Εσύ διαλέγεις

Αρκετοί είναι εκείνοι που νομίζουν πως το Παρίσι δεν είναι τα καφέ όπου κάθονταν ο Σαρτρ και η Μποβουάρ, αλλά η Ντίσνεϊλαντ. Οπως άλλοι πιστεύουν πως Ευρώπη είναι η Γιουροβίζιον ή το Γιουρόπα Τσάμπιονς Λιγκ. Περί ορέξεως σπανακοτυρόπιτα. Γενικώς κυριαρχεί μια πολύ θολή ιδέα και σχεδόν οι μισοί Ελληνες δεν γουστάρουν την Ευρώπη διότι είτε δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται είτε λόγω ψέκας είτε γιατί έτσι τους είπε κάποτε ένας ινστρούχτορας σε ένα μπαρ και το έχουνε πιστέψει. Οπότε οι περισσότεροι που ψηφίζουν στις ευρωεκλογές (αν ψηφίζουν) το ρίχνουν στο κόμμα που ψήφισαν στις βουλευτικές για να μην παιδεύονται και πάει τελείωσε.

Κι από μια μεριά έχουν δίκιο, γιατί τα περισσότερα κόμματα (που κι αυτά είναι κατά της Ευρώπης – να τι θα πει επαφή με την πραγματικότητα) δεν αναδεικνύουν τα διλήμματα και τους λόγους ψήφου στις ευρωεκλογές, αφενός διότι οι περισσότεροι εντός αυτών των κομμάτων δεν γνωρίζουν και οι ίδιοι τι είναι η ΕΕ κι αφετέρου ποσώς τους ενδιαφέρει αφού η έγνοια τους είναι να πάρουν μισό τοις εκατό παραπάνω για να κάνουν αντιπολίτευση. Σήμερα δούλεψε, σήμερα φάε. Μέχρι εκεί. Και η βασική αντίληψη είναι ανέκαθεν κατσαπλιάδικη, τι θα αρπάξουμε απ’ τους Ευρωπαίους ή πώς θα χρησιμοποιήσουμε την ΕΕ για να χτυπήσουμε την κυβέρνηση. Η Ευρώπη αποτελεί μια ακατανόητη, κουλτουριάρικη υπόθεση προς εκμετάλλευση για μας τους αγέρωχους χωριάτες.

(Πώς το έλεγε ένας agricola: Α, ρε, θ’ αφήσω την κουτσουπιά του χωριού να πάω στου Καρτιέ Λατέν;)

Παράλληλα είναι και ορισμένοι (ελάχιστοι) ευρωβουλευτές, ήδη, που έχουν δοξάσει αναλόγως τον ρόλο τους, είτε ως ευρωλιγούρια (είχαμε πρόσφατα κρούσματα) είτε ως χωριάτες που πήραν θάρρος και θέλησαν να ανεβούν και στο κρεβάτι. Είτε χρησιμοποίησαν με κυνισμό την ΕΕ για να πλήξουν, ακόμα και με κραυγαλέα ψεύδη, την ίδια τους την πατρίδα, πιστεύοντας πως χτυπούν την εκάστοτε κυβέρνηση. Καμιά περηφάνια, καμιά σοβαρότητα, καμιά αίσθηση ορίων, καμιά οραματική αντίληψη – σαν υποδεέστεροι που πάντα έβλεπαν εχθρικά την ΕΕ, διότι νιώθουν να τους υπερβαίνει, άσχετα αν έπρεπε ως Ελληνες να είναι πραγματικά υπερήφανοι που βρίσκονται εκεί. Αλλά δεν είναι κι εύκολο να βρεις αρκετούς τέτοιους για τους λόγους που ήδη ξέρουμε. Υπάρχει και επιπολαιότητα, ανεπάρκεια, ιδεολογική προκατάληψη, ίσως και μειωμένη αντίληψη της βαρύτητας του ρόλου. Κάποιοι, μάλιστα, δεν κατάλαβαν γρι και, επιστρέφοντας μετά από χρόνια, τα αγγλικά τους είναι χειρότερα απ’ ό,τι όταν πρωτοπήγαν. Η Ευρώπη τους είδε, αλλά αυτοί δεν την είδαν. Τους διέφυγε.

Φυσικά υπήρξαν και υπάρχουν εξαιρετικοί ευρωβουλευτές. Αλλά έχει δημιουργηθεί μια λειψή και στρεβλή εικόνα, την οποία στρέβλωσαν κυρίως κάποιοι απ’ αυτούς που ήταν εκεί – ίσως και αυτή να ήταν η φιλοδοξία τους, ποιος ξέρει; Διότι όταν είσαι ιδεολογικά αντιευρωπαίος και σε στέλνουν να υπηρετήσεις ως ευρωβουλευτής, αυτό από μόνο του αποτελεί κάποιας μορφής πολιτική σχιζοφρένεια. Ασε που συναισθηματικά, ψυχικά, πνευματικά, πώς μπορείς να τα βγάλεις πέρα όταν εσύ πιστεύεις πως βρίσκεσαι στο κέντρο του απόλυτου κακού, ενώ η ΕΕ είναι ο πιο πρωτοποριακός πολιτικός οργανισμός που υπήρξε στην ιστορία του κόσμου; Ενας ιδεολογικά τυφλωμένος, ψυχωτικά φανατικός, υπονομευτής, αρνητής της κραυγαλέας πραγματικότητας τι δουλειά έχει στις Βρυξέλες; Ξενερώνει αμέσως. Και πέραν του ότι υποφέρει τζάμπα, δεν καταλαβαίνει και τίποτε. Οπότε, τι να μας πει για κάτι που είναι έξω απ’ τα φίλτρα πρόσληψής του; Τι δουλειά έχει ο Κουτσόγιαννης στα Γιάννινα;

Θα πεις, εντάξει, είναι και τα μπικικίνια ουκ ολίγα. Είναι και τα αξιοθέατα πολλά. Και πολλά στην κούτρα, και τιμές, και μεγαλεία για να ράψεις νέο ταγιέρ – αλλά κάνε και κάτι για τη χώρα σου, ρε φίλε. Εκτός αν έχεις να αντιπροτείνεις κάτι καλύτερο απ’ αυτήν την Ευρώπη που δεν σου αρέσει. Ας πούμε τη Ρωσία, την Κίνα, την Υποσαχάρια Αφρική και άλλους παραδείσους.

Μέσα σε αυτή την τεχνητή, ως έναν βαθμό, σύγχυση γίνονται κάθε φορά οι ευρωεκλογές. Οι ρητορικές είναι πάντα οι ίδιες, αλλά και τα ψεύδη και η παραπλάνηση. Αρκετές επιλογές υποψηφίων γίνονται από χώρους φαντασμαγορίας που πάντα προκαλούν αρνητικά σχόλια, αλλά και που εντέλει ο κόσμος αυτούς ψηφίζει: από αθλητισμό, πρωινάδικα κι εν γένει άλλα αφρόλουτρα – ο ψηφοφόρος, ωστόσο, επιβραβεύει τους εν λόγω υποψηφίους ωσάν να έχουν ήδη επιδείξει την αρετή του Κάτωνος ή να έχουν κιόλας πραγματώσει μια υπατεία ανάλογη εκείνης του Κικέρωνος.

Δηλαδή, το γυαλί συνεχίζει να κάνει ζημιά. Τα κριτήρια είναι τρέχα γύρευε και υπάρχει ένας κόσμος που αυτούς ξέρει, αυτούς αγοράζει. Οπότε και τα κόμματα κάθε φορά, με λογικό κυνισμό, σκέφτονται: τέτοιους θέλετε; Ορίστε πάρτε τους, διότι αν κατεβάσω πολλούς σοβαρούς και γνώστες θα χάσω τις εκλογές.

Γι’ αυτό σου λέω, αυτή τη φορά να ψηφίσουμε κυρίως όσους ξέρουν κι έχουν κάποιο ειδικό βάρος. Να δοκιμάσουμε αυτούς, τους πιο βαρείς. Και αν πάνε καλά, θα αναγκαστούν και τα κόμματα την επόμενη φορά να αποφύγουν υποψηφίους από τον χώρο της δημοσιότητας. Το γυαλί δεν νικιέται εύκολα, βέβαια, αλλά ας κάνουμε μια απεγνωσμένη προσπάθεια. Μεγάλε, μην γκρινιάζεις. Διάλεξε.