H επέμβαση κατάλυσης της κολπικής μαρμαρυγής

Υπολογίζεται ότι πάνω από 6 εκατομμύρια ασθενείς πάσχουν από κολπική μαρμαρυγή στην Ευρώπη και ο αριθμός αυτός αναμένεται να διπλασιαστεί στα επόμενα 50 χρόνια, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην αύξηση της ηλικίας του πληθυσμού, στην αύξηση συννοσηροτήτων σχετιζομένων με την κολπική μαρμαρυγή, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης και η παχυσαρκία, και στη χρήση προηγμένων μέσων ανίχνευσης της αρρυθμίας. Εκτός από την αρνητική επίδραση στην ποιότητα ζωής των ασθενών, η κολπική μαρμαρυγή σχετίζεται με σημαντική αύξηση της νοσηρότητας και της θνητότητας λόγω της εμφάνισης καρδιακής ανεπάρκειας και εγκεφαλικών επεισοδίων.

Η αποκατάσταση και η διατήρηση του φλεβοκομβικού ρυθμού στους ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή σχετίζεται με μείωση της θνητότητας, ενώ αντίθετα η υποτροπή κολπικής μαρμαρυγής αποτελεί ανεξάρτητο προγνωστικό δείκτη αγγειακών θρομβοεμβολικών συμβαμάτων. Σήμερα θεωρείται ότι η επεμβατική αντιμετώπιση της κολπικής μαρμαρυγής υπερέχει έναντι της φαρμακευτικής για τη διατήρηση του φλεβοκομβικού ρυθμού, τη μείωση των υποτροπών κολπικής μαρμαρυγής και τη βελτίωση των συμπτωμάτων.

Η κατάλυση της κολπικής μαρμαρυγής είναι μια ελάχιστα επεμβατική θεραπεία που διενεργείται στο ηλεκτροφυσιολογικό εργαστήριο με σκοπό να απαλλάξει τον ασθενή από την αρρυθμία και να αποκαταστήσει τον φυσιολογικό ρυθμό. Τα τελευταία χρόνια έχει τεκμηριωθεί ότι η κατ’ εξοχήν υπεύθυνη καρδιακή κοιλότητα για τη δημιουργία αυτής της «ηλεκτρικής αναρχίας» όταν έχουμε κολπική μαρμαρυγή είναι ο αριστερός κόλπος και ιδίως οι περιοχές των πνευμονικών φλεβών. Κατά συνέπεια η θεραπεία έχει ως βασικό στόχο την απομόνωση των περιοχών των πνευμονικών φλεβών, και αυτό μπορεί να γίνει είτε με καυτηριασμό με υψίσυχνο ρεύμα είτε με πάγωμα αυτών των περιοχών (κρυοπηξία) είτε με νεότερες τεχνολογίες όπως το PFA pulsed field ablation με τη χρήση ώσεων υψηλής ενέργειας. Τη μεθεπόμενη ημέρα της επεμβάσεως ο ασθενής μπορεί να επανέλθει κανονικά στην εργασία του και στις φυσικές του δραστηριότητες.

Συνήθως συνιστάται αναμονή μιας εβδομάδας για να επιστρέψει σε έντονη δραστηριότητα, γυμναστήριο, άθληση κ.λπ. Η αντιπηκτική αγωγή συνεχίζεται για τουλάχιστον δύο μήνες, ενώ η περαιτέρω χορήγησή της κρίνεται ανάλογα με τον θρομβοεμβολικό κίνδυνο. Τόσο πριν, αλλά ιδιαιτέρως μετά την επέμβαση, θα πρέπει να δίνεται μεγάλη σημασία στον έλεγχο παραγόντων κινδύνου που μπορεί να οδηγήσουν σε υποτροπή της αρρυθμίας. Η σωστή ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, η απώλεια περιττού σωματικού βάρους, η αποφυγή του αλκοόλ, η θεραπεία πιθανής υπνικής άπνοιας συγκαταλέγονται σε μια σειρά παραγόντων στους οποίους πρέπει να δίνουμε ιδιαίτερη σημασία για να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Ο Κώστας Τσιούφης είναι καθηγητής Καρδιολογίας ΕΚΠΑ – Α’ Πανεπιστημιακή Καρδιολογική Κλινική στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών