. Βέβαια, πάντα, σε κάθε νέα μετάβαση προκύπτουν ομάδες οπισθέλκουσας που δεν ανέχονται να γίνεται, πια, το παιχνίδι χωρίς εκείνους – αλλά αυτό είναι ένα εγγενές κι αρκετά ανθρώπινο σύμπτωμα πάντοτε και παντού. Εν προκειμένω εμφανίζεται με συγκρατημένο τρόπο και αντιμετωπίζεται με σεβασμό κι επιδεξιότητα.

Το σημαντικό προσόν της Νέας Δημοκρατίας είναι ο διακριτικός πλην αδιάλλακτος πατριωτισμός, η υπηρεσία της στους δημοκρατικούς θεσμούς και την ελευθερία της έκφρασης, και το γεγονός ότι προσέφερε στη χώρα νέο Σύνταγμα και μας έβαλε στην Ευρώπη. Επίσης ο προορατικός ρεαλισμός της. Η συναίσθηση των συσχετισμών και της όντως πραγματικότητας. Κι ανεξάρτητα από το διαφορετικό ειδικό βάρος και την αξία των ηγετών της στην προοπτική του χρόνου, αν το δει κανείς συνολικά, χωρίς να σταθμεύει εμμονικά, στα γνωστά, μεγάλα λάθη ορισμένων, αν το δει κανείς εποπτικά, το κόμμα αυτό καταφέρνει να αυτοθεραπεύεται γρήγορα και να νιώθει τον σφυγμό των ευρέων στρωμάτων, που του παραχωρούν με την ψήφο τους τα σκήπτρα της ισχύος.

Αλλιώς δεν θα μπορούσε να εξηγηθεί το γεγονός ότι η ΝΔ συνεχίζει, αντικειμενικά και επί του πραγματικού, να είναι ακόμα το πιο διακριτό κόμμα εξουσίας – κι ανεξαρτήτως τι πιστεύει ή όχι ο καθείς από εμάς, αυτό είναι μια κραυγαλέα αλήθεια. Και, αν υπήρχαν και άλλα ελληνικά κόμματα με τη δική της συνοχή, ευελιξία και σταθερότητα, η χώρα θα έκανε βήματα μπροστά.

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης είναι συγγραφέας