Στους δημοκράτες πολίτες ο λόγος

Ο κύβος ερρίφθη. Παρά τις Κασσάνδρες σε μια Κεντρική Επιτροπή που κύλησε ήρεμα και με ουσιαστικές παρεμβάσεις, το ΠΑΣΟΚ θα εκλέξει τον πρόεδρό του. Για να αποδειχτεί για μια ακόμη φορά ότι το κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν φοβάται τη δημοκρατία. Αντίθετα η ίδια η διαδικασία μπορεί να ανοίξει έναν νέο ιστορικό κύκλο στην πορεία του.

Σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο η κρίση πολιτικής ηγεσίας είναι πανθομολογούμενη. Το πρόσφατο ντιμπέιτ στις ΗΠΑ προκάλεσε σοκ και ανατριχίλα, την ίδια στιγμή που στην Ευρώπη και τον μηχανοδηγό της, τον γερμανογαλλικό άξονα, τα πράγματα εξελίσσονται καταθλιπτικά. Αλλά και στη χώρα μας η προσπάθεια να εμφανιστεί ο Πρωθυπουργός ως εμπνευσμένος «μονάρχης» δίνει τη θέση της σε μια προϊούσα αποδόμηση. Ενώ η τεράστια αποχή που οδήγησε τη ΝΔ μόλις στο 28% του 40% του εκλογικού σώματος δείχνει ότι υπάρχει μείζον ζήτημα αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος που αγγίζει τα όρια της δημοκρατικής νομιμοποίησης. Τα αρχηγικά κόμματα που προσωποποιούν τις εξουσίες δεν μπορούν να επιβάλουν ένα νέο υπόδειγμα πολιτικής ελκυστικό στους πολίτες και αποτελεσματικό για τους δημοκρατικούς θεσμούς Και αν μεν η νεοΔεξιά βολεύεται σ’ αυτό, η Κεντροαριστερά δεν μπορεί παρά να αναζητήσει επιτέλους έναν εναλλακτικό δρόμο.

Ο προοδευτικός κόσμος χρειάζεται μια νέα έμπνευση για να συσπειρωθεί. Η δημοκρατική παράταξη χρειάζεται γενναία ανασύνταξη από μηδενική βάση και από τα κάτω, όχι διαγκωνισμούς προσωπικών φιλοδοξιών. Η χώρα έχει ανάγκη από νέο σύγχρονο αφήγημα που την τοποθετεί στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται στην περιοχή και την Ευρώπη. Η κοινωνία ζητά λύσεις ενταγμένες σε ένα σχέδιο όχι απλής διαχείρισης και τεχνοκρατικής τεκμηρίωσης που είναι απαραίτητη, αλλά μιας πραγματικής δημοκρατικής ανατροπής που θα βγάλει τον πολίτη από το καβούκι του.

Για το ΠΑΣΟΚ ξανά έπειτα από δύο σημαντικούς και θετικούς κύκλους που ξεκίνησαν με εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους, το έβγαλαν από την αφάνεια και το έφεραν στο κέντρο των πολιτικών εξελίξεων, είναι η στιγμή μιας υπέρβασης. Τις προηγούμενες φορές την εκλογή ακολούθησε μια πολιτική διαχείρισης και παραδοσιακών πρακτικών που δεν ενεργοποίησε την τεράστια δυναμική αυτής της συμμετοχής παρά την εξαγγελία της αυτοοργάνωσης.

Αυτή τη φορά δεν μπορεί να γίνει υπόθεση ενός εμπνευσμένου ηγέτη αλλά αυτού που θα εγγυηθεί ότι πρωταγωνιστές της υπέρβασης θα είναι οι 300.000 πολίτες. Μέσω αυτών μπορούν και μόνο να πρωταγωνιστήσουν οι κοινωνικές δυνάμεις της νέας αλλαγής. Αυτού που θα εγγυηθεί πως θα εγκαταλείψει τις μέχρι τώρα πρακτικές, θα αφήσει χωρίς προκαταλήψεις «όλα τα λουλούδια να ανθίσουν», θα έχει την επιμονή της βασανιστικής σύνθεσης και της έγκαιρης απόφασης. Να αποκαταστήσει με σύγχρονους όρους και τρόπους τη νέα συλλογικότητα.

Στις πέντε εβδομάδες καθαρού χρόνου της προεκλογικής καμπάνιας των υποψηφίων ασφαλώς ούτε την πυρίτιδα θα ανακαλύψουν, ούτε τα μεγάλα οράματα θα εμφανίσουν ως διά μαγείας, ούτε τις για χρόνια αποστεωμένες δομές στο Κίνημα θα ανατρέψουν. Απλώς πρέπει να καθοριστούν οι όροι και οι προϋποθέσεις και να δεσμευτούν όσοι θα διεκδικήσουν τη θέση του προέδρου για το άνοιγμα του νέου ιστορικού κύκλου που θα οδηγήσει στην επανεκκίνηση και την υπέρβαση.

Γιατί όπως μας δίδαξε η πορεία από το 1974 στο 1977 και μετά στο 1981 η πολιτική συσσωρεύει θετικά βήματα για να κάνει ιστορικά άλματα. Ενα τέτοιο μπορεί να μας οδηγήσει στον μεγάλο μας στόχο. Ενα ισχυρό ΠΑΣΟΚ και μια ευρεία και μεγάλη Κεντροαριστερά που χτυπούν την πόρτα της διακυβέρνησης του τόπου.