Τραμπούκος

O Παύλος Πολάκης δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενος στις τακτικές του τραμπουκισμού. Θέλω να πω ότι δεν τον μάθαμε χθες, που επιτέθηκε καλά καθούμενα στη νομική σύμβουλο του υπουργού Υγείας, Αδωνη Γεωργιάδη, στη Βουλή. Μια εργαζόμενη που δεν είχε δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Το δημόσιο μπούλινγκ σε ανθρώπους που, εκ της θέσεώς τους, αδυνατούν να του αντιμιλήσουν, είναι τακτικότατη πρακτική του συγκεκριμένου πολιτικού. Του μόνου πολιτικού η συμπεριφορά του οποίου δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική ρητορική του κόμματος στο οποίο ανήκει ούτε με τις πολιτικές διακηρύξεις της δημοκρατικής Αριστεράς την οποία εκπροσωπεί.

Ο Παύλος Πολάκης, αψύς Σφακιανός κατά την ορολογία του προηγούμενου προέδρου στον ΣΥΡΙΖΑ, του Αλέξη Τσίπρα, συνύφανε την πολιτική του ταυτότητα με τραμπουκισμούς κατά αδυνάτων.

Απείλησε να χώσει δημοσιογράφο τρία μέτρα κάτω από τη γη. Χαρακτήριζε ΜΜΕ που δεν του άρεσαν «βοθροκάναλα της διαπλοκής». Εβρισε «θεραπαινίδα» και «λιβανιστήρι καναλαρχών», γυναίκα δημοσιογράφο που υπέβαλε άβολες ερωτήσεις στον πρωθυπουργό, τότε, Αλέξη Τσίπρα.

Κυνικός και ανεξέλεγκτος, ήταν ο πολιτικός που ομολόγησε ότι η δίωξη κατά δέκα πολιτικών για τη σκευωρία της Novartis ήταν μεθόδευση. «Θα κερδίσουμε, αν βάλουμε κάποιους φυλακή», είχε πει χαρακτηριστικά.

Η σκευωρία απέτυχε και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επανεξελέγη. Ωστόσο, και μετά, ο Πολάκης συνέχισε να πιστοποιεί την πάγια εξαίρεσή του από τους στοιχειώδεις κανόνες της ευπρέπειας.

Εκτός των άλλων, είναι το πρόσωπο που αμφισβήτησε τα εμβόλια και το εμβολιαστικό πρόγραμμα για την πανδημία του Covid. Ταυτίστηκε με τους ψεκασμένους, χωρίς καν να τον συνετίσει ο πρόεδρός του.

Ο Παύλος Πολάκης είναι κορυφαίος εκπρόσωπος μιας αρκετά διαδεδομένης κουλτούρας: της κουλτούρας της αγένειας.

Εκπροσωπεί τα ακατέργαστα ένστικτα κοινωνικών ομάδων που επιδιώκουν να ζουν στο περιθώριο του δημοκρατικού πολιτισμού. Είναι απορίας άξιο όμως, πώς, ενώ ταιριάζει με τον ιδεότυπο του τραμπούκου που ενδημεί σε κόμματα τύπου Χρυσή Αυγή, έκανε καριέρα στον ΣΥΡΙΖΑ – στο όνομα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, πλάι σε παλαιούς ανανεωτές.

Κάτι τέτοιο έγινε δυνατό όχι μόνο επειδή τον ανέχθηκε η ηγεσία του κόμματός του. Εγινε δυνατόν επειδή πολλοί ιδεολόγοι του κόμματος συμπεριφέρθηκαν σαν να τον χρειάζονταν, σαν να τους συμπλήρωνε.

Ηταν το πολιτικό πρόσωπο που εξέφραζε την εχθροπάθεια ως πολιτική πρακτική, ακόμα και όταν οι ψηφοφόροι την είχαν καταδικάσει. Κι είναι εντυπωσιακό πώς, παρά τις τραμπούκικες συμπεριφορές του εναντίον γυναικών, δεν ζήτησαν οι γυναικείες αριστερές οργανώσεις την εκδίωξή του.

Επρεπε να ξεχειλίσει το ποτήρι, να κλάψει δημοσίως για τη συμπεριφορά του Πολάκη ακόμα και η Αθηνά Λινού, βουλευτίνα στο ίδιο κόμμα, για να τον σουτάρει από την Κοινοβουλευτική Ομάδα ο Στέφανος Κασσελάκης.

Επραξε άριστα. Και ελπίζω ότι, έστω και καθυστερημένα, συνειδητοποίησε πως ο Παύλος Πολάκης προσβάλλει κατά σύστημα και τον κοινοβουλευτισμό και τον δημόσιο λόγο. Και την Αριστερά.