Στυλ

Αν ρωτήσει κανείς ανθρώπους που ήταν επαγγελματίες της πολιτικής πολύ πριν αποφασίσει ο Στέφανος Κασσελάκης να γίνει ένας τέτοιος, θα του πουν πως το λουτρό στον λαό είναι η αγαπημένη τους στιγμή στη δουλειά. Ο συριζαίος πρόεδρος αρέσκεται να διατυμπανίζει όσα του αναφέρουν οι πολίτες στην «αδιαμεσολάβητη» επαφή τους – και κυρίως ό,τι τους υπόσχεται.

Ωστόσο, χειραψίες, σέλφις και συζητήσεις με διάρκεια μικρότερη του ενός λεπτού με τον μέσο ψηφοφόρο δεν καθιερώθηκαν στην εγχώρια πολιτική σκηνή μόλις εκείνος ανέβηκε πάνω της. Ούτε καν τα βίντεο στα σόσιαλ μίντια δεν γίνεται να χαρακτηριστούν ως δική του πινελιά – αφού αυτός απλά αύξησε τη συχνότητα παραγωγής και προβολής τους.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ποντάρει πολλά στη φωτογενή παρουσία του. Αλλά και στην εικόνα του νεοφερμένου ο οποίος δεν κουβαλάει τα βάρη που συμπίεσαν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ. Ποντάρει πολλά και στην αρνητική γνώμη που έχει η πλειονότητα του εκλογικού σώματος για τους συντρόφους οι οποίοι τον υποδέχτηκαν στο κόμμα, λένε οι πιο προσεκτικοί παρατηρητές του στυλ του.

Τραμπισμός

Γιατί πώς αλλιώς διαβάζεται η διαβεβαίωσή του σε έναν Κερκυραίο που συνάντησε στον δρόμο το Μεγάλο Σάββατο ότι «η μελλοντική ηγετική ομάδα του κόμματος θα είναι καλά παιδιά» επειδή «πολλοί δεν ήταν καλά παιδιά»; Η εκτίμηση που υπονοείται απ’ την επιλογή του λεξιλογίου δεν είναι λανθασμένη πιστεύει γνωστός δημοσκόπος.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ τσιμπάει κάτι από τη λεγόμενη αντισυστημική ψήφο (όπως αναφέρει κοιτώντας τις έρευνες που έχει τρέξει η εταιρεία του), το κερδίζει χάρη στη σύγκριση του φρέσκου αρχηγικού προσώπου με εκείνα των παλιών στελεχών του. Για αρκετούς από τους ψηφοφόρους που αυτοχαρακτηρίζονται αντισυστημικοί, άλλωστε, δεν έχουν τόση σημασία οι πολιτικές του προτάσεις – αρκεί να δεσμεύεται ότι θα τελειώσει τις επάρατες ελίτ. Τους «πείθει» επειδή δεν τον έχουν ξαναδοκιμάσει.

Εκείνοι που έφυγαν νωρίς από το κόμμα, πάντως, είχαν προλάβει να επισημάνουν πως ο φαινομενικά αφελής διαχωρισμός των πολιτικών σε καλά και κακά παιδιά είναι πιο επικίνδυνος απ’ ό,τι φαίνεται. Οταν αυτοσυστήνεται σαν τον επικεφαλής που θα αντιπαρατεθεί με το εσωκομματικό κατεστημένο για να πάρει – μέσω του ίδιου φυσικά – ο λαός τη συριζαϊκή εξουσία, τραμπίζει περισσότερο απ’ όσο μπορούν να αντέξουν κρυφοί και φανεροί θαυμαστές του τραμπισμού στην Κουμουνδούρου.