Η μάχη με τον χρόνο

Στις 30 Ιουλίου έκλεισα τα 48 και συνειδητοποίησα μεταξύ άλλων ότι τρέχω σχεδόν καθημερινά τα τελευταία 14 χρόνια. Είναι αυτός ο απολογισμός που κάνεις την ημέρα των γενεθλίων σου. Τι έγινε στον χρόνο που πέρασε, τι σε αυτόν που έρχεται, πώς αισθάνεσαι στην ηλικία σου…

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι κάποια στιγμή στη ζωή σου δεν σε απασχολεί η ηλικία. Βασικά μέχρι να γράψει 20 το κοντέρ, θέλεις πώς και πώς να μεγαλώσεις. Μετά απολαμβάνεις την αστείρευτη δύναμη της νεότητας ίσως στην πιο παραγωγική φάση της ζωής σου. Στα 25 και στα 30 είσαι δυνατός σε όλα ρε φίλε, δεν μασάς μπροστά σε τίποτα. Αργότερα, κάποια στιγμή – διαφέρει αυτή η στιγμή από άνθρωπο σε άνθρωπο – αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι γίνεται σε αυτή τη μάχη με τον χρόνο. Μάχη εκ των προτέρων χαμένη. Κανένας δεν κατάφερε να τον κερδίσει τον άτιμο…

Κάπου εκεί ήταν που βρήκα έναν τρόπο να λογαριαστώ μαζί του. Ημουν 34 ετών όταν ξεκλείδωσα την πόρτα και τον είδα κατάματα. Το τρέξιμο μου έδωσε τη δυνατότητα να του κλείσω το μάτι τελικά και να τον διαβεβαιώσω ότι μαζί μου θα περάσει δύσκολα.

Σε αυτά τα 14 χρόνια τον κέρδισα πολλές φορές. Κάθε ατομικό ρεκόρ στον μαραθώνιο και σε άλλες μικρότερες αποστάσεις, ήταν και μία νίκη μου απέναντι στο χρονόμετρο. Και όταν κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, δεν ξέρω αν φαίνομαι 48 αλλά είμαι σίγουρος ότι επειδή τρέχω ακόμα στα 42.195 μέτρα, αισθάνομαι αρκετά νεότερος. Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε και τον Στέλιο Πρασσά, τον γηραιότερο έλληνα μαραθωνοδρόμο, που πέρασε τα 90 και συνεχίζει να τρέχει!

Θα τη χάσουμε τη μάχη με τον χρόνο στο τέλος. Ουδείς ζει για πάντα. Αλλά μέχρι τότε, θα τον έχουμε κερδίσει άπειρες φορές μόνο και μόνο γιατί τρέχουμε…