Στέρεες βάσεις, όχι κινούμενη άμμος

Στο νέο πολιτικό κύκλο που άνοιξε μετά την 9^η Ιουνίου, το πολιτικό σκηνικό χαρακτηρίζεται από μεγάλη ρευστότητα, που επηρεάζει ιδιαίτερα και τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Το κεντρικό ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί τη συζήτηση για το μέλλον του προοδευτικού στρατοπέδου, είναι η συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου δομικής αντιπαράθεσης με τη δεξιά πολιτική της ΝΔ. Αντ’ αυτού, εμφανίζονται μια σειρά από πολυγραφότατα και ιδιαίτερα προβεβλημένα από τα ΜΜΕ πολιτικά στελέχη να μην αγωνιούν τόσο για το πολιτικό επίδικο και το πλαίσιο συνεργασίας της σύγχρονης Αριστεράς και της Σοσιαλδημοκρατίας, αλλά για το ποιος θα ηγηθεί μιας θολής «ανασύνθεσης», που, ένα χρόνο πριν, όταν η ΝΔ βρέθηκε στο ηγεμονικό 41%, ο ΣΥΡΙΖΑ συνετρίβη και έχασε τον ιστορικό του ηγέτη και το ΠΑΣΟΚ βάλτωσε στο 11%, δεν αναδείχτηκε ως «πιεστικό αίτημα» από κανέναν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανακάλυψε τώρα αυτή τη συζήτηση. Εκανε πράξη τη βούλησή του για συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων, θεσπίζοντας την απλή αναλογική το 2016 και προτείνοντας προοδευτική συγκυβέρνηση το 2023, με το ΠΑΣΟΚ να αποστρέφεται μετά βδελυγμίας κάθε τέτοιο ενδεχόμενο. Την κρίσιμη ώρα για την αυτοδιοίκηση, τον Σεπτέμβριο του 2023, ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που με την υπεύθυνη και συνεπή στάση του στον δεύτερο γύρο οδήγησε στην ανατροπή της Δεξιάς στον Δήμο Αθήνας, την Περιφέρεια Θεσσαλίας και τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Στη δε πρόσφατη συνεδριακή απόφαση του Φεβρουαρίου, καθώς και στην πολιτική απόφαση της τελευταίας συνόδου της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνεται με τον πιο εμφατικό τρόπο η πολιτική βούληση για συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων.

Το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που πρέπει σήμερα να αποδείξει ότι έχει την πολιτική πρόθεση να απαγκιστρωθεί από την τακτική των ίσων αποστάσεων και των δήθεν «αντιλαϊκιστικών» εμμονών μιας σειράς στελεχών του, που αντιμετωπίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κύριο πολιτικό αντίπαλο αντί της ΝΔ. Γιατί, πολύ απλά, δεν μπορεί να υπάρξει συνεργασία των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στο έδαφος μιας «συμπληρωματικής» αντιπολίτευσης στη Δεξιά. Ενα τέτοιο μέτωπο πρέπει να έχει ως πυξίδα την κοινωνική δικαιοσύνη και την υπεράσπιση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου και άρα μοιραία να έχει συγκρουσιακή πορεία με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, τον αλαζονικό αυταρχισμό και την εκτεταμένη διαφθορά.

Κόντρα σε προφάσεις και υποβόσκουσες προσωπικές φιλοδοξίες, υπάρχει ένας δρόμος: Κοινοβουλευτικό και κοινωνικό μέτωπο κατά της ακρίβειας, της κατάρρευσης της αγοραστικής δύναμης, της στεγαστικής κρίσης, της κατάρρευσης του ΕΣΥ, της εξαήμερης εργασίας, της απομύζησης των αναπτυξιακών πόρων από τους κομματικούς φίλους του καθεστώτος. Εφόσον αυτό γίνει κατορθωτό, τότε μπορεί να ανοίξει η πόρτα για μια προγραμματική συζήτηση εφ’ όλης της ύλης, με σοβαρότητα, ειλικρίνεια και κατακτημένη πια τη μεταξύ μας πολιτική εμπιστοσύνη, ως θεμελιώδη προϋπόθεση για μια ιστορική τομή συμπόρευσης με αυτονόητη κατοχύρωση της αυτονομίας του κάθε χώρου.

Κανείς δεν απαιτεί από το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ να μετασχηματιστεί ξαφνικά σε αριστερό κόμμα. Το ερώτημα που αντικειμενικά τίθεται είναι αν η εγχώρια σοσιαλδημοκρατία αντέχει πολιτικά να ακολουθήσει το παράδειγμα του Πέδρο Σάντσεθ, σεβόμενη ταυτόχρονα τον ηγετικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ στο προοδευτικό στρατόπεδο, όπως αυτός κατοχυρώθηκε μέσω της λαϊκής βούλησης στις εθνικές εκλογές του 2023 και επιβεβαιώθηκε στις ευρωεκλογές.

Ο Γιάννης Μπουρνούς είναι μέλος της ΚΕ και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ