Ξέρετε πόσοι νέοι, στην ηλικία του Στέφανου, δεν θα αποκτήσουν ποτέ αυτά που παρουσίασε τη Δευτέρα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στον λαό του; Τα σπίτια των εκατομμυρίων και τα αυτοκίνητα των 250.000 δολαρίων θα είναι γι’ αυτούς πάντοτε ένα άπιαστο όνειρο, που δεν θα τολμούν να το κάνουν ούτε μεθυσμένοι. Γι’ αυτό ακριβώς, όταν τα βλέπουν αυτά σε κάποιον της γενιάς τους, μέσα τους χαίρονται και ικανοποιούνται, σαν να τα είχαν οι ίδιοι. Σκέφτονται ίσως ότι θα ήθελαν και εκείνοι να έχουν, αν όχι όλα, τουλάχιστον κάποια από τα περιουσιακά στοιχεία του Στέφανου. Αμέσως όμως, μια άλλη σκέψη έρχεται να ελέγξει την πιθανότητα της ζήλιας: Τα έχει όμως, σου λέει, ο Στέφανος! Που είναι ωραιότερος, εξυπνότερος και ικανότερος από μένα, οπότε δεν πρέπει εγώ να έχω παράπονο, γιατί ο Στέφανος τα αξίζει, το παλικάρι! Και με αυτό το αίσθημα του δικαίου και την αγαλλίαση που σκορπίζει μέσα τους, κοιμούνται ευτυχισμένοι. Ολοι εμείς, λοιπόν, που κατηγορούμε τον Στέφανο για επίδειξη πλούτου (περιλαμβάνω τον εαυτό μου), παραβλέπουμε ότι αυτό που στενόκαρδα ονομάζουμε «φιγούρα» είναι στην πραγματικότητα κοινωνικό έργο και προσφορά.
