Η ευεργετική επίδραση του Χάρη Δούκα

Ζέστη πολλή και οι πόλεις μας διώχνουν. Ξου ξου από ‘δω, είναι σαν να μας λένε. Περιορισμένες τις βλέπω τις μετακινήσεις πληθυσμών. Και μόνον ο δήμαρχος Αθηναίων έχει προ πολλού ξεκινήσει τον εσωτερικό τουρισμό. Ενας τουρίστας χωρίς πολιτικά μπαγκάζια που τρέχει από τοπική κοινωνία σε τοπική κοινωνία για να γνωριστεί με τον κόσμο ούτως ώστε να μπορέσει να μας σώσει. Ημουνα νια και γέρασα. Ο Χάρης Δούκας πάντως, δεν έχει διόλου άδικο που πλασάρεται ως νεανίας. Αν κάτσεις και τα μετρήσεις, στην πολιτική τουλάχιστον, είναι περίπου εφταμηνίτικο. Να μας ζήσει.

Είναι πολλοί που τον θαυμάζουν αλλά εγώ τον θαυμάζω περισσότερο.  Στα μάτια μου ο άνθρωπος είναι μάγος, αρσενική Κίρκη και Μάτζικα ντε Σπελ μαζί. Γιατί με την εκτός ορίων φιλοδοξία του κατάφερε να μας κάνει συμπαθή τον Νίκο Ανδρουλάκη, εκεί που τον είχαμε για τελείως λούζερ. Μα πώς τα κατάφερε να τον μεταμορφώσει από ρυάκι σε Δούναβη της πολιτικής σκέψης – εξαιρουμένης ολόκληρης της ηπειρωτικής Ελλάδας συν τα τρία τέταρτα της νησιωτικής; Οχι, δεν το πάω εκεί που πάει από μόνο του. Το πάω από τα γκρεμνά, απ’ τις γιδόστρατες, από το φρύδι του βράχου. Να πέσω ή να γαντζωθώ; Ασε. Καλύτερα να γαντζωθώ για να δω την ιστορία σφαιρικά.

Η ευεργετική επίδραση του Χάρη Δούκα στο προφίλ του Ανδρουλάκη είναι μια καραμπόλα που συμβαίνει στην πολιτική ανάλογα με το ποιος κρατάει τη στέκα του μπιλιάρδου. Ή που θα σκίσεις την τσόχα (χρατς), ή που θα στείλεις τα μπαλάκια εκεί που δεν πηγαίνανε με την καμία. Ορίστε. Τι σημασία έχει που ο Μπακογιάννης έχασε ύστερα από μια θητεία που στιγματίστηκε από τη βαρβαρική επέλασή του στη νεοκλασική μνήμη της πόλεως των Αθηνών; Να, ακόμη κι εγώ είμαι έτοιμη να ανασκουμπωθώ και να φυτέψω ξανά αρρωστιάρες ουασινγκτόνιες να μουντζώνουν με τα θεόξερα κλαριά τους τη λεωφόρο, να βάλω και γύρω γύρω σιδερένια παγκάκια απ’ εκείνα που σου ψήνουν τους γλουτούς, τέρμα κάρβουνο. Ποιος τα κατάφερε να με μεταμορφώσει σε τέτοιας λογής τέρας; (Κουίζ)