Πάπιες

Μια και μοναδική προεκλογική πρόβλεψη επιβεβαιώθηκε από την κάλπη της Κυριακής. Μόνο όσοι στοιχημάτιζαν πως μετεκλογικά θα ανοίξει κι επίσημα η συζήτηση για την Κεντροαριστερά έπεσαν μέσα. Ενδεχομένως ούτε καν αυτοί δεν φαντάζονταν πως ο Κασσελάκης θα μιλήσει για κοινοβουλευτική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ σε ορισμένες προτάσεις νόμου – ή θα δηλώσει ότι ο πρόεδρος του τελευταίου «γνωρίζει πώς να επικοινωνήσει με το γραφείο μου».

Ωστόσο, είχαν αντιληφθεί ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ έμοιαζαν με πάπιες πριν απ’ τις ευρωεκλογές: φαινομενικά τα δύο κόμματα ήταν ήρεμα αλλά κάτω απ’ το νερό κωπηλατούσαν σαν τρελά. Και υπέθεταν – επίσης ορθά – πως τα μεγαλύτερα εμπόδια για όσους ευαγγελίζονται τη σύμπραξή τους με τις λοιπές προοδευτικές δυνάμεις, προκειμένου να συγκροτηθεί η περιλάλητη «μεγάλη Κεντροαριστερά», κάθονται στις αρχηγικές καρέκλες της Κουμουνδούρου και της Χαριλάου Τρικούπη.

Είναι, όμως, τόσο απλό να δημιουργηθεί ξανά ένας δεύτερος πόλος; Αρκεί να απομακρυνθούν από την κεντροαριστερή βιτρίνα οι νυν ηγεσίες, που τα εκλογικά ποσοστά έδειξαν καθαρά ότι δεν γοητεύουν την πλειονότητα των πολιτών;

Προϋπόθεση

Η μια σχολή ανάλυσης λέει πως τα πρόσωπα μετράνε στο ελληνικό πλαίσιο. Οι αρχηγοί των κομμάτων είναι κάτι παραπάνω από brand ambassadors – είναι γιατί ο επικεφαλής αποτελεί από μόνος του κριτήριο ψήφου σε ένα μοντέλο που παραμένει πρωθυπουργοκεντρικό. Ο αντίλογος θέλει τις προγραμματικές ιδέες να βαραίνουν περισσότερο από τον άνθρωπο ο οποίος θα κληθεί να τις επικοινωνήσει στο εκλογικό σώμα. Οποιοι έχουν τη δυνατότητα να κοιτάξουν τη μεγάλη εικόνα, πάντως, επιμένουν πως το ένα επιχείρημα δεν αναιρεί το άλλο.

Για την ακρίβεια, υποστηρίζουν ότι η Κεντροαριστερά δεν πρόκειται να ανακάμψει στο επίπεδο του ισχυρού ανταγωνιστή της Κεντροδεξιάς αν δεν βρει και τις πολιτικές που θα προσελκύσουν ψηφοφόρους και τον πολιτικό ο οποίος – πείθοντας τους εκλογείς πως μπορεί να κάνει τη δουλειά – θα ηγηθεί της προσπάθειάς της να επιστρέψει στη λίγκα των κυβερνητικών δυνάμεων.

Επομένως, η κουβέντα που έχει ξεκινήσει για την ανασυγκρότηση του χώρου είναι πιο σύνθετη απ’ όσο εικάζουν ορισμένοι συμμετέχοντες σε αυτήν. Προϋποθέτει ότι θα ακούν τον άλλον για να καταλάβουν, όχι για να του απαντήσουν.