Παράθυρο προοδευτικού διαλόγου

Το αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών εκλογών, αλλά και το πολύ υψηλό ποσοστό αποχής, αποκάλυψαν μια βαθιά κρίση αντιπροσώπευσης στο ελληνικό κομματικό και πολιτικό σύστημα. Πρόκειται για κρίση της ίδιας της δημοκρατίας. Οι υφιστάμενοι σχηματισμοί είναι ξεκάθαρο, ότι με τη μορφή και κυρίως με το περιεχόμενό τους αδυνατούν να εκφράσουν τις αγωνίες και τις ανάγκες των πολιτών, οι οποίοι οδηγούνται λιγότερο ή περισσότερο στην πολιτική αποστράτευση και απογοήτευση. Από την άλλη, η όποια κοινωνική αντιπολίτευση ενώ εμφανίζει σημάδια κοινωνικής κινητικότητας, αδυνατεί να στοιχηθεί οπίσω από κάποια οργανωμένη πολιτική έκφραση. Τα κόμματα του προοδευτικού τόξου αδυνατούν να εισπράξουν ακόμα και τη δυσαρέσκεια των κυβερνητικών επιλογών. Ο μέσος προοδευτικός πολίτης απογοητευμένος και χωρίς να διακρίνει προοπτική εναλλακτικής κυβερνησιμότητας είτε αδιαφορεί, είτε κρατά μια στάση αναμονής υφιστάμενος όμως τις συνέπειες των δεξιών πολιτικών. Εν τω μεταξύ δεν είναι μικρός αριθμός των πολιτών που απογοητευμένοι, καταφεύγουν σε λαϊκίστικες ή και ακροδεξιές επιλογές εκφράζοντας δήθεν μια αντισυστημική διάθεση.

Αρκετοί επικεντρώνουν στα πρόσωπα και στους ρόλους, αλλά και στις συναντήσεις κορυφής ερήμην της κοινωνίας, παραβλέποντας κάτι βασικό. Από τα προγράμματα και τις θέσεις των κομμάτων απουσιάζει μια πειστική εναλλακτική πρόταση που θα συνεγείρει τους πολίτες και θα τους οδηγήσει σε μια πιο ενεργή συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα. Δεν μπορεί παρά η κοινωνία των πολιτών να είναι συνδιαμορφωτής της λύσης. Ολα τα παραπάνω ευνοούν ξεκάθαρα τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος έχει κάθε λόγο να επιχαίρει, αφού το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να πορεύεται σε συνθήκες ανισορροπίας. Η εκλογική καταγραφή της περασμένης Κυριακής απλά έδωσε παράταση σε αυτήν την καχεκτική συνθήκη και ανέδειξε την πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό σε μεγάλο πρωταγωνιστή.

Τώρα συνεπώς είναι η ώρα των μεγάλων συνθέσεων, των υπερβάσεων των αντιθέσεων του χθες. Τα προοδευτικά κόμματα οφείλουν να ακούσουν τη φωνή της κοινωνίας και να αντιστοιχηθούν με τη λαϊκή εντολή. Αποτελεί ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά και τον προοδευτικό χώρο η δυνατότητα να υπάρξει κοινό πεδίο διαλόγου που θα καταλήξει σε μια κοινή προγραμματική συμφωνία, δίχως τα υφιστάμενα κόμματα να απεμπολούν την οργανωτική, ιδεολογική και προγραμματική τους αυτοτέλεια.

Μια συμφωνία σε ένα κοινό πλαίσιο λειτουργίας και δράσης με στόχο την ανατροπή της Δεξιάς και της θεμελίωσης των βάσεων μιας προοδευτικής κυβερνητικής αντιπρότασης. Στον αγώνα αυτό χρειάζεται πρόσθεση και πολλαπλασιασμός δυνάμεων και όχι απομόνωση και περιχαράκωση. Τα προοδευτικά κόμματα οφείλουν να τραβήξουν μια γραμμή με το παρελθόν και να επικεντρώσουν στη σύνθεση ενός προγράμματος που θα βάζει στην προμετωπίδα τα λαϊκά συμφέροντα. Η αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου σε συνθήκες κοινωνικής δικαιοσύνης, η ανάσχεση της λεηλασίας του εισοδήματος των πολιτών από την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια, η αποκατάσταση των θεσμών και της λειτουργίας του κράτους δικαίου, η στήριξη των δημοσίων αγαθών και του κοινωνικού κράτους, η συγκρότηση αντιπολεμικού κινήματος, είναι ορισμένα πεδία στα οποία μπορούν να προκύψουν συγκλίσεις.

Οποιος αρνείται να δει την αλήθεια στρώνει το έδαφος στην αποχή, στην Ακροδεξιά και στην περαιτέρω ενίσχυση της πολιτικής κυριαρχίας της ΝΔ. Το παράθυρο για έναν προοδευτικό διάλογο παραμένει (όχι για πολύ) ανοιχτό.

Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι μέλος της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ