Τι είναι τελικά {LF}κακοποίηση

Για άλλη μια χρονιά είδαμε τη χώρα μας να καίγεται.

Δάση και κατοικημένες περιοχές. Εχουμε πια καταλάβει πως οι πυρκαγιές ήρθαν για να μείνουν, θα επαναλαμβάνονται κάθε καλοκαίρι.

Εχουμε θρηνήσει τον χαμό ανθρώπων, σπιτικών, της φύσης και των ζώων.

Αυτό που έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια είναι ότι πλέον και τα ζώα υπολογίζονται ως ζωές που τους αξίζει να σωθούν.

Και κάποια – όχι όλα – σώζονται. Δεν θα μιλήσω για τα παραγωγικά, αυτή είναι άλλη ιστορία, αλλά για τα πλάσματα που ζουν κοντά μας. Δεν μου αρέσει η λέξη «κατοικίδια», τη θεωρώ πολύ λίγη για τέτοιους συντρόφους.

Κι αν έχει αλλάξει κάτι, αυτό ως κοινωνία το οφείλουμε αποκλειστικά στον εθελοντισμό. Στα φιλοζωικά σωματεία, στις οργανώσεις και στους μεμονωμένους εθελοντές. Γιατί, πέραν των διασώσεων, των στειρώσεων, της φροντίδας και των υιοθεσιών που αναλαμβάνουν, έχουν επιφορτιστεί και με το πολύ δύσκολο έργο της εκπαίδευσης της κοινωνίας. Της αλλαγής του τρόπου που βλέπει, καταλαβαίνει και νιώθει ο άνθρωπος τον σκύλο ή τη γάτα που μέχρι πρόσφατα, ας το παραδεχτούμε, για τους πολλούς ήταν αόρατα, μιάσματα, αντικείμενα δίχως συναισθήματα και δικαιώματα.

Ο αγώνας των εθελοντών μέχρι πρόσφατα έβρισκε μόνο εμπόδια, οι εθελοντές θεωρούνταν μάλλον γραφικοί και η προσφορά τους δεν αναγνωριζόταν.

Ομως είτε γιατί το παράδειγμά τους συγκινεί και επιτέλους βρίσκει αρκετούς μιμητές, είτε γιατί η αφοσίωση και το πείσμα τους να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής των ζώων έπιασαν τόπο, είτε γιατί υπάρχει πλέον και το απαραίτητο νομικό πλαίσιο, βλέπουμε μια πρόοδο.

Ομως η πρόοδος φέρνει συγκρίσεις και μεγαλύτερες προσδοκίες.

Γεγονός είναι πως οι εθελοντές, σε αντίθεση με το κράτος, έχουν κάνει άλματα. Εχουν πλέον πείρα, γνώσεις, έχουν αυτο-εκπαιδευτεί να δουλεύουν μεθοδικά.

Οργανώσεις όπως η Dogs’ Voice, που σταθερά πια στήνει τους σταθμούς όπου συγκεντρώνονται τα πυρόπληκτα ζώα, ή η ΑΝΙΜΑ – Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Αγριας Ζωής, που διασώζει τραυματισμένα και με εγκαύματα άγρια ζώα, οι εθελοντές δηλαδή, εδώ και δεκαετίες έχουν υποκαταστήσει το κράτος.

Κατά κοινή ομολογία βέβαια φέτος η Ειδική Γραμματεία για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς του ΥΠΕΣ, με τον νέο ειδικό γραμματέα, κ. Χρυσάκη, υπήρξε εξαιρετικά συνεργάσιμη και υποστηρικτική. Ομως η αλήθεια είναι πως το κράτος σε σύγκριση με τους εθελοντές έχει μείνει πολύ πίσω.

Φέτος είδαμε πλήθος κόσμου να ανταποκρίνεται στις εκκλήσεις για βοήθεια, είδαμε από δημοσιογράφους ως και πολίτες που βρέθηκαν εκεί να σώζουν ζώα μέσα από αυλές που καίγονταν, σκυλιά δεμένα, καταδικασμένα να καούν ζωντανά, άλλα κλεισμένα σε κλουβιά, να τα ελευθερώνουν και να τα κουβαλούν στην αγκαλιά τους, με την ίδια αγωνία, την ίδια αγάπη που θα κουβαλούσαν κι ένα παιδί. Είδαμε να το κάνουν και αστυνομικοί και πυροσβέστες, αλλά εγώ ξέρω πως εκείνη τη στιγμή δεν λειτούργησαν ως επαγγελματίες, αλλά ως άνθρωποι. Οποιος πέφτει στις φλόγες για να σώσει ένα σκυλί, δεν το κάνει σε καμία περίπτωση επειδή πληρώνεται, αλλά επειδή νιώθει την αγωνία και τον πόνο του ζώου και δεν μπορεί να κοιτάξει αλλού και να το προσπεράσει. Και αυτό δεν μαθαίνεται με καμία εκπαίδευση. Αυτό το έχεις μέσα σου.

Με τον νόμο 4830 του 2021 η κακοποίηση ζώου αναβαθμίστηκε σε κακούργημα. Βέβαια υπάρχει ακόμα ένα τεράστιο κενό ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη, κάτι που αναγνωρίζουν και οι αρμόδιοι. Μένει πολλή δουλειά να γίνει.

Ομως το βασικότερο όλων είναι πρώτα απ’ όλα να κατανοήσουμε ως κοινωνία, ως άνθρωποι, τι είναι τελικά κακοποίηση.

Να συμφωνήσουμε πως η εικόνα του μονίμως δεμένου σκύλου, του ξεχασμένου μόνου σε μια αυλή, αυτού που αφήνουμε πίσω, χωρίς τύψεις, χωρίς ενοχές, για να καεί, πρέπει να σταματήσει να είναι απλά ένα «κρίμα», κάτι «συνηθισμένο».

Κι όχι μόνο για λίγους, αλλά για όλους.

Κι όχι επειδή το λέει ο νόμος, αλλά επειδή είναι απάνθρωπο.

Κι επειδή δεν θα το ανεχόμαστε πλέον εμείς. Ολοι.

Η Αννα Μπιτσάνη είναι εθελόντρια.