Οικογενειακή υπόθεση

Το γεγονός ότι ζούμε, η πλειοψηφία των ανθρώπων, μέσα σε μια διαρκή σύγχυση είναι κάτι αναμφισβήτητο. Σε βαθμό μάλιστα που μια ολοφάνερη καθυστέρηση να την εκλαμβάνουμε ως πρόοδο, που βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν θα ευχόμασταν να γενικευθεί, αφού σε τελευταία ανάλυση θέλουμε η πρόοδος να αφορά μόνον εμάς. Τώρα τι είδους πρόοδος μπορεί να λογαριάζεται αυτή, όταν εκ προοιμίου υπολογίζουμε στον μερικό της χαρακτήρα, δεν θα δυσκολευτεί να το καταλάβει κανείς αν ρίξει έστω και μια επιπόλαιη ματιά γύρω του. Για μια ματιά μέσα του δεν το συζητάμε, αφού είναι σίγουρο πως ο καθένας που θα το έπραττε θα έμενε με την εντύπωση, ή μάλλον τη βεβαιότητα, πως η πρόοδος αυτή έχει συντελεσθεί και όλη η ανισορροπία του κόσμου προέρχεται από το γεγονός ότι η πραγματοποιούμενη στο εσωτερικό των ανθρώπων πρόοδος δεν συμπίπτει με μια αντίστοιχη που να έχει υλοποιηθεί στον εξωτερικό κόσμο. Το ότι η έλλειψη προόδου σε σχέση με το τι συμβαίνει έξω από μας, σε πολλούς τομείς της ζωής, είναι απλούστατα συνέπεια και απόρροια μιας καθυστέρησης που συνεχίζει να υπάρχει μέσα μας, δεν φαίνεται να προβληματίζει ιδιαίτερα πολλούς.

Διαφορετικά δεν θα ακούγαμε – όπως το ακούσαμε πριν από μια εβδομάδα σε μια ιδιαίτερα δημοφιλή μεσημεριανή τηλεοπτική εκπομπή – έναν ελάχιστα γνωστό, και όχι άδικα, ηθοποιό να λέει πως η δημοσιότητα και η ταυτόσημη για πολλούς έννοια της διασημότητας, έχει και τα ευεργετικά της αποτελέσματα καθώς το διάσημο πρόσωπο απολαμβάνει μια μεταχείριση προνομιακή στους δημόσιους χώρους, εξυπηρετείται δηλαδή κατά προτεραιότητα σε σχέση με τους μη διάσημους που οφείλουν να περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους  – ακόμη κι αν πρόκειται για ένα νοσοκομείο. Βεβαίως θα ήταν αδύνατο να το αντιληφθεί, ακόμα και αν το εξηγούσε κανείς σε ένα πρόσωπο με ένα αντίστοιχο σκεπτικό, το χάος που προκύπτει στην οργάνωση μιας κοινωνίας όταν η σιωπηλή παραδοχή ή η υιοθέτηση μιας μεταχείρισης, με κριτήριο το κατά πόσο είναι ή δεν είναι διάσημος κανείς, γίνεται καθεστώς.

Εδώ με την πλειοψηφία των ανθρώπων – όπως τουλάχιστον πιστεύουμε – χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες να διακριθούν και πολύ περισσότερο να γίνουν διάσημοι και ο συνωστισμός στους προθαλάμους των επαγγελμάτων που υπόσχονται τη δημοσιότητα είναι πλέον αποπνικτικός, ας σκεφτούμε τι θα συνέβαινε ή τι μπορεί να συμβεί σε περίπτωση που για δέκα εκατομμύρια ανθρώπους μετασχηματιζόταν σε συνείδηση η διάχυτα υφιστάμενη εντύπωση πως μόνον ως επώνυμος μπορεί να υπάρξεις και να δεις μιαν άσπρη μέρα. Το εκ των πραγμάτων ξεθεμελιούμενο καθεστώς μιας έστω ανεκτής κοινωνικής συμβίωσης θα μεταβαλλόταν σε πραγματική ζούγκλα, με τη ροπή της ασυδοσίας να μεταβάλλεται σε αποκλειστική επιλογή ακόμη και για τους πιο περίσκεπτους και τους πιο προβληματισμένους σε σχέση με τις συντελούμενες ανατροπές.

Οταν ο καθένας οργανώνεται σε δημόσια θέα όσον αφορά τα προσωπικά του ενδιαφέροντα και συμφέροντα – όπως γίνεται με την περιλάλητη υπόθεση των καλοκαιρινών διακοπών – χωρίς ίχνος συστολής και ομολογώντας ευθαρσώς πως ενεργεί σαν περίπου να είναι ο μοναδικός που δικαιούται τη μεγαλύτερη δυνατή απόλαυση με το μικρότερο δυνατό κόστος, τότε μια ολόκληρη επικράτεια δέχεται τις συνέπειες αυτής της συμπεριφοράς, όπως θα τις υφίστατο μια οικογένεια που ένα μέλος της θα αδιαφορούσε για ό,τι συμβαίνει σε όλα τα υπόλοιπα μέλη της.

Αν το καλοσκεφτούμε η ζωή μιας ολόκληρης χώρας θα μπορούσε να παρομοιαστεί με τη ζωή μιας όχι μόνον πολυμελούς, αλλά και ολιγομελούς οικογένειας ώστε, όσο ξένοι ή σε απόσταση και αν είναι οι άνθρωποι μεταξύ τους, οι δεσμοί τους ακόμα και όταν παραμένουν αόρατοι, να είναι τόσο ισχυροί που να δέχονται με την ίδια ένταση και τις ίδιες συνέπειες οποιαδήποτε μορφή δοκιμασίας. Πόσο πιο απροκάλυπτα εμφανείς μπορεί να γίνουν οι δεσμοί αυτοί όταν η αναμενόμενη απειλή της λειψυδρίας θα μπορούσε να μας έχει γίνει αντιληπτή, αν δεν αδιαφορούσαμε ουσιαστικά για τις πυρκαγιές επειδή συνέβαινε να μην απειλείται το δικό μας σπίτι;