Γιατί ενοχλεί η Διαμαντοπούλου

Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας της Αννας Διαμαντοπούλου για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τάραξε, όπως αναμενόταν, τη θερινή ραστώνη που είναι πάγια κατάσταση τα τελευταία χρόνια σε αυτόν τον πολιτικό χώρο. Πολύ γρήγορα, η υποψηφιότητά της δαιμονοποιήθηκε. Γιατί όμως ενοχλεί η Διαμαντοπούλου;

Ενοχλεί για τον απλούστατο λόγο ότι, από μόνη της, μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα στη νεομιζεραμπιλιστική και δικαιωματική Αριστερά που, έπειτα από τις πολλαπλές αποτυχίες της με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, πλέον μοιάζει να έχει ζηλέψει το γαλλικό πρότυπο του Ζαν-Λικ Μελανσόν, διεκδικώντας και στην Ελλάδα μια νέα κομματική έκφραση με λαϊκομετωπικά χαρακτηριστικά. Το μοντέλο το υπαινίχθηκε ο Γιάννης Δραγασάκης αποχωρώντας από τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε ατύπως είχε δηλώσει υποψηφιότητα για την ηγεσία του ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Τσίπρα (ή όπως αλλιώς λένε αυτή τη σφραγίδα του παλαιού αρχηγού), ο Αλέξης Τσίπρας αυτοπροσώπως. Την ίδια στόχευση μοιάζει να έχει και η στρατηγική του δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα, με τις γέφυρές του: την αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Δεν ξέρω τις στοχεύσεις της Αννας Διαμαντοπούλου, η πλατφόρμα της περιέχει πράγματα με τα οποία πολλοί συμφωνούν και την ίδια στιγμή άλλα πράγματα που μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως βάση διαφωνίας. Ωστόσο, ένα είναι σίγουρο: ο πολιτικός της προσανατολισμός είναι αξιόπιστος και, αυτή τη στιγμή, ο μόνος που μπορεί να εγγραφεί σε μια προοπτική εξουσίας. Οι υπόλοιπες υποψηφιότητες, είτε παγιώνουν ένα κόμμα διαμαρτυρίας και αναπαραγωγής στελεχών (όπως το κόμμα που έχει χτίσει ο Νίκος Ανδρουλάκης) ή οδηγούν στο λαϊκομετωπικό μοντέλο.

Οσοι έχουν επενδύσει σε κάποιο από τα δύο αυτά μοντέλα, κατηγορούν τη Διαμαντοπούλου ότι είναι κάτι σαν Κυριάκος Μητσοτάκης. Για να πω τα πράγματα όσο πιο καθαρά γίνεται, δεν έχω διάθεση να τους αντικρούσω. Ναι, η Διαμαντοπούλου εισηγείται μια «κεντρώα σοσιαλδημοκρατία». Αλλά η λεγόμενη αριστερή σοσιαλδημοκρατία παραπέμπει κατευθείαν στον Μελανσόν και στις λαϊκομετωπικές φιλοδοξίες του, ανάλογες των φιλοδοξιών του ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ που θα έσκιζε τα μνημόνια. Το γεγονός ότι τα όρια αυτού του εγχειρήματος έχουν φανεί, το γεγονός δηλαδή ότι «ο νικητής των γαλλικών εκλογών» όχι μόνο δεν θα κυβερνήσει αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει έστω την προεδρία της Εθνοσυνέλευσης, στην Ελλάδα θα περάσει καιρός για να εμπεδωθεί. Και έως τότε, το λαϊκό μέτωπο θα είναι το νέο φετίχ της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Η νέα αυταπάτη της. Η μετενσάρκωση της λαϊκιστικής αυταπάτης του αντιμνημονίου.

Ποιοι συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια επανασυγκόλλησης συνιστωσών σε ένα λαϊκό μέτωπο, μαζί με ένα ΠΑΣΟΚ στο οποίο η Διαμαντοπούλου δεν έχει θέση; Οι γνωστοί παλίμπαιδες και κήρυκες του χάους νεοαριστεροί δικαιωματιστές έχουν μαζί τους, αυτή τη φορά, και νεόκοπους κεντροαριστερούς και κάποιους που είχαν βρεθεί απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ολοι αυτοί, προφανώς, θεωρούν ότι η Διαμαντοπούλου τους χαλάει τα σχέδια. Γι’ αυτό και θα την πολεμήσουν με τους τρόπους που ξέρουν – ένας από τους οποίους είναι η τοξική κριτική, που ανθεί ιδιαίτερα και στο Διαδίκτυο. Είμαι περίεργος να δω αν θα καταφέρουν ή όχι να την ψαλιδίσουν ως πόλο εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ.