Αχρείαστος

Αχρείαστος: ο άχρηστος, ο αγύρευτος.

Είναι η επίσημη σημασία του όρου που χρησιμοποίησε ο έλληνας Πρωθυπουργός για την προκλητική απόφαση της Τουρκίας να μετατρέψει σε τζαμί, τη Μονή της Χώρας.

Μια απλώς «αχρείαστη ενέργεια», ήταν για τον κ. Μητσοτάκη, ο οποίος υποβάθμισε το γεγονός σε βαθμό… εθνικού κακουργήματος.

«Μα δεν χρειαζόταν… γιατί το έκανες;» – ο Πρωθυπουργός ακούστηκε, σαν επιεικής δάσκαλος στον άτακτο μαθητή, που κάνει τη γνωστή φασαρία.

Η έκφραση ίσως ταίριαζε – αμφιβάλλω! – σε μια παιδαριώδη υπερβολή της Τουρκίας, τύπου… χτυπάω κόρνες στο Αιγαίο, να φοβηθούν τα ψάρια.

Πώς όμως μπορεί να γίνει αποδεκτή, όταν πρόκειται για τη δεύτερη κατά σειρά απόφαση μετά τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, που προσβάλλει εκ νέου την Ελλάδα, την Ορθοδοξία, τον οικουμενικό πολιτισμό, όταν ένα ακόμα μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, αναγνωρισμένο από την UNESCO, εργαλειοποιείται αφενός, ναι, για εσωτερική κατανάλωση από τον ήδη πληγωμένο πολιτικά κ. Ερντογάν, αλλά αφετέρου αδιαμφισβήτητα στέλνει ηχηρό μήνυμα τόσο στην Ευρώπη όσο και στη διεθνή κοινότητα ότι «εμείς δεν μασάμε», αφού λίγα εικοσιτετράωρα μόλις πριν από την έλευση του έλληνα Πρωθυπουργού, μετατρέπουμε σε τζαμί τη Μονή της Χώρας και μάλιστα τα εγκαίνια πραγματοποιεί ο ίδιος ο σουλτάνος!

Οι αναλυτές έχουν ήδη αποφανθεί ότι πρόκειται για κίνηση υψηλού συμβολισμού, που αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις του Ερντογάν: επιδιώκει και μένει ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Απέναντι σ’ αυτές τις διεγνωσμένες προθέσεις και τις κραυγαλέα προκλητικές κινήσεις της Τουρκίας, μια μουδιασμένη κυβέρνηση, απρόθυμη να καταδικάσει ρητά τις απαράδεκτες ενέργειες, αδυνατεί καν να βρει τις σωστές λέξεις. Πετάει ένα άσχετο «αχρείαστη ενέργεια» και μετά επιλέγει την εκκωφαντική σιωπή.

Παράλληλα όμως στήνει το επικοινωνιακό της αφήγημα περί καλλιέργειας «καλών σχέσεων» με τη γειτονική χώρα – καλές σχέσεις όμως που περιμένουμε ακόμη να λειτουργήσουν αμφίδρομα κι όχι να οικοδομούνται σε διαρκείς υποχωρήσεις της χώρας μας, σίγουρα δε, να αποκτήσουν επιτέλους περιεχόμενο.

Και περιεχόμενο αποκτούν οι «καλές σχέσεις», όταν υπάρχει σταδιακή υπέρβαση των διαφορών, που δεν υπάρχει, όταν υπάρχει νέο πλαίσιο συνεργασίας σε κρίσιμα οικονομικά, περιβαλλοντικά και εμπορικά πεδία, που δεν υπάρχει, όταν υπάρχει κοινή αντίληψη για τη βάση στοιχειωδών θεμάτων της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας, που σίγουρα δεν υπάρχει…

Δυστυχώς, αποδεικνύεται αβίαστα ότι το μόνο που ενδιαφέρει την κυβέρνηση είναι οι επικοινωνιακές φιέστες, οι δηλώσεις άνευ οποιασδήποτε εθνικής σημασίας, ο διάλογος περί ανέμων και όχι βεβαίως περί υδάτων…

Η αλήθεια όμως είναι παρούσα και μπροστά μας.

Η Τουρκία, επίσης παρούσα: Ασυμβίβαστη και ανένδοτη. Χωρίς κανένα φρένο, πατώντας μόνο γκάζι. Συνεχίζει να προσβάλλει ανθρώπινα δικαιώματα, να αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα γειτονικών χωρών, να βεβηλώνει μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς.

Η ευρωπαϊκή ηγεσία αντίθετα, παντελώς απούσα, στην ίδια γραμμή με την ελληνική κυβέρνηση. Οι κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας δεν συζητιούνται ποτέ σοβαρά και ο στρουθοκαμηλισμός της είναι πλέον παροιμιώδης.

Κάπως έτσι όμως, αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον ένα άλλο ερώτημα: ποιος είναι ο πραγματικά αχρείαστος τελικά;

Η Ευαγγελία Λιακούλη είναι γραμματέας της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, βουλευτής Λάρισας, ποινικολόγος