«Ο πραγματικός χαρακτήρας μας φαίνεται σε καταστάσεις πίεσης»

Με χαρά πριν από λίγο καιρό μάθαμε ότι η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας «Κρέας», πρώτης μεγάλου μήκους του Δημήτρη Νάκου, θα γίνει τον Σεπτέμβριο που μας έρχεται στο πλαίσιο του 49ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο – βήμα μεγάλο για την εμπορική συνέχεια της ταινίας. Απόφοιτος του προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών Πολιτιστική Διαχείριση του Πάντειου Πανεπιστημίου και του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και διδάκτωρ του Πάντειου Πανεπιστημίου Kοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών στον τομέα του κινηματογράφου και της φιλοσοφίας, ο Νάκος βρίσκεται καιρό στον χώρο αλλά ποτέ ως τώρα ως δημιουργός μεγάλου μήκους ταινίας. Μετρά 14 μικρού μήκους και έχει δουλέψει ως παραγωγός και βοηθός σκηνοθέτη σε περισσότερες από 50 παραγωγές (μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ). Σήμερα, με παραγωγό τον έμπειρο Θάνο Αναστόπουλο και τους Ακύλλα Καραζήση, Κώστα Νικούλι, Παύλο Ιορδανόπουλο, Μαρία Καλλιμάνη, Γιώργο Συμεωνίδη και άλλους στο καστ, «βουτά» στα βαθιά νερά και στοχεύει ψηλά.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το «Κρέας»;

Ως μια πρώτη εντύπωση, το «Κρέας» είναι μια ιστορία συγκάλυψης ενός φόνου στην ελληνική περιφέρεια. Εφόσον γνωρίζουμε από πολύ νωρίς τον δολοφόνο, δεν είναι ένα «who dunn it» αστυνομικό δράμα, αλλά περισσότερο ένα οικογενειακό δράμα σχέσεων και ευαίσθητων ισορροπιών, μια ιστορία που έχει τις ρίζες της στην αρχαία ελληνική τραγωδία.

Από την επίσημη σύνοψη είναι εμφανές ότι πραγματεύεστε καυτά θέματα της σύγχρονης ελληνικής επικαιρότητας, και δη της περιφέρειας. Σε τι θελήσατε να εστιάσετε;

Πράγματι, αυτά ακριβώς τα θέματα πραγματευόμαστε κυρίως. Ηθελα να εστιάσω στο ποιος παίρνει την ευθύνη σε μια κρίσιμη κατάσταση. Και τόσο από τη θεωρία του σεναρίου, όσο και από την πραγματική ζωή, ο πραγματικός χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται σε καταστάσεις πίεσης. Ποιος λοιπόν πρέπει να πάρει την ευθύνη και πώς ένας θύτης γίνεται θύτης; Πολλές φορές πέφτουμε από τα σύννεφα όταν μαθαίνουμε ότι κάποιος έχει κάνει έναν φόνο. Κάπως όμως ένας άνθρωπος έχει δημιουργηθεί ως χαρακτήρας και γίνεται ικανός για μια τόσο ειδεχθή πράξη. Επίσης, οι σχέσεις εξουσίας και η προδοσία είναι έντονα παρούσες και δένουν τον έναν χαρακτήρα με τον άλλον.

Δεκατέσσερις μικρού μήκους ταινίες πριν από την πρώτη μεγάλου είναι αρκετές. Κάποιος λόγος για αυτήν την καθυστέρηση;

Οι μικρού μήκους που έκανα έγιναν με διαφορετικό τρόπο η καθεμία και από διαφορετική αφετηρία, ωστόσο χαίρομαι πολύ που τις έκανα όλες. Οι μεγάλου μήκους στην Ελλάδα, και ειδικά η πρώτη, γίνεται δύσκολα και παίρνει χρόνο. Ηθελα λοιπόν να είμαι σίγουρος για την ταινία που θα ήμουν μαζί της σίγουρα 3-4 χρόνια πριν από την υλοποίησή της.

Σε τι ακριβώς σας βοήθησε η συμμετοχή σας στα εργαστήρια του Mediterranean Film Institute και του Work in Progress του ΦΚΘ σε ό,τι αφορά το σενάριο;

Η συμμετοχή στο MFI δεν ήταν απλώς χρήσιμη, ήταν καθοριστική για το project και θα ήθελα οπωσδήποτε να το κάνω πάλι και στην επόμενη ταινία μου. Ηρθα αντιμέτωπος με τον πυρήνα της ιστορίας και ξεκαθάρισα μέσα μου τι πραγματικά με συγκινεί στις ιστορίες των ηρώων. Συν το ότι έχει κανείς την πολυτέλεια να ασχολείται δύο εβδομάδες στο πρώτο session και άλλη μία στο δεύτερο, συγκεντρωμένος στο project σε καταπληκτικό περιβάλλον των νησιών. Στο MFI δούλεψα κυρίως με τον Δημήτρη Γιατζουζάκη, όμως είχα την ευκαιρία να κουβεντιάσω και με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο και τον Δημήτρη Εμμανουηλίδη, με τον οποίο μετά το MFI συνεργάστηκα, αφού συνέβαλε ως σύμβουλος σεναρίου. Στο Work in Progress του ΦΚΘ η ταινία ήταν πλέον γυρισμένη και παρουσιάσαμε 8 λεπτά. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με επαγγελματίες του χώρου, sales agents και programmers φεστιβάλ. Εξίσου χρήσιμη εμπειρία για το συγκεκριμένο στάδιο της ταινίας.

Αν σας ζητούσα να πείτε έναν λόγο για να δει κανείς το «Κρέας», τι θα μου λέγατε;

Είναι μια ταινία που κρατάει τον θεατή και στο τέλος της τον κάνει συνδημιουργό της.