Σοβινισμός και αδόκιμες συγκρίσεις

Το λάθος που συνήθως κάνουμε στην Ελλάδα όταν βλέπουμε τελετές έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων είναι πως τις συγκρίνουμε απευθείας με αυτή της Αθήνας το 2004. Θα ήταν παράταιρο να μη συνέβαινε κάτι αντίστοιχο και τούτη τη χρονιά, όταν μάλιστα συμπληρώνεται 20ετία από τη σπουδαιότερη διοργάνωση που ανέλαβε η Ελλάδα. Εδώ, πλέον, τον λόγο έχει και το… συναίσθημα.

Το καράβι με το αγοράκι, οι θείες εμπνεύσεις της αξεπέραστης δημιουργίας των ιθυνόντων, η παρέλαση του πολιτισμού σε μια βραδιά αξέχαστη, ένα μαγικό αποτέλεσμα που δεν φεύγει στιγμή από τον νου των Ελλήνων. Και στο κάδρο, ασφαλώς, μπαίνουν οι μασκότ, αναπόσπαστο κομμάτι των Αγώνων: ο Φοίβος και η Αθηνά. Μα, μήπως από εδώ δεν πρέπει να πιάσουμε το νήμα; Από τις μασκότ των Αγώνων στο Παρίσι και για τις οποίες κανένας δεν μιλά; Οι Κόκκινες Φρύγες, τα σκουφιά που φορούσαν οι γάλλοι επαναστάτες, ένας ύμνος στην ελευθερία, σύμφωνα με την παράδοση. Ποιος ξέρει… Το μυστικό μπορεί και εδώ να βρίσκεται. Γιατί σε μια πολυπολιτισμική χώρα, οι δημιουργοί τής ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενης τελετής επιχείρησαν να ανοίξουν τη βεντάλια και αυτή να αγκαλιάσει όλους. Να αφορά το ευρύ κοινό. Υπό αυτή την έννοια, πέτυχαν απόλυτα στον σκοπό τους. Ρεκόρ τηλεθέασης και συνεπώς στο εξής αναφορά η έναρξη στο Παρίσι για κάθε Ολυμπιακούς Αγώνες που θα ακολουθήσουν. Επανάσταση κανονική ο τρόπος που προσέγγισαν αυτό που υποδέχονταν. Ποτέ ξανά εκτός Σταδίου η τελετή. Στον Πύργο του Αϊφελ σε μια έκρηξη σοβινισμού. Αλλά ταυτόχρονα ουδέποτε στο παρελθόν θέλησαν να «μιλήσουν» για όλους και όλα, να αγγίξουν θέματα, να προκαλέσουν την προσοχή των νέων με τον ιππότη χωρίς πρόσωπο που λατρεύουν στη Γαλλία, να θυμίσουν στους μεσηλίκους τι ήταν ο Ζιζού και επίσης να δοκιμάσουν τις αντοχές της αντίπερα πλευράς με κάποιες εικόνες τολμηρές που σχοινοβατούσαν ανάμεσα στο «καθώς πρέπει» και την ακραία πρόκληση. Θύελλα συζητήσεων. Για το αν ήταν ή όχι κιτς η τελετή, για το πόσο οι Γάλλοι ξεπέρασαν τις κόκκινες γραμμές των αντιστάσεων αυτών που δεν είναι συνηθισμένοι να ξαφνιάζονται τόσο άγαρμπα. Ισως την απάντηση για το αν ήταν ή όχι καλή να τη δίνει το κοινό: όπως στους κινηματογράφους και στα θέατρα, πολύ περισσότερα στα γήπεδα, το κοινό είχε τον τελευταίο λόγο: και άδειασε τις εξέδρες όχι τόσο επειδή η βροχή νότισε για τα καλά τα ρούχα των φιλάθλων, αλλά επειδή δεν του άρεσε στον απόλυτο βαθμό αυτό που έβλεπε. Δεκτό. Αν και για να είναι κάποιος ειλικρινής, έχασαν το φινάλε, λίγες στιγμές πριν από τη Σελίν Ντιόν. Εκεί που έμπλεοι συναισθημάτων οι Γάλλοι, καμάρωναν για το καμάρι του τένις, τον θρύλο του Ρολάν Γκαρός, τον μεγάλο Ράφα Ναδάλ που κρατούσε αναμμένη τη φλόγα. Η ωραιότερη σκηνή της τελετής. Εκεί έδειξαν εξωστρέφεια, όπως όταν άνοιγαν και έκλειναν την τελετή με μια Αμερικανίδα και μια Καναδή.