Μηνύματα

Οι κάλπες του Βρανδεμβούργου ερμηνεύθηκαν σαν δημοψήφισμα για τον Σολτς πολύ πριν ανοίξουν. Εξού κι εκείνος πανηγύρισε τη μια μονάδα και κάτι με την οποία το SPD επικράτησε της AfD ακριβώς έτσι: σαν να κέρδισε μια εκλογική αναμέτρηση στην οποία οι ψηφοφόροι είπαν μόνο «ναι» ή «όχι», χωρίς τα ψηφοδέλτιά τους να κρύβουν πιο περίπλοκα μηνύματα στο γερμανικό πολιτικό σύστημα.

Τι κι αν οι αναλυτές χαρακτήρισαν πατέρα της νίκης τον σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό του κρατιδίου επειδή είχε φροντίσει να πάρει πάνω του την προεκλογική καμπάνια και να εξαφανίσει τον καγκελάριο από τη βιτρίνα της; Ή στο Βρανδεμβούργο συνυπάρχουν αντιφατικοί κόσμοι, όπως γράφει η «Süddeutsche Ζeitung», αφού οι περιοχές του κοντά στο Βερολίνο ψηφίζουν με γνώμονα την κοινωνική και οικονομική τους άνθηση, ενώ οι υπόλοιπες με κριτήριο τα πλήγματα που θεωρούν ότι δέχονται από τη μεταναστευτική πολιτική της χώρας;

Το συμπέρασμα πως το κόμμα του νίκησε κι ο Σολτς έχασε είναι αναμφισβήτητο. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλοι χαμένοι. Χαμένοι που δεν υπέστησαν μια ήττα λιγότερο σημαντική. Οι Πράσινοι, π.χ., δεν μπήκαν καν στην τοπική Βουλή. Το φιλελεύθερο FDP, το μικρότερο μέλος του κυβερνητικού συνασπισμού του ομοσπονδιακού κράτους, δεν έπιασε ούτε 1%.

Λαϊκιστές

Το αριστερό λαϊκίστικο κόμμα, που ιδρύθηκε το 2024, Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ, βγήκε τρίτο με 13,5%, ενώ οι Χριστιανοδημοκράτες πήραν 12,1%. Οι κονεσέρ των γερμανικών πραγμάτων, μάλιστα, αποδίδουν τη χειρότερη ιστορικά επίδοση του CDU στην Ανατολική Γερμανία στον δημοφιλή Χριστιανοδημοκράτη πρωθυπουργό της γειτονικής Σαξονίας, που κάλεσε σε μπλοκάρισμα των ακροδεξιών με ψήφο στο SPD.

Ακόμη κι αν δεχτεί κανείς πως Πράσινοι και Die Linke θυσίασαν τα ποσοστά τους προκειμένου να στηρίξουν το αφήγημα «ψηφίστε SPD για να γλιτώσουμε την AfD», δύσκολα μπορεί να παραβλέψει ότι στη Γερμανία δεν ενισχύεται μόνο η Ακροδεξιά αλλά δυναμώνουν οι ακραίοι κι απ΄ τις δύο πλευρές του ιδεολογικού φάσματος, τους οποίους ενώνει ο λαϊκισμός τους.

Οι υποστηρικτές της Ακροδεξιάς δεν είναι απαραίτητα νοσταλγοί των Ναζί, είναι και άνθρωποι που η κατάσταση της γερμανικής οικονομίας επηρεάζει την πολιτική τους συμπεριφορά – ψηφίζουν διαμαρτυρόμενοι για το περιεχόμενο της τσέπης τους, δηλαδή. Το ίδιο ισχύει και για όποιους επιλέγουν την αριστεροσυντηρητική Σάρα, συμφωνώντας μαζί της στην ανάγκη μιας «οικονομικής πολιτικής κοινής λογικής». Αυτά τα εκλογικά σώματα, όπως έχει διδάξει η πρόσφατη ελληνική ιστορία, δυστυχώς ωριμάζουν με τον δύσκολο τρόπο. Πρώτα ζουν τη διάψευση των προσδοκιών τους απ’ τους λαϊκιστές και μετά τους απορρίπτουν.