ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ {LF}σε εκλογικά χαρακώματα

Τόσο όμοιες και τόσο διαφορετικές οι διαδικασίες για τα δύο κόμματα που θέλουν να αποτελέσουν την εναλλακτική κυβερνητική λύση στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία (ελέω αντιπάλου), έστω και με μεγάλες φθορές, εξακολουθεί να είναι κυβερνητικός μονόδρομος. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται. Το χρονικό μάλιστα αυτής της προαναγγελθείσας απομείωσής του, που οδηγεί μαθηματικά στη διάλυσή του, έρχεται από το σχετικά μακρινό 2019, όταν, μετά το 32% που πήρε, ο ιστορικός του ηγέτης, ο κ. Τσίπρας, …το έστειλε για ύπνο, πέφτοντας σε μια πρωτοφανή πολιτική αδράνεια.

Ο πρώην πρωθυπουργός δεν ήθελε ή δεν μπορούσε, ή και τα δύο μαζί, να αντιμετωπίσει αυτό που ο επόμενος ουρανοκατέβατος αρχηγός, ο κ. Κασσελάκης, ονόμασε κομματική νομενκλατούρα και γενική τροχοπέδη στα δικά του, άγνωστα σχέδια. Ο κ. Τσίπρας δεν μπόρεσε και δεν ήθελε να οδηγήσει ένα μεγάλο κόμμα του 32% σε ανανέωση, βλέποντας την επόμενη μέρα στην Ελλάδα και τον κόσμο.

Η κορύφωση της διάλυσης είναι η παράσταση που παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα σε live σύνδεση, με το ρεπερτόριο των εκατέρωθεν αλληλοσπαραγμών και προπηλακισμών να καλύπτει οποιαδήποτε άλλη, πολιτική, ιδεολογική ή προγραμματική αντιπαράθεση, αφήνοντας άφωνους όλους εμάς, να βλέπουμε ένα κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα να αυτοκαταστρέφεται, εν μέσω ξεκατινιάσματος…

Δρόμος πια προς ανασύνταξη δεν υπάρχει. Αυτό το κόμμα έπαψε να υπάρχει και ας ομνύουν στο όνομά του τα στελέχη που αλληλοσπαράσσονται.

Οι εσωκομματικές εκλογές που προκηρύχθηκαν δεν το αναιρούν αυτό.

Είτε κερδίσει ο αποπεμφθείς κ. Κασσελάκης είτε κάποιος άλλος, αυτό που θα προκύψει θα είναι κάτι άλλο και όχι η συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ που ξέραμε και μας κυβέρνησε.

Στην άλλη πλευρά του εκλογικού παραβάν, το ΠΑΣΟΚ, αφού πέρασε αρκετά χρόνια αναπολώντας τα παλιά του κλέη και φτάνοντας στην κατάταξη των μικρών κομμάτων, δείχνει πως έχει δυνατότητες να ανασυντάξει δυνάμεις και να αποτελέσει μια πιθανή αξιόπιστη εναλλακτική λύση απέναντι στην κυβέρνηση. Μπορεί; Και με ποιον αρχηγό; Δύσκολο να το πει κανείς αυτό.

Το ΠΑΣΟΚ, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, δεν είχε σε τόσο μεγάλο βαθμό (μετά την κατάρρευσή του τα χρόνια των μνημονίων) vertigo πολιτικής άποψης και προγράμματος, είχε ικανή δεξαμενή  παλαιότερων και νεότερων στελεχών και κυβερνητική εμπειρία στο DNA του.

Αυτό που δεν ήταν τα τελευταία χρόνια φανερό ήταν αν έχει πρόσωπο αρχηγού που να πείθει ως εναλλακτική κυβερνητική λύση, πρόσωπο που να πείθει ως ο επόμενος πρωθυπουργός, σε ένα διεθνές και εσωτερικό περιβάλλον, με μεγάλες απαιτήσεις. Κι αυτό δεν αφορά απλά και ευθύγραμμα ένα πρόσωπο μεμονωμένα, ασχέτως των όποιων προσόντων είχε ή δεν είχε. Αφορά κάτι πολύ ευρύτερο από τον κομματικό του χώρο, αφορά τη γενική παραδοχή πως το πρόσωπο αυτό είναι ευθέως ισοδύναμο με τον νυν πρωθυπουργό.

Δεν σε ψηφίζω, δεν συμφωνώ με τις απόψεις σου, αλλά σε παραδέχομαι ως αντίπαλο, ως μέγεθος που μπορεί να καταλάβει τη θέση του κυβερνήτη.

Υπάρχει το πρόσωπο αυτό ανάμεσα στους υποψήφιους αρχηγούς του ΠΑΣΟΚ; Ο,τι κι αν βγάλει η εσωκομματική κάλπη, το αποτέλεσμα θα φανεί στο χειροκρότημα, δηλαδή στις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν.