Δίλημμα

Ο Νάιτζελ Φάρατζ βρέθηκε εξαιτίας των ταραχών στη Μεγάλη Βρετανία αντιμέτωπος με το δίλημμα κάθε ακροδεξιού που φοράει κοστούμι: έπρεπε να διαλέξει τι ποθεί περισσότερο, την αύξηση των ποσοστών του ή το στάτους (και άρα τα προνόμια) της κοινοβουλευτικής παρουσίας; Ο πιο διάσημος εκτός βρετανικών συνόρων βρετανός ακραίος προσπάθησε πολύ για ένα έδρανο στο κοινοβούλιο, κατάφερε να εκλεγεί με την όγδοη. Εκεί έξω, όμως, στα πλήθη που έβαζαν φωτιά σε ξενοδοχεία όπου φιλοξενούνταν αιτούντες άσυλο, ενώ γνώριζαν ότι μέσα έχουν αναζητήσει καταφύγιο άνθρωποι, διέκρινε πολλούς δυνητικούς ψηφοφόρους.

Τα μέλη της Εnglish Defence League, χούλιγκανς, αλλά κι αρκετοί απ’ όσους πιστεύουν χωρίς δεύτερη σκέψη ό,τι διαβάζουν στα σόσιαλ μίντια έχουν όλα τα φόντα για να γεμίσουν τις τοπικές οργανώσεις του Reform UK. Και δεν είναι μόνο η κατακερματισμένη Ακροδεξιά του Ηνωμένου Βασιλείου που θα μπορούσε να βρει στα πρόσωπό του πολιτικό εκφραστή. Το ποσοστό των Βρετανών που ανησυχούν για τη μετανάστευση, θεωρώντας τη νούμερο ένα πρόβλημα της χώρας, έχει αυξηθεί 10 μονάδες από τα μέσα Ιουλίου, αγγίζοντας το 51% σύμφωνα με γκάλοπ του YouGov.

Μεθοδικότητα

Βέβαια, επειδή η πραγματικότητα είναι πάντα πιο σύνθετη απ’ όσο την παρουσιάζουν πολιτικοί σαν κι αυτόν, η απάντηση στο δίλημμά του δεν είναι τόσο εύκολη. Μέχρι και το 76% της βάσης του Reform δήλωσε αντίθετο στις ταραχές. Οι δε αντιδιαδηλώσεις απέδειξαν ότι η βία απωθεί το ευρύ κοινό (το 85% του συνολικού δείγματος μιας άλλης έρευνας του YouGov τάχθηκε εναντίον των ταραξιών).

Ετσι, ο Φάρατζ από τη μια καταδίκαζε «κάθε μορφή πολιτικής βίας», λέγοντας ξανά και ξανά πως θέτει μόνο ερωτήσεις για το μεταναστευτικό, κι από την άλλη διατεινόταν ότι η βία δεν προέρχεται αποκλειστικά από την Ακροδεξιά – αφού ευθύνεται γι’ αυτή κι ο «όχλος των μουσουλμάνων εξτρεμιστών» –, διερωτώμενος ταυτόχρονα αν οι Αρχές κρύβουν κάτι για τη δολοφονία των τριών κοριτσιών. Η ρητορική του, δηλαδή, συνδύαζε όσα θέλει να ακούσει ο μέινστριμ ψηφοφόρος με εκείνα που ντοπάρουν τον ακροδεξιό.

Οι επιδόσεις ομοϊδεατών του ανά την Ευρώπη έχουν δείξει ότι σε δημοκρατίες που λειτουργούν κόμματα σαν το δικό του βγαίνουν απ’ το πολιτικό περιθώριο εφόσον νερώσουν πολύ το κρασί της ακρότητάς τους. Η ισορροπία που εκείνος επιζητά είναι δύσκολη τεχνικά άσκηση. Κι ευτυχώς, στη δική του πλευρά του ιδεολογικού φάσματος ελάχιστοι έχουν τη μεθοδικότητα που αυτή απαιτεί.