Κάτι αλλάζει στη Βρετανία

Για άλλη μια φορά το χάσμα ανάμεσα στους πολιτικούς και τα μίντια από τη μια πλευρά και το ευρύ κοινό από την άλλη, συνεχίζει να αποκαλύπτεται σε όλη του την κλίμακα. Ερευνες η μια μετά την άλλη δείχνουν ότι τα πράγματα αλλάζουν. Οτι το βρετανικό κοινό γίνεται πιο προοδευτικό όσον αφορά τη στάση του απέναντι στους πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο, τη μετανάστευση, τα συνδικάτα και τη βιομηχανία, τους στόχους μηδενικών εκπομπών και, πιο πρόσφατα, τη βρετανική ιστορία.

Η έρευνα για την κοινωνική συμπεριφορά των Βρετανών από το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών δείχνει μια χώρα με λιγότερα εθνικιστικά και ακραία σοβινιστικά στοιχεία και απότομα, λιγότερο «υπερήφανη» ή «πολύ υπερήφανη» για τη βρετανική ιστορία. Ταυτόχρονα, περιορίστηκε και η υπερηφάνεια για τη δημοκρατία της Βρετανίας, την πολιτική της επιρροή και τα οικονομικά της επιτεύγματα. Αντίθετα παρέμεινε σταθερά υψηλή η υπερηφάνεια στη σφαίρα του αθλητισμού και τη σφαίρα της τέχνης και λογοτεχνίας.

Μερικές από αυτές τις αλλαγές εξηγούνται δημογραφικά ή είναι αποτέλεσμα του χάσματος των γενεών, σύμφωνα με την έρευνα. Η ιδέα των νεότερων γενεών για τη βρετανικότητα περιστρέφεται γύρω από μια «αστική ταυτότητα» και όχι μια εθνική. Και ενώ το 70% των ατόμων άνω των 65 αισθάνεται ότι «είναι σημαντικό για κάποιον να έχει γεννηθεί στη Βρετανία», μόνο το 41% ​​των ατόμων κάτω των 35 αισθάνεται το ίδιο.

Επίσης οι νεότερες γενιές είναι λιγότερο πιθανό να συνδέονται με τις ιστορικές έννοιες της βρετανικότητας, ως παρακαταθήκη της αυτοκρατορίας ή εθνική κληρονομιά που πρέπει να διατηρηθεί. Αντίθετα, εμφανίζονται νέες κοινές αναφορές και εμπειρίες που διαμορφώνουν τις πεποιθήσεις των πολιτών για το πού ανήκουν, με ποιους έχουν κοινές αξίες και κοινά χαρακτηριστικά: αυτές αφορούν την τέχνη, τη λογοτεχνία και τον αθλητισμό που βρίσκονται ψηλά και στο βαρόμετρο υπερηφάνειας.

Για το είδος της υπερηφάνειας που βασίζεται στην πολιτική και οικονομική μας ικανότητα, πρέπει κανείς να ψάξει πολύ σκληρά σε ένα παρόν όπου η πραγματικότητα για εκείνους που δεν ανήκουν στους λίγους προνομιούχους στρέφεται όλο και περισσότερο γύρω από τη διαχείριση του αυξανόμενου κόστους στέγασης, μεταφοράς, ενέργειας και τροφίμων, και την κατάσταση του NHS και της σχολικής εκπαίδευσης.

Δεν αποτελεί μυστήριο, λοιπόν, γιατί οι άγγλοι δεξιοί πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης επικεντρώνονται τόσο πυρετωδώς στις «woke» επιθέσεις στη βρετανική κληρονομιά και ιστορία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο πανικός γύρω από τα πανεπιστήμια που αλλάζουν προγράμματα σπουδών ή η οξεία απειλή για τα μνημεία και τα αγάλματα κυριαρχούν τακτικά στο GB News και στις δεξιές εφημερίδες. Η Δεξιά έχει βεβηλώσει το παρόν και έτσι πρέπει να καθαγιάσει τα σύμβολα του παρελθόντος, καταθέτοντας όλο τον φόβο της για μια νέα χώρα όπου η επιρροή της, δημογραφικά και ιδεολογικά, φθίνει.

Η Νεσρίν Μαλίκ είναι αρθρογράφος της «Guardian»