Ζώντας κάτω από την καταπίεση των Ταλιμπάν

Ο ισλαμοφασισμός, μια σκληρή μορφή τυραννίας, χαρακτηρίζεται από καταπιεστική διακυβέρνηση, αδιαλλαξία και βία. Η πιο ακραία μορφή του παρατηρείται σήμερα εδώ στο Αφγανιστάν, όπου η ελευθερία συνθλίβεται κάτω από αυστηρή καταστολή. Ο φασισμός στο Αφγανιστάν είναι μια ιδιαίτερα σκληρή και φρικτή μορφή καταπίεσης, που παρεμβαίνει σε κάθε πτυχή της ζωής, ιδίως για τις γυναίκες. Ελέγχει τα πάντα, από το τι φοράμε μέχρι το πού πηγαίνουμε και κυρίως το τι επιτρέπεται να σκεφτόμαστε. Οι γυναίκες στερούνται την εκπαίδευση, αφαιρώντας μας την ικανότητα να σκεφτόμαστε ανεξάρτητα.

Οι γυναίκες απομακρύνονται από όλους τους τομείς της ζωής, οι φωνές και η παρουσία μας διαγράφονται από την κοινωνία. Η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα αγνοούνται πλήρως, θεωρούνται εχθροί του καθεστώτος των Ταλιμπάν. Η σκληρή κατήχηση μετατρέπει τα παιδιά σε εργαλεία που απειλούν την ελευθερία και ιδιαίτερα τις γυναίκες. Χιλιάδες αθώα παιδιά εκπαιδεύονται στα σχολεία των Ταλιμπάν ώστε να γίνουν πολέμιοι των δικαιωμάτων των γυναικών, της δημοκρατίας, της προόδου και της ελευθερίας. Μέσω της ακραίας θρησκευτικής κατήχησης, διαμορφώνονται σε μια σοβαρή απειλή για ολόκληρο τον κόσμο.

Η κοινωνία τελεί υπό συνεχή επιτήρηση, με την αστυνομία και τις κάμερες να επιβάλλουν αυστηρούς κανόνες μέσω του φόβου και της τιμωρίας. Η προσωπική έκφραση καταστέλλεται, από το γέλιο και τη μόδα μέχρι το κούρεμα και την ένδυση, κάθε λεπτομέρεια της ζωής ρυθμίζεται αυστηρά. Οι γυναίκες στερούνται τα δικαιώματά τους στην εκπαίδευση, την εργασία, την τέχνη και τη χαρά, περιορίζονται σε απλές σκιές. Η μουσική και όλες οι μορφές τέχνης και χαράς απαγορεύονται και τα μουσικά όργανα καταστρέφονται.

Σε αυτή τη ζοφερή κατάσταση, το πνεύμα της ελευθερίας καταπνίγεται, αφήνοντας μόνο μια ζοφερή σιωπή, όπου η ελπίδα για ελευθερία και πρόοδο μοιάζει με μακρινό όνειρο. Αλλά το πιο οδυνηρό γεγονός είναι ότι ο λαός του Αφγανιστάν έχει σκόπιμα αφεθεί στη μέγγενη αυτής της ακραίας μορφής φασισμού από χώρες που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η ασφυκτική πραγματικότητα του να ζεις κάτω από την καταπίεση των Ταλιμπάν αποδίδεται δυναμικά από ένα νεαρό κορίτσι στο Αφγανιστάν. Οταν τη ρώτησαν πώς αισθάνεται που είναι κλεισμένη στο σπίτι της, στερούμενη όλων των δικαιωμάτων της ως γυναίκας, έκλεισε τα μάτια της και απάντησε απαλά:

«Αισθάνομαι σαν να περιπλανιέμαι μέσα σε μια πυκνή, ασφυκτική, σκοτεινή και τρομακτική ομίχλη. Αν και τα μάτια μου είναι ανοιχτά, δεν βλέπω τίποτα άλλο παρά ένα τρομακτικό κενό. Τρίβω τα μάτια μου, προσπαθώντας να διακρίνω ένα μονοπάτι, αλλά όλα γύρω μου είναι μια πυκνή, γκρίζα ομίχλη. Περπατάω και τρέχω, ατελείωτα χαμένη, ενώ γύρω μου αντηχούν μόνο οι φωνές των περιορισμών: “Μην πας εκεί. Μην το φοράς αυτό. Μη γελάς. Μη μιλάς δυνατά”. Αυτές οι εντολές είναι οι μόνες που ακούω, αλλά δεν υπάρχει καμία κατεύθυνση, κανένας τρόπος διαφυγής, καμία ελπίδα, κανένας να με σώσει».