Σιωπηρές πλειοψηφίες

Οσα συνέβησαν στη φετινή Eurovision ήταν υπό μια έννοια αισιόδοξα αλλά και αποκαλυπτικά. Για την ελληνική κοινωνία, αλλά και για τον λαό της Ευρώπης. Διότι μπορεί να κυριάρχησε στις συζητήσεις η ανήλικη και αγενέστατη συμπεριφορά της 37χρονης Μαρίνας Σάττι απέναντι στην 20χρονη συνυποψήφιά της από το Ισραήλ, συνέβη όμως και κάτι πολύ πιο σημαντικό. Υπάρχει ένας όρος που χρησιμοποιείται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας και είχε λανσαριστεί στην Αμερική από τον πρόεδρο Νίξον σε τηλεοπτική ομιλία του στις 3 Νοεμβρίου 1969: η «σιωπηρή πλειοψηφία». Χρησιμοποιείται για εκείνη την ομάδα πολιτών που δεν σηκώνει εύκολα γροθιά, δεν συνηθίζει να βγαίνει στον δρόμο, υποεκπροσωπειται στα μέσα ενημέρωσης διότι δεν σκαρώνει συνθήματα, δεν αποτελεί μέρος του μοχλού πίεσης που ασκούν οι διαδηλωτές στις πλατείες. Στη χώρα μας ήταν εκείνη η ομάδα πολιτών που οδήγησε στη νίκη τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος ενσάρκωσε τη μετάβαση στην κανονικότητα και δημιούργησε τον πολιτικό χώρο για να συναντηθούν δυνάμεις της κοινωνίας που συσπειρώθηκαν κάτω από τον κοινό στόχο του «Μένουμε Ευρώπη» και έδιναν μάχες σε κοινά χαρακώματα απέναντι στη δημαγωγία, την τοξικότητα, το μπάχαλο, το κοινωνικό μίσος, τις δολοφονίες χαρακτήρων. Ηταν εκείνη η ομάδα πολιτών που ήταν σχεδόν εξαφανισμένη από τα social media και δεν κατέβαινε στην πλατεία. Αν έμπαινε κανείς στο Twitter λίγο πριν από τις εκλογές, θα έφευγε με την απόλυτη βεβαιότητα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κέρδιζε με προβάδισμα τουλάχιστον 20 μονάδων. Στην πραγματική ζωή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συγκέντρωσε ούτε 20% και έχασε με προβάδισμα της ΝΔ 23 μονάδων.

Με έναν παράξενο τρόπο κάτι ανάλογο συνέβη στη Eurovision. Επί μέρες ακούγαμε από τους απεσταλμένους στη Σουηδία για τις μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στο Ισραήλ και για τα γιουχαρίσματα που αντηχούσαν στο στάδιο στον ημιτελικό κατά τη διάρκεια της εμφάνισης της Εντέν Γκολάν, που αναγκάστηκε να ζητήσει να κάνει πρόβα για τον τελικό εν μέσω τεχνητών γιουχαϊσμάτων, ώστε να μην αποσυντονιστεί την ώρα του διαγωνισμού. Επι μέρες βλέπαμε διαγωνιζόμενους να κάνουν απρεπείς δηλώσεις με αποκορύφωμα την ασέβεια της Μαρίνας Σάττι, η οποία σε ένα ανέμπνευστο ναρκισσιστικό σόου άρχισε να χασμουριέται, να κάνει γκριμάτσες και να παριστάνει ότι δήθεν κοιμάται την ώρα που πήρε τον λόγο η 20χρονη συνυποψήφιά της, ξεχνώντας ότι βρισκόταν εκεί με λεφτά των ελλήνων φορολογουμένων, ως εκπρόσωπός τους σε έναν ευρωπαϊκό διαγωνισμό μουσικής και όχι σε συνέντευξη Τύπου προσωπικής της συναυλίας. Πάρα τη γενική κατακραυγή, στα ελληνικά social media η επανάσταση του χασμουρητού βρήκε υποστηρικτές, σε βαθμό που δημιουργούσε την αίσθηση ότι το ελληνικό κοινό θα καταβαράθρωνε τη συμμετοχή του Ισραήλ. Παρόμοια αίσθηση προκαλούσαν και τα ρεπορτάζ για το κλίμα που επικρατούσε στο Μάλμε, τις αποδοκιμασίες και τις ξέφρενες διαμαρτυρίες εναντίον του Ισραήλ μέσα και έξω από το στάδιο.

Η πραγματικότητα και πάλι ήταν εντελώς διαφορετική. Το Ισραήλ κατέκτησε τη δεύτερη θέση στις ψήφους των ευρωπαίων πολιτών, μια επιλογή με σαφώς πολιτικά χαρακτηριστικά, δεδομένου του κλίματος που είχε διαμορφωθεί. Οι ευρωπαίοι πολίτες λειτούργησαν κόντρα στην αίσθηση που κάποιοι επιχειρούσαν να επιβάλλουν με κραυγές, διαδηλώσεις, ακτιβισμούς, λούμπεν διπλωματία με γκριμάτσες και χασμουρητά. Η σιωπηρή πλειοψηφία έφερε πρώτο το ομολογουμένως εκπληκτικό τραγούδι της Κροατίας, δεύτερο του Ισραήλ και τρίτο της Ουκρανίας – μια επιλογή με έναν ακόμα δυνατό συμβολισμό. Ενα αισιόδοξο αποτέλεσμα που για μια ακόμη φορά απέδειξε πως οι φωνές στο Διαδίκτυο και στις πλατείες συχνά δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω παρά ηχώ. Αλλά και πως ο θόρυβος που δημιουργείται δεν είναι από τους πολλούς. Αλλά από λίγους που φωνάζουν πιο δυνατά.

Μια ένταση που εντέλει χρησιμοποιείται ως καμουφλάζ του μικρού αποτυπώματος και της ελάχιστης επιρροής στην αληθινή ζωή.