Η αυλαία της Νικόλ

Θα μπορούσε να ειπωθεί πως επρόκειτο για την τελευταία πράξη μιας προαναγγελθείσας αποχώρησης. Οι πάντες στον κόσμο της πισίνας, αλλά όχι μόνον αυτοί, το γνώριζαν και το… κυκλοφορούσαν. Και η Νικόλ Ελευθεριάδου, όχι πλέον ως το «κορίτσι του Βεζένκοφ» όπως κάκιστα άσχετοι με τα σπορ την αποκάλεσαν προ καιρού, αλλά ως μια κορυφαία παίκτρια της ευρωπαϊκής υδατοσφαίρισης, έριξε τους τίτλους του τέλους.

Μόλις στα 26 της χρόνια! Αυτό είναι που προκαλεί τις παραπάνω συζητήσεις. Από μικρή κοντά στο υγρό στοιχείο, μεταγράφηκε από τη Γλυφάδα στον Ολυμπιακό πριν από εννιά χρόνια, ήταν δηλαδή 17 ετών. Πήγε ως σούπερ ταλέντο και αποχωρεί ως μπόμπερ ολκής, μια all around φτασμένη παίκτρια του πόλο. Δεν είναι πως χάνουν δύναμη οι Ερυθρόλευκοι. Η εγχώρια υδατοσφαίριση στερείται των υπηρεσιών ενός στελέχους που έδινε το καλύτερο κομμάτι του εαυτού της οσάκις της δινόταν η ευκαιρία. Στα διεθνή τουρνουά, στα παγκόσμια ή τα ολυμπιακά ραντεβού. Ζύγισε καλά την απόφασή της. Γυρίζει σελίδα έχοντας την πεποίθηση πως το κάνει για καλό. Κουράστηκε; Ισως. Αναζητεί νέες εικόνες; Προφανώς. Το σίγουρο είναι πως σκοπεύει να δημιουργήσει κάτι νέο στη ζωή της και αυτό αποτελεί την κινητήριο δύναμη και το κομμάτι του παζλ που καλείται να συμπληρώσει το επόμενο διάστημα. Η απόφαση τη βρίσκει χαμογελαστή, ασφαλώς πλήρη με βάση τα όσα κατάφερε και δεν είναι και λίγα. Τουναντίον, πανηγύρισε κορυφές και την είδαμε να λάμπει με αυτό το γνήσιο χαμόγελο μιας γοργόνας που μάχεται στο νερό. Τα δε λόγια στο μήνυμά της, συγκινούν το ευρύ κοινό. Δεν είναι σύνηθες κάποιος να φεύγει στα πολύ πάνω του. Οι περισσότεροι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, επιδιώκουν να επιμηκύνουν το διάστημα της αθλητικής τους καριέρας. Για να κερδίσουν περισσότερα.

Η Νικόλ Ελευθεριάδου ακολούθησε διαφορετικό δρόμο και αξίζει την προσοχή μας. Τα φώτα πέφτουν πάνω της. Οι συσχετισμοί στο γυναικείο πόλο μεταβάλλονται και τα νερά της πισίνας αποκτούν έναν παφλασμό που σε καλεί να προσέξεις τι ακριβώς θα γίνει στα επικείμενα παιχνίδια. Το δέσιμο της Νικόλ, όμως, με τον Ολυμπιακό, η σχέση με την ομάδα, είναι κάτι που θα παραμείνει για πάντα. Τέτοιοι δεσμοί δεν σπάνε τόσο εύκολα, ούτε με έναν αιφνίδιο αποχαιρετισμό.

«Πώς θα μπορούσα να φανταστώ ότι ο τεράστιος αυτός σύλλογος-συνώνυμο του πάθους για τη νίκη και ακούραστος κυνηγός κορυφών, δεν θα μου χάριζε μόνο απίστευτες επιτυχίες, αλλά θα με διαμόρφωνε και ως άνθρωπο. Οτι θα με μάθαινε να διεκδικώ, να μη φοβάμαι και να μη θεωρώ τίποτα ακατόρθωτο. Εχοντας κατακτήσει τα πάντα με τον Ολυμπιακό και κυρίως το δικαίωμα να τον θεωρώ παντοτινή μου οικογένεια.

Ευχαριστώ Ολυμπιακέ»!

Νικόλ Ελευθεριάδου, τα… έγραψες όλα!