Μέσα

Δεν είναι λοιπόν η πρώτη φορά που ψηφοφόροι της Ακροδεξιάς περιγράφονται σαν παραπλανημένοι, σαν πολίτες που κάποιος πρέπει να τους εξηγήσει ότι έκαναν μια αντιδημοκρατική επιλογή. Ιστοριοδίφες της πολιτικής θυμούνται πως ένα τέτοιο πορτρέτο τους φιλοτεχνείται ήδη από το μακρινό 2014.

Ωστόσο, για ευνόητους επικοινωνιακούς λόγους οι επαγγελματίες πολιτικοί συνήθως αποφεύγουν να ομολογήσουν ότι προσβλέπουν στη στήριξή τους πίσω απ’ τα παραβάν – γιατί έτσι απωθούν το υπόλοιπο εκλογικό σώμα. Οι αντιδράσεις που προκάλεσε στο παρελθόν η ειλικρίνεια ορισμένων έμαθαν στους υπόλοιπους να προτιμούν τους θούριους για την παράταξη που προστατεύει τη Δημοκρατία από εγκληματικές οργανώσεις ή τις κατηγορηματικές ατάκες για την Αριστερά που δεν την αφορούν οι νεοναζί.

Βέβαια, και οι πρώτοι και οι δεύτερες στερούνται πειστικότητας αν αναλογιστεί κανείς πως όσοι τους τραγουδούν και όποιοι τις εκστομίζουν μετέρχονται τον πατριωτισμό, το θρησκευτικό τους φρόνημα και διάφορα άλλα μέσα που έχουν απήχηση στο πούρο υπερδεξιό κοινό προκειμένου να πείσουν μερικούς απ’ αυτούς που δεν ανήκουν στον φανατικό πυρήνα των θαυμαστών του Κασιδιάρη να δουν το φως το δημοκρατικό ψηφίζοντας το κόμμα τους. Δεν παραδέχονται ευθέως πως προσδοκούν την ψήφο τους, τους λένε ότι αντιλαμβάνονται τις ανησυχίες τους, όμως.