Αδοξο φινάλε

Δύο μηνύματα σε διάστημα ελάχιστων ωρών από τον Τόνι Κρος. Το πρώτο: «9/29/2023 το τηλέφωνο μου χτυπά. Γιούλιαν Νάγκελσμαν.

Το αίτημα του Νάγκελσμαν: Να επιστρέψω στην Εθνική.

Η πρώτη μου σκέψη στο μυαλό: “Δεν είμαι χαζός!”. Η πρώτη σκέψη της καρδιάς: “Ναι γ@μw!”. Η καρδιά αποφάσισε.

Η πρώτη μου σκέψη στις 7/6/2024: “Είμαι χαρούμενος που το έκανα. Παρά τη μεγάλη στεναχώρια και το κενό που επικρατεί από χθες. Είδα πολλά παραπάνω από όσα είδα από την εθνική ομάδα τα τελευταία χρόνια. Δεν περίμενα πως κάτι τέτοιο ήταν εφικτό, να έχουμε πιθανότητες για την κατάκτηση του τίτλου και να ανταγωνιστούμε τους καλύτερους.

Σε προσωπικό επίπεδο, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τη στήριξη των τελευταίων εβδομάδων. Ηταν πολύ ιδιαίτερο. Και τέλος, ένα αίτημα: τώρα που η Γερμανία είναι και πάλι το αγαπημένο μας παιδί. Μην το αφήσετε. Το ταξίδι για αυτή την ομάδα συνεχίζεται. Κάτι πολύ σημαντικό για εμένα. Ταχεία ανάρρωση στον Πέδρι. Δεν ήθελα να σε τραυματίσω. Εύχομαι γρήγορη ανάρρωση και τα καλύτερα. Είσαι ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής”».

Το δεύτερο: «Λοιπόν, αυτό ήταν. Αλλά προτού κάνω ένα διάλειμμα και τουλάχιστον προσπαθήσω να συνειδητοποιήσω τι συνέβη τα τελευταία 17 χρόνια, δεν θέλω να χάσω την ευκαιρία να πω ευχαριστώ σε όλους όσοι δέχθηκαν το ποιος είμαι, έτσι όπως είμαι.

Ευχαριστώ όλους τους θαυμαστές μου σε όλο τον κόσμο για την άνευ όρων υποστήριξή σας. Ευχαριστώ όλους τους συλλόγους και τους προπονητές μου που πίστεψαν σε μένα.

Ευχαριστώ όλους τους συμπαίκτες μου που με έκαναν πάντα να νιώθω ευπρόσδεκτος. Ευχαριστώ τους φίλους μου που ήταν πάντα ειλικρινείς μαζί μου, ανεξάρτητα από το πόσο επιτυχημένος έγινα.

Ευχαριστώ τους μάνατζέρ μου που έγιναν φίλοι. Ευχαριστώ τους γονείς μου για την καλύτερη δυνατή προετοιμασία για να πραγματοποιήσω το όνειρό μου.

Ευχαριστώ τον αδερφό μου που ήταν πάντα ο Νο 1 θαυμαστής μου. Ευχαριστώ τα παιδιά μου που ήταν το μεγαλύτερο κίνητρό μου για να βγάλω τον καλύτερό μου εαυτό – τίποτα καλύτερο να βλέπετε τα παιδιά σας να περηφανεύονται για τον μπαμπά.

Ευχαριστώ την όμορφη γυναίκα μου που είσαι εσύ. Μην αλλάξεις ποτέ. Αυτή η επιτυχία δεν θα ήταν δυνατή χωρίς όλους εσάς. Είναι δικό μας!

Και κάτι τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό: ευχαριστώ, Ποδόσφαιρο! Είσαι υπέροχο παιχνίδι. Και… παρακαλώ! Οβερ».

Στο απόγειο

Συγκίνηση; Αναμνήσεις; Παραδοχή; Ολα μαζί συνθέτουν το παζλ της πορείας του γερμανού διεθνούς μέσου στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Αργά το απόγευμα του Σαββάτου, ο Κρος είδε τον Μερίνο να του παίρνει στη Στουτγάρδη την μπουκιά από το στόμα. Η Ισπανία στα ημιτελικά, η Γερμανία εκτός διοργάνωσης και το ταξίδι στο ποδόσφαιρο του Κρος έλαβε άδοξο τέλος. Βαδίζοντας στα 35 του χρόνια, ο τόσο προικισμένος με θέληση να ξεπεράσει τον εαυτό του μέσος έζησε σε λίγους μήνες πολλές σημαντικές στιγμές. Με τη Ρεάλ, για μία ακόμη φορά πρωταθλητής Ευρώπης. Στην αγκαλιά του το τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ. Με τη Γερμανία, πορεία πολύ αξιόλογη και στο… παρά πέντε δεν ήρθε η πρόκριση στην τετράδα. Δύσκολα θα βίωνε την κατάκτηση δύο τροπαίων. Ας είναι. Νιώθει περήφανος και φεύγει από το άθλημά του στο τοπ της κατάστασής του. Ποιος θα προσπεράσει τη συνέπειά του στο ποδόσφαιρο;