Τραμπ-ισμοί;

Σε κάθε ιστορική περίοδο οι δολοφονίες αυτοκρατόρων και βασιλέων [βλ. Κ. Παΐδας, «Ματωμένο στέμμα»] ή γενικότερα πολιτικών προσώπων [Π. Κουζινόπουλος, «Οι μεγάλες πολιτικές δολοφονίες»] εμπεριείχαν σπέρματα καχυποψιών ως προς την αλήθεια των πραγματικών γεγονότων. Πολυσημίες κι αμφισημίες θόλωναν την ατμόσφαιρα. Μπορεί πολλές φορές τα κίνητρα των, άλλοτε γνωστών κι άλλοτε αγνώστων, δραστών να ήσαν εμφανή, όμως το πώς [οργάνωση], το ποιοι [ηθικοί αυτουργοί] ή τον ποιον ωφελεί τελικά το έγκλημα [cui bono] παρέμεναν για πολύ καιρό στο σκοτάδι.

Δεν έχει συνεπώς τόση σημασία το αν ο δράστης ήταν φανατικός, παρανοϊκός ή πληρωμένος δολοφόνος όσο το αν ο εκτελεσθείς από την ασφάλεια/φρουρά ήταν ο πραγματικός δράστης ή το αν ο δράστης ήταν κάποιος που [εν αγνοία του;] υπηρετούσε ένα πολιτικό σχέδιο.

Στις ΗΠΑ οι θεωρίες συνωμοσίας βρίσκονται πάντοτε στην ημερήσια διάταξη, άλλοτε για να συσκοτίζουν την αλήθεια με στόχο την παραπλάνηση της αμερικανικής κοινής γνώμης κι άλλοτε για να μετατρέπουν τις εσωτερικές συγκρούσεις σε διεθνή γεγονότα [χρεώνοντας σε ξένες δυνάμεις τη δολοφονία].

Επειδή στην υπόθεση Τραμπ έχουμε αφενός απόπειρα με ταυτόχρονη εξόντωση του επίδοξου φονιά [δηλαδή του μοναδικού αξιόπιστου μάρτυρα], επειδή δεν ξεχνάμε το γνωστό αντιδημοκρατικό πραξικόπημα υπό την παρότρυνση του παρ’ ολίγον θύματος[;], επειδή ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών είναι πάντοτε «σκοτεινός» κι επειδή η Αμερική είναι διχασμένη ενώπιον των εκλογών του Νοεμβρίου, καλά θα ήταν να ξε-καθαρίσει γρήγορα αυτός «ο λεκές» γιατί φοβάμαι ότι θα μολύνει πολλές χώρες και πολλές δημοκρατίες.

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός