Ο «άλλος» Ερικσον

Ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας. Δεν δικαιώνεται. Ωστόσο, στην πολιτική, στον αθλητισμό και στον πλούτο, μάλλον ισχύει το δεύτερο.

Ο Σβεν Γκόραν Ερικσον μας άφησε χρόνους μετά τη σύντομη μάχη του με τον παγκρεατικό καρκίνο. Οι γιατροί του είχαν δώσει περιθώριο το πολύ έναν χρόνο μετά τη διάγνωση, τον Ιανουάριο. Υπέκυψε στους οκτώ μήνες.

Από χθες ο διεθνής Τύπος, ιδιαίτερα ο βρετανικός, αφιερώνει «σεντόνια» στον βίο και στην πολιτεία του σουηδού προπονητή που δεν αντιστοιχούν στις επιτυχίες που είχε στους πάγκους.

Δεν ήταν κακός αλλά δεν ήταν και Γκουαρντιόλα ή Αντσελότι. Ο Ερικσον χρησιμοποίησε το ποδόσφαιρο ως ασανσέρ για να ανέβει γρήγορα σε κοινωνικά επίπεδα που δύσκολα φτάνει ένας κοινός θνητός. Η έννοια του οπορτουνιστή του ταιριάζει απόλυτα. Δεν είχε ενδοιασμούς να προδίδει τις ομάδες του ή τις ερωτικές του συντρόφους αν επρόκειτο να ανέβει ένα σκαλοπάτι παραπάνω στη σκάλα της κοινωνικής αναγνώρισης.

Η κορυφαία του προδοσία στο ποδόσφαιρο ήταν όταν υπέγραψε συμβόλαιο με την αγγλική ομοσπονδία ενώ ήταν ήδη προπονητής της Λάτσιο. Ο πειρασμός ήταν μεγάλος για τον Σουηδό: πρώτος ξένος προπονητής στην ιστορία της Εθνικής Αγγλίας. Οι αντιδράσεις για τον θάνατό του μάλλον δικαιώνουν την επιλογή του. Οταν προδίδεις μια φορά δεν έχεις κανέναν ενδοιασμό να το επαναλάβεις.

Ο Ερικσον αγαπούσε την καλή ζωή, να επισκέπτεται ακριβά εστιατόρια, να απολαμβάνει καλά κρασιά και τον έρωτα. Στα σχεδόν έξι χρόνια που ήταν προπονητής των Τριών Λιονταριών πρόδωσε δύο φορές τη σύντροφό του Νάνσι Ντελ Ολιο, πρώτα με μία συμπατριώτισσά του παρουσιάστρια, την Ούλρικα Γιόνσον και στη συνέχεια με μία εκ των γραμματέων της αγγλικής ομοσπονδίας, τη Φαρία Αλαμ. Εδειχνε να απολαμβάνει τα πρωτοσέλιδα των ταμπλόιντ που περιέγραφαν λεπτομέρειες για τα ερωτικά του τρίγωνα, ενώ ακόμα και στο τελευταίο ντοκιμαντέρ της Amazon έδειχνε αμετανόητος λέγοντας πως δεν έκανε κανένα έγκλημα παρά μόνο έρωτα. Η απληστία στον οπορτουνισμό τον μετέτρεψε σε εύκολο θύμα της σκανδαλοθηρικής «News of The World» και του ψεύτικου σεΐχη που θα αγόραζε την Αστον Βίλα. Ενα καλό ξενοδοχείο, ένας καλομαγειρεμένος αστακός συνοδευόμενος από μία βίντατζ σαμπάνια ήταν αρκετά για να τον παγιδεύσουν και να του ανοίξουν τελικά την πόρτα της εξόδου από την Αγγλία.

Εχοντας στα χέρια του τη «χρυσή γενιά» των Αγγλων – Μπέκαμ, Τζέραρντ, Λάμπαρντ, Ρούνι – ο Ερικσον δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ποτέ τα προημιτελικά Euro ή Μουντιάλ, όταν ο μεταγενέστερός του Σάουθγκεϊτ πήγε τα Τρία Λιοντάρια σε έναν ημιτελικό Μουντιάλ και δύο τελικούς Euro.