Μπουνιές

Οι κυνικοί ακούγονται σταλεγάκηδες. Τα έλεγαν, όμως, από το εκλογικό βράδυ που μελετούσαν στα τηλεοπτικά γραφήματα τη σύνθεση της Κ’ περιόδου της Βουλής. Μπορεί, υποστήριζαν, να δούμε ακόμη και σκηνές σαν αυτές που βλέπαμε σε κοινοβούλια όπως της Σενεγάλης, της Γεωργίας, της Ταϊβάν, της Νότιας Κορέας, της Τουρκίας. Και είδαμε.

Την ώρα που στην Ολομέλεια συζητούσαν την άρση της ασυλίας του αρχηγού της Ελληνικής Λύσης, ένας πρώην «Σπαρτιάτης» (γιος του πρώην στελέχους του Βελόπουλου που κατέθεσε τη μήνυση η οποία προκάλεσε την κοινοβουλευτική διαδικασία) χτύπησε έναν εθνοπατέρα του βελοπουλικού κόμματος – αφού πρώτα είχαν ανταλλάξει διάφορα γαλλικά, απ’ αυτά που προτιμούν οι εκπρόσωποι του ανδρικού φύλου οι οποίοι νομίζουν ότι έχουν αυξημένη συγκέντρωση τεστοστερόνης στο αίμα τους.

Μετά τις τελευταίες εθνικές εκλογές, όταν πολλοί ανησυχούσαν μήπως το βουλευτήριο μετατραπεί σε παλκοσένικο των περφόρμερ που παίζουν για το περίπου 30% των αντισυστημικών, αντιεμβολιαστών, ρωσόφιλων, ούλτρα συντηρητικών ψηφοφόρων, συνομιλητές του Προέδρου του Σώματος εμφανίζονταν καθησυχαστικοί. Η απαρέγκλιτη τήρηση του Κανονισμού της Βουλής θα διασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία της, ανέφεραν.

Συνέχεια

Μόνο που οι συγγραφείς του δεν σκέφτηκαν ποτέ ότι χρειάζεται να συμπεριλάβουν άρθρα για την αντιμετώπιση «κτηνώδους», κατά τα τασουλικά λεγόμενα, «συμπεριφοράς». Το χθεσινό περιστατικό, πάντως, δεν αφορά αποκλειστικά όποιους κυκλοφορούν στους κοινοβουλευτικούς διαδρόμους. Υπογραμμίζει τον μεγαλύτερο κίνδυνο που ελλοχεύει στη στροφή την οποία κάνουν στη ρητορική τους κόμματα όπως το κυβερνών κι εκείνο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Υιοθετώντας κεφάλαια από την ατζέντα της Ακροδεξιάς (σαν την προβολή της θρησκευτικής πίστης ως συστατικό πολιτικής ταυτότητας ή τη μάχη κατά των επάρατων ελίτ) μετατοπίζονται προς τα δεξιά. Κι έτσι προσφέρουν σε όσους δεν έχουν κατακτήσει ούτε καν το απλό εργαλείο του διαλόγου για την επίλυση των διαφορών τους μια θέση στο κέντρο της πολιτικής σκηνής.

Μετά οι τελευταίοι, από εκείνους που υπόσχονται να «ξεβρωμίσουν» το σύστημα μετατρέπονται εύκολα σε αυτούς που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν βία όποτε θεωρούν ότι θίγονται. Και φυσικά είναι έτοιμοι να δικαιολογήσουν τα χαστούκια ή τις μπουνιές απ’ όπου κι αν προέρχονται – ιδίως αν τα ρίχνει ο «λαός» στους πολιτικούς τους αντιπάλους.

Τη συνέχεια την έχουμε παρακολουθήσει στο πολύ πρόσφατο, μνημονιακό, παρελθόν. Οι συνήθειες των ακραίων γίνονται μέινστριμ όταν το επιτρέπουν οι πολιτικές δυνάμεις που βρίσκονται ανάμεσά τους.