Γιατί πουλούν «Οι δωσίλογοι»;

Τον περασμένο Δεκέμβριο κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Αλεξάνδρεια το βιβλίο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη «Οι δωσίλογοι». Εκτοτε έχουν γίνει αρκετές επανεκδόσεις και δεκάδες παρουσιάσεις του. Είναι σπάνιο πράγμα ένα non fiction βιβλίο να έχει τέτοια απήχηση. Αρχικά να διευκρινίσω πως το βιβλίο είναι καλογραμμένο, επιστημονικά τεκμηριωμένο και με ρέουσα γλώσσα. Αρκούν όμως αυτά για την τόσο μεγάλη απήχησή του; Αν αυτό είχε κυκλοφορήσει πριν από δέκα χρόνια, θα είχε τέτοια απήχηση;

Με την είσοδο στον 21ο αιώνα, στην ιστοριογραφία, αλλά και στην κοινωνία, επικράτησε η άποψη πως ο δωσιλογισμός εμφανίστηκε το 1943 ως αντίδραση και φόβος από την άνοδο της απήχησης του ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ. Το βιβλίο αποκαλύπτει το προφανές. Ο δωσιλογισμός εμφανίστηκε την επομένη της κατάκτησης της χώρας από τα ναζιστικά στρατεύματα. Ο σχηματισμός κυβέρνησης Ελλήνων, η ένταξη στους ναζιστικούς μηχανισμούς διακυβέρνησης των τοπικο-αυτοδιοικητικών θεσμών και η συνεργασία με τους ναζί των οικονομικά ισχυρών προσέδωσε πολιτικό, διοικητικό και οικονομικό χαρακτήρα στον δωσιλογισμό. Εφόσον όμως σε αυτόν περιλαμβάνονταν και τα σώματα ασφαλείας και η Χωροφυλακή, ήταν και ένοπλος. Η άποψη που θέλει τον δωσιλογισμό να εμφανίζεται από το 1943 και ύστερα ως αντικομμουνιστική αντίδραση υποκρύπτει το κύριο. Τον ναζιστικό του χαρακτήρα.

Οταν η Ιστορία δεν κρίνεται με βάση τα αποτελέσματά της αλλά από το κυρίαρχο πνεύμα της εποχής που αυτή γράφεται, τότε ο Τσε Γκεβάρα είναι εγκληματίας και όχι ρομαντικός επαναστάτης, ο Μάης του 1968 εξέγερση κακομαθημένων πλουσιόπαιδων που παρίσταναν τους μεγάλους και όχι μεγάλη ριζοσπαστική τομή στις δυτικές κοινωνίες, ο Δημοκρατικός Στρατός μηχανισμός που τον ενδιέφερε να κάνει δικτατορία και όχι λανθασμένη απάντηση στην προσπάθεια των Αγγλων, με τη συναίνεση του Στάλιν, να επιβάλουν ένα δικό τους μεταπολεμικό πολιτικό σύστημα, η δολοφονία της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη θεωρείται αποτρόπαιη εγκληματική ενέργεια, και καλώς, αλλά αποσιωπάται πως η ηθοποιός την ώρα που ο λαός λιμοκτονούσε συναγελαζόταν με αξιωματικούς των SS, δίνοντας το παράδειγμα του χειρότερου δωσιλογισμού: του ηθικού. Αν η ιστορία κρίνεται με μεταγενέστερα της εποχής της κριτήρια, τότε δεν μιλάμε για μελέτη του παρελθόντος αλλά για μέθοδο επιβολής του «φιλελεύθερου και κεντρώου» πνεύματος της σημερινής εποχής στο πνεύμα της εποχής που κρίνεται. Σαν να κρίνεις τον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο (1642-1651) με τα κριτήρια της βικτωριανής Αγγλίας.

Η μαζική αγορά αυτού του βιβλίου είναι αντίδραση στο κυρίαρχο, μετά το 2015 και κυρίως μετά το 2019 και τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, πνεύμα εποχής. Σύμφωνα με αυτό, όλα είναι Κέντρο. Γι’ αυτό ακόμη και η μελέτη της Ιστορίας οφείλει να υπηρετεί τη μεσότητα. Είναι το πνεύμα εποχής που είχε κάνει όλα αυτά τα χρόνια τον κ. Μητσοτάκη κυρίαρχο. Σύμφωνα με αυτό, δεν υπάρχει Αριστερά – Δεξιά, δεν υπάρχει οικονομική βία (ανισότητες και ακρίβεια), υπάρχει μόνο το «Κέντρο» και η «σταθερότητα». Οποιοσδήποτε διαφωνεί απαξιώνεται ως οπαδός του «λεφτόδεντρου». Οι «Δωσίλογοι» χαλάνε τη «σούπα» μιας ψευδοσυναίνεσης που ισχυρίζεται πως λήθη σημαίνει «μέσοι όροι». Αντικομμουνισμός και όχι ναζισμός. Ολα όμως αλλάζουν. Ενα κοινό αγανακτισμένο με την άποψη που μετατρέπει την Ιστορία σε «νεοφιλελεύθερο κεντρώο χυλό» αγκάλιασε αυτό το βιβλίο.