Πίσω από το Ευρωβαρόμετρο, η αλήθεια των Ελλήνων

Το πρόσφατο Ευρωβαρόμετρο καταγράφει πολλά και ζουμερά και για τη χώρα μας. Και κυρίως για το όσα σκέφτονται οι πολίτες. Γιατί μπορεί να είναι ενοχλητικό να θυμίζουμε πως σημασία δεν έχουν τα αφηγήματα των κυβερνήσεων – συχνά διαμορφωμένα από ανθρώπους με μικρή σχέση με την κοινωνική πραγματικότητα – αλλά το πώς νιώθουν και σκέφτονται οι πολίτες τους. Για παράδειγμα, μόνον με έντονο προβληματισμό θα πρέπει να διαβαστεί πως το 60% δεν είναι ικανοποιημένο με την κατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Εδώ θα σκεφτόταν κάποιος και δικαίως πως η όλη υπόθεση των παρακολουθήσεων ή της καχυποψίας των Ελλήνων απέναντι στη Δικαιοσύνη έχει παίξει τον ρόλο της στο ενδιαφέρον εύρημα του Ευρωβαρομέτρου. Ας μην ξεχνάμε όμως πως στη Δημοκρατία και στις ποιότητές της πολλοί περικλείουν και άλλα πιο καθημερινά θέματα όπως για παράδειγμα την αστυνομική βία, τον πυρήνα των ανισοτήτων, ακόμη και αδικίες που παρατηρούνται όπως η αυστηρότητα σε μικροδανειολήπτες των τραπεζών και η ανοχή σε άλλους. Στο πεδίο των ανισοτήτων δεν είναι τυχαίο πως στην ίδια μέτρηση επίσης το μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων (52% τα εκατό) προβλέπει πως πάμε σε χειροτέρευση της εθνικής οικονομίας. Το θέμα όμως δεν είναι στο σημερινό μας σημείωμα να παραθέσουμε στοιχεία της μέτρησης. Εξάλλου «ΤΑ ΝΕΑ» σήμερα έχουν αναλυτικό ρεπορτάζ.

Τα θέμα από τη μεριά μας είναι να θέσουμε ένα ερώτημα: αν οι Ελληνες θα πάνε στις κάλπες με ευρωσκεπτικιστική ροπή. Ή θα ψηφίσουν με ευρωκεντρισμό και πίστη. Μια αποσαφήνιση όμως για το πρώτο: συχνά συντηρητικοί δημοσιολόγοι τσουβαλιάζουν τον ευρωσκεπτικισμό με τις ακροδεξιές θέσεις. Συγχέουν την κριτική στη σημερινή ΕΕ με την αμφισβήτηση των αξιών της. Τους διαφεύγει μάλλον πως μέρος της καχυποψίας, της διαφωνίας, της έλλογης αντίρρησης στις πολιτικές της ΕΕ συχνά εκπορεύεται λόγω των ίδιων των πολιτικών της ΕΕ. Επίσης η μοντέρνα τάση στην Ακροδεξιά δεν οριοθετεί τη στρατηγική της σε μια άρνηση για τα ευρωπαϊκά αλλά με μια σύμπλευση πια σε πολλά πεδία.

Ρωτήστε, για παράδειγμα, τους Ιταλούς αν η Τζόρτζια Μελόνι σήμερα έχει αμφισβητήσει τη δημοσιονομική ορθοδοξία του ευρώ. Για όποιον έχει ερωτήματα και για τη δική μας εθνική πραγματικότητα, αλλά και την ευρωπαϊκή, μια απλή ανάγνωση στο Ευρωβαρόμετρο έχει τη σημασία της. Αν έχει ερωτήματα σε ποιο έδαφος γεννιούνται οι τάσεις και οι συμπεριφορές. Πάνω και μακριά από τις μοντέρνες παρουσιάσεις των διαγραμμάτων των κλειστών πολιτικών επιτελείων υπάρχει πάντα η καθημερινή δημοσκόπηση της καθημερινότητας. Μακριά από τα excel και τους υπολογισμούς, υπάρχουν το ενοίκιο, ο ΕΝΦΙΑ, η ανεργία ή το ξεχαρβαλωμένο ΕΣΥ που επαφίεται στον αγώνα των εργαζομένων του.

Στο μικροσκόπιο των αντιπάλων

Ο Σταν Γκρίνμπεργκ είναι στην Αθήνα λέει το ρεπορτάζ. Τυπικά ο αμερικανός επικοινωνιολόγος θα συμβάλει στη στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου ενόψει ευρωκάλπης. Ουσιαστικά θα μπει στο μικροσκόπιο των αντιπάλων του. Η παρουσία του – σκιωδώς μα εμπράκτως – στα ελληνικά πράγματα εδώ και οκτώ χρόνια, είχε μια σοβαρή επίδραση. Μετακίνησε και τις στρατηγικές των άλλων στο επικοινωνιακό πεδίο. Δεν έχει σημασία αν οι αντίπαλοι της ΝΔ κάνουν αντίστοιχα καλή ή όχι ανάλυση των τάσεων του εκλογικού σώματος. Σημασία έχει πως αναζητούν τον δικό τους αμερικάνο φίλο.

Ευκαιρία για ένα μήνυμα ειρήνης

Πάντα είναι ωραία η τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία. Πάντα θυμίζει τα ιδεώδη της διοργάνωσης και τους σκοπούς της. Αν και φέτος ενόψει Παρισιού ξεχάσαμε το βασικότερο. Πως όλη η περίοδος των Ολυμπιακών Αγώνων κάποτε συνοδευόταν και από ειρήνη, κατάπαυση του πυρός, εκεχειρία σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Θα ήταν μια καλή ευκαιρία για αυτή την υπόμνηση λόγω των πολλών μετώπων που είναι σε εξέλιξη. Μέρος της διπλωματίας εξάλλου πλέον περνάει από τον αθλητισμό και τον πολιτισμό. Μέρος των μηνυμάτων επίσης. Φανταστείτε την έναρξη (26 Ιουλίου) των Ολυμπιακών Αγώνων και ταυτόχρονα πρελούδιο πυρηνικού πολέμου. Απευκταίο.